opstap.nl

 

Verhalen

Deze zomer mag ik met mijn baasjes mee op reis met de Toyota Landcruiser! We gaan een grote reis maken door allemaal verschillende landen. Onder andere gaan we naar Polen, Oekraïne, Kazachstan, Rusland en alsof dat nog niet genoeg is naar Mongolië!!!

We gaan op reis met de grote auto van het baasje, waar we heel veel voorbereidingen aan getroffen hebben. Vooraf aan de reis gingen we bijna iedere doordeweekse avond in de garage samen sleutelen aan de auto. Ik zorg dan voor de verfrissing van baasje en vrouwtje als ze helemaal bezweet en vies zijn van de olie en smeer.



 

 

 

 

 

 

Dit is de Toyota Landcruiser HZJ 74 en een 4.2L diesel van 2001.


Verhalen Mongolië-reis 2012

Hier zullen mijn baasjes en ik de verhalen delen van onze Mongolië reis.
We willen proberen iedere week een verhaaltje te delen met jullie over onze belevingen van het gehele avontuur.
Hieronder heb ik een kaartje gezet met de route die we zo ongeveer gaan rijden. Dit is voor mij ook handig, want normaal gesproken kom ik niet veel verder dan mijn opa en oma in België en Zoetermeer en doordeweeks de dagopvang in Vaassen. Zo kan ik tenminste spieken waar we zijn op de wereld!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


De donkere route is de route die we graag willen gaan rijden. Dit zal zo'n 10 weken in beslag nemen en een totale afstand van 24.000 km zijn. We hopen met 2 weken aan de grens met Mongolië te zijn, 4 weken in Mongolië te verblijven en weer in 4 weken terug door Rusland naar huis.
Het is even afwachten rond het baikalmeer in Rusland of we bovenlangs kunnen rijden in verband met het weer en dus de omstandigheden daar...

De lichte route is een alternatieve route voor mensen die na Mongolië eigenlijk weer rap thuis willen zijn. Dan ga je in een rechte lijn weer terug naar Europa. Dat zijn wij niet van plan, want wij willen graag nog wat langer verkennen, rondkijken en kennismaken met Rusland.

Dag 1 [Duitsland]

Maandag 23 juli 2012 __km van mijn mand

We zijn begonnen bij de dierenarts in Arnhem. Nadat de dierenarts een klinisch onderzoek had gedaan en al mijn formulieren en mijn paspoort had getekend en gestempeld zijn we naar Utrecht gegaan. We waren wat vroeg in Utrecht, dus hebben mijn baasje mij nog even het centrum van Utrecht laten zien.
Om half twaalf hadden we een afspraak met Coby bij de Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit. Ze vond me heel lief en aaide mij veel, daarna kregen mijn baasjes ook een handje. Ze heeft overal stempels en handtekeningen gezet.

We zijn bij Arnhem de grens over gegaan richting Oberhausen en daarna Dortmund. Toen mocht ik op de parkeerplaats even plassen, want ik was wakker geworden van het tanken uit de reservetank naar de gewone tank. We zijn verder gereden naar Kassel toen het rond de klok van zessen was en we op zoek gingen naar een camping.
Het was een leuke, compacte camping in Hann. Münden waar we twee Nederlanders op de fiets troffen. Ze hadden ook een soort windhondje bij die wat bang van mijn voorkomen was, geen idee, ik zie er toch leuk en aandoenlijk uit, niet dan?
Die hond mag iedere dag 10 a 15km aan de fiets rennen en daarna in het bakkie. Cool hoor!!
'S avonds nog een wandeling en terrasje gedaan in het dorpje wat er enig uitzag. Toen was het bedtijd voor mij en ook al een beetje voor mijn baasjes, dus zijn we gaan slapen. Ik moet nog wel leren dat ik vanuit de binnenkant niet tegen de tent aan moet gaan hangen. Ik vind het een leuk spelletje om in de tent rondjes te rennen en tegen de tent aan te hangen. Ziet er raar uit van buiten en mijn baasjes zeggen dan dat ik moet stoppen omdat het niet goed voor de tent is!

Dag 2 [Duitsland & Polen]

Dinsdag 24 juli 2012 900km van mijn mand

Na het ontbijt met brood van de plaatselijke bakker, zijn we op weg naar de Poolse grens via Leipzig, Dresden en Görlitz. Onderweg kregen we contact met onze vriendjes Henk en Hetty met de vrachtwagen. Ze hadden wat problemen met de automaat bak en zijn naar een MAN service punt gegaan in Rypnik (Polen). Helaas bleek hier al snel dat het einde oefening was voor differentieel of naafreductie. Morgen gaan ze om 7 uur beginnen aan de vrachtwagen en zullen we zien hoever we komen. Liever laten we onze vriendjes hier niet achter. We houden dus nog even alle opties open.
Tot die tijd logeren we op de zelfgecreëerde MAN-camping. Erg netjes, bewaking, afgesloten terrein, een schoon toilet, douches, internet etc!!

Dag 3 [Polen]

Woensdag 25 juli 2012 __km van mijn mand

Vanochtend vroeg zijn de werkplaatsmannen begonnen aan de vrachtwagen. Al snel kwam een gebroken tandwiel op de as rechtsachter naar voren.D De tandwielen in de naafreductie zijn stuk voor stuk afgebroken. Maar de service dealer denkt de onderdelen in de buurt te kunnen krijgen en hoopt morgen het spul een heel eind gereed te kunnen hebben. De verdere service is in ieder geval top, de mensen hier zijn erg vriendelijk en de werkplaatschef heeft zelf ook een lab, dus vindt mij erg leuk! Verder maken wij er vandaag een rustig dagje van met wat wandelen, website werk en boodschapjes.
We hebben onze tent op de MAN camping nog even laten staan, maar al snel blijkt dat de onderdelen vrijdag ochtend pas geleverd worden.
Roy is inmiddels met zijn Landcruiser achter de brug aangeschoven met een lekkende krukaskeerring. Hij heeft er gelukkig een bij en kan hem zelf vervangen. De garage is zo vriendelijk om het allemaal maar toe te laten.

Wij besluiten smiddags dat we nog een deel gaan rijden zover mogelijk naar de Oekraïnse grens, zodat we de groep enigizins bij elkaar kunnen houden.

Rond half 12 's nachts komen we bij de grens aan, maar besluiten voor de grens wat slaap te pakken. We zijn alsmaar doorgereden omdat het erg slecht weer was. Er was alleen maar onweer en regen en vrouwtje was een beetje bang. Het was te laat voor een hotel dus sliepen we met zijn drieën in de auto. Er was geen extra ventilatie en dus erg vochtig en heet. Het koelt hier namelijk nauwelijks af. e hebben een zwoele en onrustige nacht gehad met weinig slaap.

Dag 4 [grens Polen & Oekraïne]

Donderdag 26 juli 2012 1500km van mijn mand

Na een lekkere ochtend wandeling die nog steeds heet te noemen is gaan we vol goede moed op pad naar de grens. Gisteren hebben we een lang stuk gehad met veel 50 en 70km/h wegen en schoot het niet op. Vandaag aan de grens lijkt het redelijk te gaan. Ze zijn wat onzeker over mijn komst en weten niet zo goed wat ze met mij aan moeten. Ze willen mijn paspoort zien en trots laat ik hem zien. Ze doen maar alsof ze weten wat ze doen, dus doen wij dat ook.

In Oekraïne aangekomen is het verschil groot met Polen, veel minder welvaart, maar dat maakt de mensen niet anders. Op het begin lijken de mensen wat stug naar mijn baasjes toe, maar als er een glimlach getoverd wordt, dan valt het mee en zijn ze erg vriendelijk en gastvrij.
We hebben al snel de ontmoetingsplek gevonden op de binnenplaats van een motel en horen dat Roy al vlot achter ons aankomt. We tanken, pinnen geld, zetten de tent op, ontspannen wat tijdens de regenbui en gaan 's avonds eten bii het naast gelegen motel.
Vrouwtje werd wat ziek, omdat na 2,5 uur het eten pas kwam en vrouwtje alweer last van de buik had gekregen.
Ondertussen zorgen baasjes wel erg goed voor mij!

Dag 5 [Oekraïne]

Vrijdag 27 juli 2012 __km van mijn mand

Oekraïne heeft veel mooie huizen, maar ook veel oude huisjes. De natuur is schitteren dus ik kan veel wandelen als ik wil.
Om 8 uur zijn we na mijn ochtendwandeling vertrokken als groep richting Kiev. Het beloofd een lange dag te worden met veel 70 en 90 km/h wegen.

We houden koffiepauze in een dorp tussen Dubno en Rivne. Daar plassen we en gaan we brood halen in een klein winkeltje. De vrouw gilt wat in het Oekraïens dus vrouwtje en ik gaan snel weer naar buiten terwijl baasje zaken doet. De vrouw heeft nog een echt telraam als kassa, hoe cool is dat!

De reis gaat vlot verder richting Kiev, met veeeeel snelweg wat dus lekker opschiet. Veel asfalt is net nieuw vanwege het voetbal hierzo zegt baasje en vrouwtje.

We lunchen ergens in een weiland en raken aan de praat met een man die ons graag uitnodigd om mee naar zijn huisje te komen. We geven aan het allemaal prima te vinden waar we staan. De meneer is wat opdringerig in het Oekraïens en we verstaan hem niet..
Hij besluit uiteindelijk op te geven. Mijn baasjes hebben spijt dat ze hem 'afgewimpeld' hebben en gaan toch een kijkje nemen. Het blijkt dat er nog een hond is en ik heerlijk kan zwemmen in een grote plas/vijver. Ik haal veel stokjes op en spring zelfs achter de meneer aan, zo het water in.
Gelukkig wist ik er daarna weer uit te komen, ergens de kant op. De man is blij dat we toch nog zijn gekomen, maar vindt het jammer dat we geen gebruik hebben gemaakt van zijn huisje. Dit is een goed leermoment voor mijn baasjes, om niet zo achterdochtig te zijn en te begrijpen dat opdringerig, zoals wij dat interpreteren, hier vaak staat voor gastvrijheid.

De middag koffie doen we ergens in de natuur, in de schaduw. Daar treffen we een boer op de trekker met de familie op de huifkar. Hij kan niet zo goed rijden, dat zie ik nog met mijn hondenoogjes. De man rijdt pardoes achteruit, maar blijkt geen remmen te hebben en rijdt zo tegen de auto van ome Roy, BOEM. Naja dat is dan jammer... de boer maakt snel dat hij wegkomt en Roy aait een keer over zijn wagen. Dat kan nog wel gefixt worden, maar toch zonde.

De weg naar Kiev is erg lang, want onze rijbanen zijn afgesloten en we moeten dus delen met tegenliggend verkeer. Hier in Oekraïne past iedereen zich aan en geldt de wet van de sterkste en dominantste. We staan wel een dik uur in de file, maar we hebben gelukkig Airco! We zien mensen overal rijden, ook tegen het verkeer in en links en rechts van onze rijbanen, door de berm en mensen op fietsen er tussendoor. Van de zotte zeggen mijn baasjes. Ik maak me er niet druk om, want daar krijg ik het heet van!

Onderweg hebben we via de 2-meterband radio contact met een politieman die Duits met ons probeert te praten. Na geen gehoor van onze kant dreigt hij in slecht engels dat ze ons zullen natrekken en zullen vinden. We besluiten met elkaar over te stappen naar de 27MC en gaan verder niet in op de meneer op de radio. Mijn baasjes lachen heel hard en ik kwispel!

Rond 23:00 uur bereiken we de rest van de groep en besluiten we het avondeten maar helemaal over te slaan. Gelukkig krijg ik dan nog wel mijn brokjes en wandeling...wat zorgen mijn baasjes toch altijd voor mij!
We hebben vernomen dat Henk en Hetty drie dagen achterstand opgelopen hebben, omdat de onderdelen pas vrijdag om 16uur binnen kwamen. We besluiten wat langer te wachten voordat we Rusland ingaan, zodat zij bij kunnen trekken. Mocht het Kazachstan visum dan wat krap worden (gaat a.s. zondag in en hebben dan twee weken), gaan we eerder Rusland in! Wat een fijne groep dat iedereen zo coulant is en open staat!

Dag 6 [Oekraïne]

Zaterdag 28 juli 2012 __km van mijn mand

In de ochtend hebben we een heerlijke duik genomen in een soort meer. Ik heb heerlijk met mijn baasje gezwommen en vrouwtje deed mijn apport vanuit de waterkant gooien. Het was HEERLIJK verkoelend. Ook kon iedereen zich even wassen en opfrissen.
Daarna hebben we teamoverleg gehad. Even de koppen bij elkaar wat betreft de strategie in verband met de achterstand van Henk en Hetty. We besluiten zondagavond net boven Charkow, bij de grens, af te spreken. Dan kan iedereen even doen en laten wat hij/zij wil.

We rijden samen met Roy over een schitterend pad door het bos. Het blijkt later ook de kortste route te zijn geweest. Het is even heerlijk off the road rijden en ik vind het TOF! tijdens het schudden van de wagen zet ik mijn pootjes goed schrap! We lunchen met een cracker bij de benzinepomp en gooien de wagens overal zoveel mogelijk vol. De diesel kost hier gemiddeld 1 euro dus het tanken is geen kriem. Het is soms wel lastig duidelijk te maken dat we twee tanks hebben en hoeveel er in elke moet. Het wordt hier namelijk allemaal voor je gedaan, daar moet ik even aan wennen, want meestal laat ik de mannen wel even weten dat IK in de auto zit en ze dus op hun passen moeten letten. hihi

's Avonds zetten we ons kampje bestaande uit twee auto's op tussen de maisvelden. Het is beschut en een eindje buiten de bebouwing. Binnen de bebouwing reden we nog bijna over een 'fietser' heen tijdens het uitwijken voor een schone dame. De man bleek dronken van zijn fiets gevallen te zijn en lag er bij zoals hij was gegvallen. De locals lieten hem maar liggen en stapten er keurig omheen.
In het kamp denken we in de latere uurtjes nog even ontdekt te zijn, maar het is een oude boer in een Lada die ons met zijn hoge snelheid over de zandweg niet eens heeft opgemerkt! De baasjes en ome Roy eten gezamelijk versgemaakte spagetti, het ruikt GOED!! En zelfs nog een toetje na... ik geniet daarna van mijn brokjes met water. De nachtrust is goed en lekker met de frisse wind!

Dag 7 [Oekraïne]

29 juli 2012 - 2590km van mijn mand

Vandaag vertrekken we rond 9:00 uur nadat we heerlijk tussen de velden hebben gewandeld en lekker hebben ontbeten. Het was hier gister en dus vermoedelijk ook vandaag 30+ graden en dat maakt het wandelen voor mij lastig. Ik heb het heet! Gelukkig doet mijn koelmat het goed in de auto...
Gister hebben we vernomen dat Henk en Hetty zich hebben afgemeld. Ze kunnen de week achterstand niet meer inhalen, nadat er problemen bleven ontstaan met een verkeerd afgestelde tacho sensor. De vrachtwagen kan niet harder rijden dan 75km/h en moet gereset worden, dat lukt alleen niet. De technische man is er maandag pas weer, waardoor Henk en Hetty vermoeden dat ze niet meer bij kunnen benen. Wat een ontzettende pech hebben oom Henk en tante Hetty. Ze deden nog wel zo lief op mij passen als baasje en vrouwtje even boodschapjes deden. Ik ga ze erg missen, maar hoop stiekem dat ze besluiten zelf een route uit te stippelen en dat we ze misschien nog wel op de terugreis treffen.

De E40 waar we het grootste deel in Oekraïne op rijden is nu gelukkig vrij van wegwerkzaamheden en er is niet al teveel verkeer. We merken dat we veel geseind worden voor politie met radar snelheidsaparatuur. Aan de lopende band zien we ze staan en gaan we vliegensvlug over van 90 naar 70 naar 50km/h, want die bordjes staan zo dicht op elkaar dat ik ze vanuit mijn slaapplekje achterin niet eens kan volgen.

We gaan even Charkow in om naar de Catadral te gaan en een wandelingetje te maken. Ook gaan we even internetten en plaatsen we onze verhalen en foto's. Het internetcafe is een donkere nachtclub, maar heeft snel internet! Zien jullie het op de site??

We hebben lang moeten zoeken naar de verzamelplek voordat we het vonden. We hadden afgesproken in Ruska-Lovoza in Oekraïne, waar het overgrote deel van de groep ook al was. Echter bleek 1 iemand al een plek te hebben gevonden en probeerde ons met de GPS coördinaten hierheen te loodsen. Helaas staan niet alle GPS'en per definitie op dezelfde instellingen van graden, meters, minuten etc. waardoor we de plek, maar niet kunnen vinden. Ik snap niet zoveel van die aparatuur dus laat het aan mijn baasjes over. Uiteindelijk na lang zoeken vinden we ze en blijken ze in een ander plaatsje te staan... Wel een leuke plek waar veel geparaglide wordt en een oefenterrein is voor militatire voertuigen. Hier rijden veel lokalen enorm hard overheen en wij kijken er maar naar.
Mijn baasjes hebben me aan de grondpin en lange lijn gezet en beloofd zo te gaan eten, lopen en slapen. Ondertussen bellen we nog met Henk en Hetty en vertellen ze onze plannen dat we wat meer noordelijk willen bewegen in Rusland om hen de kans te bieden zich meer in Oostelijke richting te verplaatsen... Dit vonden ze erg lief en hartverwarmend! We hopen dat ze morgen gaan rijden.

Dag 8 [grens Oekraïne & Rusland]

Maandag 30 juli 2012 3000km van mijn mandje

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan en hadden al snel onszelf gewassen, gewandeld, ontbeten en ingepakt. Mijn baasjes zijn weer helemaal fris nu. Ik besloot een lekker fris rolletje te doen in het zand, waardoor ik nu helemaal stoffig ben. Maarja, iemand moet dat schone wat compenseren! Ik help graag een handje..

Toen we richting de grens wilden vertrekken wilde de auto van ome Roy niet starten. Zijn koelkast had per ongeluk de hele nacht op vol vermogen gestaan en de lampjes waren gisteravond tot laat nog aan blijven staan. We hebben hem geholpen de accu van 8V weer naar een goed niveau te brengen zodat hij weer kon starten.

Rond 9:00 uur waren we aan de grens en waren de baasjes wat gespannen. Gaan we als groep of in kleine aantallen. Wij besloten vast aan te sluiten aangezien de anderen nog wilden tanken en boodschappen etc.
Al snel zagen we de andere 6 auto's langsrijden over de speciale busbaan en konden zo verder. We baalden, maar niet lang daarna werden ook wij tussen de rijen uitgeplukt en moesten naar de meest linkse balie. Daar werden we eerder geholpen en het ging voorspoedig. Ze vroegen vrouwtje en baasje om 'Dutch presents' en we hebben ze snoepjes gegeven. Salmiak-smaak napoleonnetjes van Oma Marianne.. Ze gingen al snel weer uit de mond-zo-terug-het-zakkie-in. Ik denk dat ze ze niet zo lekker vonden hihi!
Dat was de Oekraïnse kant uitkomen. Dat ging snel jongens, want de rest sloot ons meteen aan.
De Russische kant leek ook tof te gaan. Ik zat klaar met mijn paspoort, titerbepaling Rabiës, toxoplasmose certificaat, en mijn speciaal vertaalde blad; maar denk je dat iemand naar mij vroeg, op of omkeek, mij aaide of aanhaalde... NIETS!! Dus ben ik maar gaan slapen, het is al warm zat.
We moesten formulieren invullen en er was wat verwarring omdat de bladen alleen in het Russisch zijn. Gelukkig hadden mijn baasjes een voorbeeld van andere reizigers gevraagd en waren goed op pad. Echter mag je niets op het formulier fout doen en wegkrassen of doorstrepen, want dan begin je opnieuw! Vrouwtje zei dat ze gemiddeld schoolexamen nog makkelijker vond. Na lang stoeien bij een hokje waar mannen met groene petten veel autoriteit proberen uit te stralen, nors kijken en stoer zijn zijn we na een aantal uur nauwelijks verder. Het baasje geeft aan dat we nog een autoverzekering voor Rusland willen aanschaffen, omdat deze niet op de groene kaart staat en toen was de verwarring compleet. Hij werd samen met wat gelijkgestemden meegenomen naar een ander pand buiten ons zicht en bleef wel 1 uur of langer weg... Uiteindelijk was 't gelukt en kwamen ze terug. De beambten waren ons zat en 't papierwerk zat er vlot op.

De autocontrole ging ook vlot. De allergrootste, meest gezaghebbende beambte kwam z'n hoofd de auto in steken om te zien wat we vervoerden. Ik bekeek hem en blafte met zware, opgeheven stem 1x! Ik laat ff weten dat't mijn oma-auping is natuurlijk! Hij hopte iets de lucht in en werd uitgelachen door de soldaten om hem heen en ons allen. Baasje opent vriendelijk de achterdeur voor controle, maar de geschrokken beambte ziet er toch maar vanaf. Ik kreeg een aai over de bol van mijn vrouwtje, ik had het goed gedaan!!
We mochten dan toch eindelijk gaan en het was 13:00 uur;
Welcome to Russia
Dat ging beter dan we gedacht hadden en sneller dan gedacht. We kunnen vandaag nog boodschapjes doen (water en vers eten halen) en een lekker dorpsje opzoeken.

TOPNIEUWS!
We horen dat de tacho van Henk en Hetty's vrachtwagen vandaag is ge-reset, maar dat bij testen de snaar van de aircopomp brak en die beschadigde de stuurbekrachtigingssnaar... Het werd vervangen en daarna zou het goed moeten zijn.Maandagmiddag krijgen we bericht dat ze onderweg zijn naar de grens met Oekraïne.... hopelijk staat het geluk nu wel aan hun zijde!Het is ze zoooo gegunt en de groep wil ze er bij hebben, dus we doen het rustig aan... zoals iedereen hier zegt: 'wat is een weekje op 2,5 maand!!' Mooi is dat, die saamhorigheid!

ANDER NIEUWS
We hebben een Duits jong stel in Charkow opgepikt, die graag met ons mee de grens over willen en wellicht mee Kazachstan nog ingaan. Ze gaan een grote reis maken net na hun slagen van de studie. Ze hopen met de kerst in Cambodia te zijn...

 

Dag 9 [Ruslannd]

Dinsdag 31 juli 2012 3150km van mijn mandje

We worden 's ochtends wakker op een heerlijke akker waar we ons kamp gezamelijk hebben opgezet. Het is heerlijk met een mooi uitzicht. Ik kan er lekker rondrennen en achter de frisbee aan. De duitse jongen wil wel gooien voor mij!
Gisteravond werd het nog een latertje, want we dachten dat de boer die ons had gevonden met zijn bus zou gaan wegjagen. Echter bleek hij erg nieuwsgierig dus we lieten hem de route zien. Hij vertelde dat hij in de wegenbouw zat en dat hij ook een 4x4 had. Hij ging weg en we haalden opgelucht adem. Later kwam hij terug met een 4x4 wagen met veel lampen aan boord. Het was een JA3 hunter...? Een mooi oud ding, maar tiptop in orde, wij maar denken dat hij in dat oude busje zowat woonde, nee hij woonde verderop! Hij had zijn vrouw gevraagd verse melk van de kou te melken en bracht dat naar ons. We mochten er allemaal van drinken en het was heerlijk. Hij had ook een dochterje en zijn vrouw meegenomen, ze waren erg aardig en kregen allerlei cadeautjes van ons zoals een kussenhoes waar ze stro in kunnen doen van Cor en Greta, een lolly van mijn baasjes (dankzij Wendy mogelijk gemaakt), en een bril van Fons en Arend met nog een kaartje van Friesland van Radbout.
Baasje en vrouwjte lieten het boekje van thuis zien en de boer vond het heel erg leuk, het praat erg makkelijk met die plaatjes. Het meisje bleek ook een kat te hebben, dus vond ze de foto's van smokey erg leuk!

Daarna schonk de man bier uit een 2L fles, die er rap doorheen ging. Hij had ook nog een sterke drank bij die hij trots schonk. Hij had het samen met zijn vrouw gestookt. Ik rook er met mijn snuitje aan op afstand, maar m'n snorharen krulden ervan op! Poepoeh net spiritus. Baasje heeft het geprobeerd, maar volgens mij stonden zijn tenen er krom van hihi!!

We zijn die dag in twee groepen op pad gegaan. Wij gingen met Cees, Cara en Lukka mee, maar ook Jos& Maria, Roy en Fons & Arend. We lachen wat af in de auto over de radio's.

De dag gaat vlot en de wegen zijn zeer slecht. Het is een en al slalom, maar ik slaap er heerlijk doorheen. Mijn Oma- auping dempt de schokken fantastisch.... bedankt opa en oma!!
's Avonds staan we in een bos bij het water. Roy gaat voorop want hij heeft iets op de navigatie gezien. We lopen vast op een doodlopende weg met spoorwegovergand die al jaren dichtzit. Een grote, bolle Rus wil ons op zijn fiets te weg wijzen. De walm wodka is nog in de auto te ruiken, dus ik kruip wat verder naar achter op mijn kussen. We besluiten onze eigen weg te gaan als blijkt dat de man om is gevallen met zijn fiets.
Het plekje in het bos blijkt ook een bekende plek te zijn voor de locals, maar dat hindert niet. Die gaan vanavond weer naar huis. We kunnen heerlijk zwemmen en wassen ondanks dat er een beste flinke stroming staat. Ik raak soms wat in paniek als ik zwem, want ik kom bijna niet bij de kant. Baasje en vrouwtje helpen mij dan en dat stelt gerust.

Plots staat er een Rus voor ons met een klein meisje, beide op blote voeten. Ofdat Kaj wil helpen met de auto duwen. Kaj en Fons nemen een kijkje en komen na een half uurtje weer terug. De auto staat muurvast in het losse zand. Het hele blok staat ingegraven. Ze nemen de wagen mee en vrouwtje en ik blijven achter om het eten klaar te maken en de was verder te doen.
Na een uurtje komt de Rus met zijn auto aanrijden en zijn dochtertje erin. Er is geen spoor te bekennen van de twee andere heren. Het vrouwtje is nog niet direct ongerust, maar wel wat zenuwachtiger merk ik. Daarop ga ik maar een beetje zitten piepen en rondjes draaien.
JAAA daar komen ze dan toch ook het bos uit. Ze hadden flink wat keer moeten steken om weer terug te komen, maar daar waren ze dan. De Rus was ze erg dankbaar en bood ze een blikje fris aan met zonnebloempitten. Dat was alles wat hij had, maar bracht het vol dankbaarheid. We gaven de kleine meid een heerlijke hollandse lolly (met dank aan Wendy van de hondenschool) en een knuffel uit de collectie van Fons en Arend!

Wat ons opvalt en wat erg jammer is, is dat de Russen er wat dat betreft echt een bende van maken. Ze gooien overal hun plastic zooi maar neer. Grote hopen met afval liggen in de bossen. Er bestaat hier geen ongerept stukje natuur meer. Overal waar mensen komen is ook afval. Van petflessen tot blikjes... Jammer dat ze zich niet realiseren wat ze doen!! Gelukkig blijft het water wel schoon!

 

Dag 10 [Rusland]

Woensdag 1 augustus 2012 3450km van mijn mandje

Na een rustige ochtend in het bos vertrekken we pas laat rond 10:30 uur uit Volonez. Vandaag zullen we zo'n 250km moeten rijden over de N38 A144 die erg slecht te noemen is. We proberen toch wat tempo te maken, maar al gauw stuiten we op file door wegwerkzaamheden.

We rijden door dorpjes die veelal oud en bende zijn. Veel daarvan stinken ook flink, alsof er alleen maar afval ligt.
Eenmaal weer op pad gaat het redelijk goed. We rijden door een dorpje waar we van Fons op de radio horen dat er in de file een rode Lada staat met een kalf achterin. Inderdaad als we er voorbij gaan blijkt er achterin strak en krap een kalf te staan die erbij kijkt alsof hij het gewend is. Het kan dus allemaal!

Even later moeten we stoppen omdat roy een wesp in zijn schoen heeft gehad. Hij blijkt twee keer te zijn gestoken op zijn wreef en heeft pijn. We proberen de angel er met de vacuumpomp uit te halen, maar later blijkt dat deze er niet inzat. Roy had de platgestampte wesp onder zijn schoen en daar zat de angel nog in! Gelukkig wisten we zeker dat het geen bij was.
Met wat spul erop kon hij ook weer verder nadat we maar meteen even hadden geluncht. Daarna weer terug de file in!

Aan het einde van de dag rijden we een dorpje in genaamd Kazarga, in de hoop water te vinden... we rijden een landweg op en gaan over een dijkje. Midden ergens in de weilanden besluiten we ons kamp op te slaan!! Ik kan hier heerlijk rennen en er liggen ook koeienflaters.. ik ga mijn best doen er in te kunnen rollen!! Alleen houdt het vrouwtje me nauwlettend in de gaten dus dat wordt nog lastig.

We hebben verder een avondmaal met kliekjes en een rustige nachtrust

 

Dag 11 [Rusland]

Donderdag 2 augustus 2012 3672km van mijn mandje

De ochtend begint optijd om 6:30uur zodat we optijd weg kunnen. Er blijken zo nu en dan brommertjes langs te komen met een bakkie eracheter waar vrouwlief in mag. Het ziet er komisch uit!
Even later passeert ons de koeien kudde op de dijk. Ze lopen wat zenuwachtig rond onze auto's!

We gaan op weg naar Saratov waar we de hele groep weer zullen ontmoeten en waar we wat langer wachten op Henk & Hetty. Het zit hen erg tegen aan de grens aangezien ze bij Sumy de grens niet over mochten, na 6 uur wachten. Ze proberen het dus bij een grens zo'n 150km verderop! Ze hebben de afgelopen dagen enorm hard gekacheld en hebben al twee snelheidsboetes. Hopelijk doen ze het rustig aan, zodat we ze straks weer veilig zullen weer zien!!

We doen wat boodschappen in een supermarkt waar ze alles heerlijk vers hebben en gaan naar de afgesproken plek 25km onder Engels.
Bij aankomst blijkt het een plekje aan het water te zijn... HEERLIJK!
Er staan ook koeien en er komen schapen voorbij. Ook stonden er wat paardjes bij die ervoor moesten zorgen dat de koeien gedreven werden. De koetjes kwamen even aan de auto's snuffelen en gingen daarna weer verder. Landelijker staan als dit kan bijna niet.

We vernemen dat Henk en Hetty over de russische grens zijn gekomen met twee Italianen en een russiche gids. Deze gids wist hun sneller over de grens te helpen. Ze zaten nu bij Voronez waar wij een aantal dagen geleden waren en verwachten morgen dus nog 500km te moeten rijden om hier te zijn!! We kijken er naar uit dat ze weer bij de groep zijn.

We doen een wasje en koken een potje spagetti met verse groentes en gaan daarna vroeg het bed in. We werden veelal wakker gehoude door de vele honden hier in de omgeving die onafgebroken bleven blaffen. Het duurde zo ongeveer driekwart van de nacht. Uiteindelijk is iedereen dan toch in slaap gevallen.


Dag 12 [Rusland]

Vrijdag 3 augustus 2012 3672km van mijn mandje

Vandaag is een rustdag. De was kan drogen en de slaapzakken kunnen even uithangen. Dat is wel fijn, dan hebben we vanavond weer een frisse tent. Ik ga vandaag denk ik ook veel zwemmen...
In de middag is er tijd om in Engels internet te zoeken en wat geld te pinnen. We besluiten bij de Mc Donals de gaan zitten want daar is gratis Wifi... en vrouwtje kan daar frietjes eten. Ik mocht niet mee naar binnen stond op de deur, maar vrouwtje heeft me gewoon onder de tafel gestopt. Ze zei dat ik me koest moest houden zodat we undercover konden blijven! Ome Fons en Arend moeten vandaag naar Saratov terug om daar te kijken of de koppeligscylinder gereviseerd kan worden. Ze vertelden dat hij er nieuw inzit, maar hij al een paar dagen langs het zuigerrubbertje lekt. Even kijken of ze er wat aan kunnen laten doen of dat er onderdelen opgestuurd moeten worden. Het zou naar zijn om af te blijven wachten tot het stuk gaat. Mijn baasje zei: '' het is en blijf een landrover natuurlijk''. Daar was Fons het wel mee eens eigenlijk! Toen we met z'n drietjes poolshoogte gingen nemen bij de landrover dealer zat Fons te wachten en lekker te internetten. Arend was verdwenen.. hij ging een lange broek aan doen want hij vondt het maar koud in de airco. Binnen was het zo'n 20 graden en buiten 38 graden. Die arme man is ook de Turkse zomers met 45 graden gewent. Hij had het kippenvel op de benen staan! Mijn baasjes kregen thee aangeboden en ik kreeg zelfs gezuiverd en gekoeld water uit een bekertje.. wat een service weer. Na een uutje zijn we terug naar het kamp gegaan spraken met de heren af in contact te blijven!

Rond de klok van 18:00uur horen we de vrachtwagen van Henk & Hetty over het water galmen. Ze staan aan de overkant en vrouwtje en ik staan hevig te zwaaien. Ze draaien en komen ook naar onze kant van het water..
Ze worden door de hele groep onthaald en zijn blij weer bij de groep te zijn. Ze delen hunnen verhalen en frustatraties over de Russische grensovergangen en iedereen hangt aan hun lippen.
In de tussentijd waren mijn baasjes al heerlijk aardappeltjes, bloemkool met sausje en kalkoenfilet aan het maken. Er wordt een pannetje aaardappelpuree bijgemaakt en ome Henk & tante Hetty kunnen zo aanschuiven na de lange reis! Wat gezellig zo... weer bij elkaar!!

Arend en Fons keren terug met een nieuwe koppelingscylinder uit een spik splinter nieuwe Defender.'s avonds kletsen we wat met de groep allemaal bij elkaar en vieren we het wederkeren van de Vollebroekjes met champagne en prosecco (ik weet niet zo goed hoe je dat schrijft want ik vind dat nooit in mijn bakje). Ook overhandigen we het boekwerk dat we gemaakt hebben rond de bruiloft van Henk en Hetty. Al hun vrienden, familie, kennisen en dierbaren hebben hierin hun hartenwens voor het bruidspaar hebben geschreven. De hele groep heeft er ook iets liefs ingezet, ik mocht met het verhaaltje van baasje en vrouwtje meedoen...
Volgens mij waren ze wel blij met het cadeautje, maar ik snapte niet helemaal waarom ze van die traantjes over hun wangetjes hadden. Als vrouwtje dat doet, dan lik ik ze altijd maar op want dan voelt ze zich niet zo lekker... Vrouwtje zei me dat ze ontroerd waren vanwege het fijne en mooie gebaar en het dus wel goed zat met die traantjes.. Ik heb ze maar gelaten!

We spreken met de groep af wat er verder met de route gaat gebeuren. Henk kondigt aan niet Kazachstan in te willen omdat hij bang is bij de Russische grens later WEER problemen te krijgen. Hij is geen vrachtwagen met commerciële redenen, maar te zwaar voor een auto. Doordat hij ertussenin zit is er niets voor hem en is het dus een erg lastig verhaal. Het schijnt sinds Poetin weer aan de macht is, moeilijker te zijn geworden aan de grenzen. Er wordt een peiling gedaan en degenen die graag Kazachstan in willen gaan als 1 groep de grens over en dan verder naar het oosten.

Wij besluiten om bij Henk & Hetty te blijven. Dat vinden we ten eerste gezellig en ten tweede willen we graag onze reiskwaliteit hoog houden. Doordat we redelijk wat vertraging hebben is het visum in Kazachstan zeer krap. Het zal jagen worden om door Kazachstan te komen met wegen waar je vaak niet harder dan 50km/h kunt rijden! Het zullen dagen van 10 uur rijden worden. Dan zie je weinig van het land en spreek je ook geen bevolking. We besluiten dus mee Rusland in te gaan met Henk & Hetty om daar bij boeren te kunnen slapen en van de gastvrijheid van deze mensen te genieten. We komen vast nog eens in Kazachstan om daar uitgebreid rond te kunnen kijken. Fons en Arend sluiten zich hierbij aan en rijden dus ook mee, bovenlangs de Kazachstaanse grens.

In de tussentijd is het al donker en horen we een koe aan de overkant. Ik blaf wat, maar hij of zij is niet onder de indruk. De koe stapt het riet in en gaat door het water in. Hij wist waarschijnlijk waarnaartoe, want de koe zwemt zo het riviertje over naar de overkant en komt vlak bij ons het water weer uit. Hij loopt mij straal voorbij en gaat een eind verder staan... Helaas wilde de camera met het weinige licht niet goed zijn best doen! Vrouwtje doet met Hetty de afwas en baasje laat mij nog even uit. Het baasje van Lukka verteld dat hij een groene slang had gezien en baasje dus met mij uit moest kijken. Daarna besluiten we te gaan slapen!

Dag 13 [Rusland]

Zaterdag 04 augustus 2012 __km van mijn mandje en 38 graden

We zwaaien om 7 uur de Kazachstan-reizigers uit... We blijven achter met drie wagens en besluiten het rustig aan te doen. Even op adem komen, dachten we! Al snel blijkt dat Fons een lekke band links voor heeft. De band is er snel af en de reserve band gaat erop! We besluiten de band naar een bandenboer te brengen om hem eraf te halen. Die zijn er veel langs de weg en dan hoeven we zelf niet te gaan staan rommelen...

We bespreken de route en besluiten om richting Omsk te gaan via Ufa. Ufa is zo'n 900 km vanaf Engeels waar we ons kamp hadden opgezet. Het is dus goed doorrijden, maar de weken lijken goed te zijn.
Eenmaal onderweg kunnen we "Henk Stacy" niet bijhouden. De beste man weet de vrachtwagen overal tussen alle hoekjes en gaatje te zetten waar de vrachtwagen vaak net (niet) past. De autobestuurders doen hier vaak gekke dingen op de weg, maar zijn ook zeer vergevingsgezind. In NL moet men vaak nog even naastje komen rijden, middelvinger opsteken, ervoorbij, afsnijden, voor je extreem op de rem trappen, noem maar op en vaak zonder enige reden, bv als je geen ruimte met invoegen gegunt krijgt. Hier werkt dat anders... men voegt overal naast en tussen en als iemand inhaalt waar het niet past, duik je de berm in om hem ruimte te geven. Henk voelt zich helemaal thuis, wij besluiten het rustig aan te doen om ongelukjes te voorkomen.

We kopen wat fruit langs de weg en laten de band repareren. Het was met 10 minuten gedaan en de kapotte binnenband wordt ingeladen. We zullen bij het water eens kijken waar het lek nu precies zit! We gaan richting Samara (Camapa) dwars door de stad. We besluiten voorbij de stad wat water te zoeken. De Kaj Kaj wordt aangesproken om het water te zoeken... en ja hoor hij weet het altijd voor elkaar te krijgen. Een plaatsje heerlijk aan het water.
De lokalen weet het plekje ook goed te vinden en er blijven veel gezinnen logeren aan het water. Ook de plaatselijke jeugd weet er een disco van te maken dus de nachtrust zal onrustig verlopen. Ik blaf wat, maar ze worden maar niet stil.

Rond het avondeten komt er een Rus in zwembroek op ons af en begint te wijzen naar mijn vrouwtje en te praten en ijlen. Baasje begint vriendelijk dat hij de man niet verstaat en houdt wat afstand. De man valt zowat om en ik maak me uit de voeten. Vrouwtje verteld me later dat de man stomdronken was en waarschijnlijk wodka en zon had gehad! Ook komt er nog een jongen en een meid langs om te kletsen waar we naartoe gaan, ze zijn erg nieuwsgierig en we kletsen wat af. De dronken man blijft aanhouden en raakt wat gefrustreerd dat we hem niet verstaan. Henk en baasje proberen de man vriendelijk op het idee te brengen ons met rust te laten, maar de man ziet dat niet zitten. Hij huilt en schreeuwt wat en ik zie dat het vrouwtje zich niet meer op haar gemak voelt. Baasje merkt dit ook en helpt de man weer naar beneden richting het water zodat hij weer terug naar de overkant zal zwemmen. De jongen van eerder komt de dronken man halen met nog wat andere Russische jongens. We zijn hen dankbaar. Onderweg in het water lijkt de man te verdrinken en ligt stil op zijn buik in het water. De jongens aan de overkant sleuren hem eruit en de man blijkt bij bewustzijn en ademnood te hebben.
Toch probeert de man daarna weer richting ons te komen, maar een Russische jongeman trekt de man aan zijn been, als een vis aan zijn staart, uit het water. De man druipt af en loopt de bosjes in waar hij vermoedelijk zijn roes uit zal slapen.
We kletsen wat na en zetten de tent op... het is bedtijd want vrouwjte en ik zijn al aan het gapen. Ik heb tussendoor nog heerlijk uit het water geapporteerd dus ben erg moe. Morgen weer een dag!

 

Dag 14 [Rusland]

Zondag 05 augustus 2012 __km van mijn mandje

We staan vroeg op om alles ingepakt en wel, ontbeten, gewassen etc te krijgen om zo rond 8:00 uur te gaan rijden. De nacht was onrustig, maar prima. Vrouwtje en ik waren heel moe dus we sliepen als een roosje, baasje is wat waakser geweest en is een aantal keer wakker geworden. Een Russische was haar telefoon kwijt en kwam zoeken met haar moeder... en dat zo 's nachts.

Onderweg zien we Ialianen rijden met een hele colonne. Ome Henk had verteld dat hij samen met een groep Italianen de grens over was gegaan inclusief een Russische gids, want zij hadden twee kantine- vrachtwagens bij die voor de groep deden koken! De groep bestaat in totaal uit wel 80 man met motoren, auto's en vrachtwagens.

De reis gaat vandaag naar Ufa, wat nog zo'n 430 km rijden zal zijn vanaf ons bivak!

Onderweg valt op dat het landschap langzaam maar zeker gaat veranderen. Ik zie al kleine heuveltjes waar ik heerlijk over zou kunnen rennen, als ik niet in de auto had liggen slapen. Het wordt al wat glooiender en er komt al meer bosgebied in zicht. Hopelijk kunnen we vanavond in de bossen zijn.

We zien heel veel mensen met werkelijk waar LITERS honing langs de weg staan. Grote potten, of bijna emmers te noemen, kleine potjes en allemaal van zonnebloemen.. want die hebben ze enorm veel hier. Henk en Hetty kopen een potje onderweg en het is heerlijk door de joghurt met verse meloen, want ook die liggen veel vuldig in de zon naar ons te kijken.

De weg is erg slecht, lang, recht en een ietsiepietsie avontuurloos. Nou is het nog steeds iedere seconde uitkijken geblazen voor al die mensen die denken te kunnen inhalen op plekken waar het onmogelijk is, verboden is of levensgevaarlijk is. We besluiten ons bivak op te zetten tussen de bossen afgelegen van de weg. Zo zijn we niet zichbaar of hoorbaar voor de bewoonde gebieden. We koken ons potje wat vandaag Pannenkoeken inhoud. Vrouwtje had in een reisflesje stroop gedaan en die zit er nog mooi in.. ook had ze gezorgd voor de poedersuiker en ik zie ze smullen. De eerste twee pannenkoeken gaan nooit zo goed.. maar met een geleende pan van tante Hetty komt het helemaal op gang en gaan ze los. Ik ben blij dat ik mijn brokjes gewoon lekker krijg.

Na het eten doen we gezamelijk een toetje met meloen en honing en we sluiten af met een wandeling. Het is gelukkig lekker fris 's avonds hier in Rusland... dat scheelt een hoop.

Dag 15 [Rusland]

Maandag 06 augustus 2012 __km van mijn mandje

Vandaag is Oma-oma jarig... We willen haar van harte feliciteren met haar verjaardag. Dat ze een mooie dag mag hebben!!

De dag begint al vroeg en we hebben wat moeite om op gang te komen. Vooral vrouwtje voelt zich niet zo lekker en is wat futloos, maar dat komt vast naarmate de dag vordert weer goed.

Om 8:00 uur staan we paraat en lopen de auto's al.. maar de camper is nog stil! Geen Henk en Hetty.. We besluiten om ze te wekken de luchthoorn te gebruiken, die we mee hebben voor onder andere noodsituatie's. Binnen 20 seconde steekt het hoofd van Hetty in pyama uit de vrachtwagen en blijkt dat ze nog lekker lagen te pitten. Dat kan ook wel kloppen want mijn biologische klokje was ook wat in de war. We zijn twee tijdzones gepasserd en het is nu ineens 2 uur later dan wat we al gewend waren. Het is nu dus vier uur later dan de Nederlandse tijd. Alles is even in de war, zo ook Henks natuurlijk interen wekker.

Ze pakken rap door en we vertrekken een half uurtje/ driekwartier later. Vrouwtje gaat rijden zodat ze wat afleiding heeft van de misselijkheid. Opweg naar Koergan (Kyprah) dan maar. Al snel zien we het landschap totaal veranderen en we rijden al snel door een stukje Ural gebergte. De bergen zijn niet direct van serieuze hoogte, maar hoog genoeg om vele vrachtwagens terug te brengen naar snelheden van 20km/h. Grote zwarte walmen komen op ons af en we vragen ons af hoe deze barrels ooit door een keuring zijn gekomen. Of zijn ze dat nooit?

We krijgen wat regen over ons heen en dat maakt het nog lastiger op het enorm slechte asfalt. Al het doorgaande vrachtverkeer gaat over deze route, ook met bijna 40 graden temperatuur en dus asfalt temperaturen van rond de 50 graden. Alles is compleet stukgereden en kuilen en gaten zijn soms lastig te ontwijken. Ik vlieg soms letterlijk door de wagen heen en ben blij dat de zijkant bepakt zijn met allemaal zacht spul. Gelukkig vragen de baasjes wel altijd even of alles goed gaat achterin. Ik strek mijn poot naar voren als goedkeuring.

Onderweg zien we verschrikkelijke ongelukken van mensen die verkeerde keuzes maakten met inhalen of andere kapriolen. Meestal staan mensen er ook gewoon nog naast met auto's die geen airbag meer hebben, laat staan een voorkant van de auto. Een motorblok op je schoot en toch nog uitstappen, met een vrachtwagen tegen een boom in de greppel. De vrachtwagen jagen er gerust met 70 km/h langsop door de berm. Politie staat erbij en kijkt ernaar.. dat heet russisch inhalen.

Tijdens onze rit stuiten we op een teek bij het baasje. Bij vertrek hadden we er 1 afgehaald bij zijn onderarm en nu zat er toch weer eentje op zijn kuit. We besluiten te stoppen en inspectie te houden: shirt uit, broek uit en inspectie in de onderbroek. Het leverde 9 teken op!! Ik moest er ook aan geloven en mijn hele vacht werd nagespeurd, gelukkig had ik er maar 2.
Het vrouwtje had er 1 achter haar oor tijdens het rijden, maar die had zich niet vastgebeten en liet zo weer los. Wat een avontuur... Baasje had mij vanochtend in het bos uitgelaten en het was vochtig. Goed oppassen dus, maar gelukkig zijn we allemaal goed ingeënt.

Na een drukke stad doorgereden te zijn en de anti-vrachtwagen bordjes te negeren komen we bij een enorme SPAR supermarkt uit. Baasjes halen vers fruit, groentes, wat vlees en veel meer.. ze schijnen letterlijk alles te hebben daar. Ik wacht buiten met Ome Fons en vermaak me kostelijk... ik laat de hele parkeerplaats aan hem zien! Ondertussen gingen Ome Henk en tante Hetty naar de MAN dealer om een storing uit de computer te halen.. iets met de remvoeringen van de wagen.

Even later rijden we de drukke stad Chelyabinsk weer uit en slaan we een zandweg op richting wat water. Het lijkt een klein meertje wat zilt ruikt, maar vooral drasserig is. Ik had het gevoel dat ik met mijn pootjes in een enorme bloembak stond met potgrond. Dat heb ik al vaker gedaan en voelt zo'n beetje hetzelfde. We zetten de tent op en eten met Henk en Hetty spagetti a la hetty met de verse groentes.
Tijdens het koken kwam er een enorme onweersbui en regenbui voorbij en ik mocht schuilen in de vrachtwagen. Ik besloot vrouwtje en baasje ook maar mee te nemen. Daar zaten we droog en veilig met airco.
Na de bui is baasje met Henk druk geweest om de 2meter band antenne beter aan te sluiten en te voorzien van een goede massa... Ik snapte er niet zoveel van en hield me er wijselijk buiten, het leken een beetje macgyver plannen dus heb ze gelaten.

We vertrouwen het weer niet helemaal dus zetten de buitentent ook weer eens op. We gaan vroeg slapen want we zijn allemaal wel een beetje op. Baasje haalt de egel van zijn gezicht en ze wassen zich beide nog even voor toch een beetje een fris gevoel!! Voor nu is het weltrusten.

Dag 16 [Rusland/Kazachstan]

Dinsdag 07 augustus 2012 5500km van mijn mandje

We vertrekken ook vandaag weer om 8:00 uur en de weg is goed te noemen. De reis gaat zeer vlot en we zijn al om 11:00 uur bij Koergan. We besluiten er omheen te gaan en door te rijden. Onderweg krijgen we contact met Hetty (op 5km afstand) dat ze bij een wegrestaurant/cafe/garage staan en daar een plasje doen en water bijvullen. Ze nemen 200L waswater mee en dat moest nu bijgevuld worden.
Daarna zet ome Henk de vrachtwagen voor de garagedeur om toch weer naar de remmen te laten kijken. De foutmelding en piep komt steeds terug en hij zit niet lekker in de wagen. De wielen moeten er weer af en de remmen worden nagekeken. Deze blijken prima in orde, dus het spul gaat er weer op! De foutmelding wordt professioneel met een zwart plakkertje afgeplakt!

Onderweg kreeg het baasje toch de kriebels om naar Kazachstan te gaan. Vrouwtje zei gister al dat ze het misschien toch jammer vond om het voorbij te laten gaan. Met zijn drieën hebben we de kaart erbij gepakt en besloten we dat het haalbaar moet zijn om Astana te gaan bekijken en via Semey Kazachstan weer te verlaten. De grens schijnt goed te doen te zijn dus waarom zouden we niet gaan... Henk en Hetty vinden het een prima plan en wensen ons een goede reis. Fons en Arend raken ook enthousiast en gaan met ons mee!
Al na 200km stonden we aan de grens met Kazachstan en de weg ernaartoe was leeg te noemen, maar wel goed te berijden. De overgang duurt zo'n 1 uur en drie kwartier, maar zonder problemen. Wederom is er weer niemand die naar mij vraagt of omkijkt... Het lijkt wel of ze bang voor mij zijn ofzo!
Bij de Russische kant van de grens moest ik uitstappen omdat de meneer in de auto moest kijken en met spiegeltjes ook onder de auto wilde kijken. Hij was zeker bang dat ik zijn spiegeltje zou likken ofzo! Verder mochten we zonder problemen verder met een uitgangsstempel in de baasjes hun paspoorten.
Aan de Kazachstaanse kant gingen baasjes eerst hun migratiekaartje invullen en samen met het paspoort laten stempelen. Daarna was de auto voor inspectie aan de beurt. De douanier herkende mij en zij: "Aha Labradooor, labradooooor!!". Yes ik ben herkend!! De man was benieuwd en nieuwsgierig wat we allemaal bij hadden, maar deed niet moeilijk. Het was interesse. Daarna mochten we verder.

Bij de grens blijken mensen erg creatief in hun voertuigen en de papieren daarvoor. Zo zagen we een auto die een dissel aan de auto had. De andere kant van het dissel zat bevestigd aan de bumper van een wagen die inderdaad niet meer in leven leek. Zo was het ineens een aanhanger geworden. En voor wie dacht dat dat het was, dit doet men daar ook zo met vrachtwagens!!

We komen na zo'n 80km aan in petropavlovsk waar we op zoek gaan naar een hotel. Ome Fons voelt zich vies en wil in een hotel wassen en slapen. We slaan de Lonely planet erop na en vinden een hotel in het centrum. Nu nog op zoek naar het hotel. We stoten iemand aan en vragen naar het hotel. Hij wijst naar een pand precies aan de overkant van de weg waar we waren pardoes in waren gereden. Het baasje gaat poolshoogte nemen, want dat kan nooit kloppen. Ondertussen spreken Fons en Arend een man die de eigenaar van het hotel blijkt. Hij wil ons ontvangen en begeleidt ons naar het hotel.
Bij de receptie blijkt dat ik niet in het hotel mag slapen. Mijn baasjes komen in opstand en geven aan dan zelf ook weg te gaan. Een engels sprekende dame in het hotel wil wel wat rondbellen, maar nergens in de hotels is plaats en geeft uiteindelijk toe. Maar onder voorwaarde dat als ik iets breek ze het betalen. Maar natuurlijk doen we dat, alsof ik iets breek!!
Ze zijn allemaal bang voor me en ik loop als een koning in zijn paleis door het hotel... overigens op straat ook. Ze lopen met een boog om me heen. Alle honden lopen hier los over straat, dus een hond aan een lijntje zal wel behoorlijk link zijn anders liep hij wel los!

We eten wat in het hotel restaurant en het smaakt prima! We maken ons op voor de nacht om morgen uitgerust te zijn om naar Astana te gaan...dat is zo'n 495km rijden.

Dag 17 [Kazachstan]

Woensdag 08 augustus 2012 __km van mijn mandje

Het ontbijt in het hotel bestaat uit kippensoep, gebakken ei met een soort ham uit blik, campina yoghurt, thee en vruchtensap. We eten, ik lag heerlijk op de koude vloer onder de tafel, en maken ons klaar om te vertrekken. Niet zonder te checken of onze ingeleverde was ook weer volledig is terug gekomen. Want vrouwjte en baasje hebben maar voor 10 dagen ondergoed en sokken bij... Dus we zijn er zuinig op.

Voordat we de vaart erin zetten om richting Astana te rijden willen we ons registreren bij het migratie bureau ofwel de migration police. Ik wacht in de auto terwijl baasje en vrouwtje bij een gebouw naar binnen gaan waar veel blauwe uniformen en hoge petten lopen. Ze hadden aanwijzingen in het hotel gekregen hoe ze moesten rijden en we hebben het gevonden.
De meneer achter de balie werd wat zenuwachtig van de vier europeanen vertelde het vrouwjte. Het was waarschijnlijk te lastig voor hem of teveel gevraagd en hij zegt dat ze maar in Astana moeten registreren. Naja... maar hopen dat ze in Astana niet zeggen dat we in Semey moeten registreren enzovoort. Het is hier namelijk strafbaar om ongeregistreerd rond te reizen. We moeten binnen 5 dagen na binnenkomst registreren dus dat moet goedkomen!

Onderweg naar Astana zijn er veel wegopbrekingen en ik lig dan ook lekker tussen vrouwtje en baasje op het middenconsole mee te schudden. Slapen komt er toch niet van met dit extreme gehobbel. Ze zijn een nieuwe weg aan het aanleggen en de reserveweg is eigenlijk niks meer of minder dan een zandpad met kuilen waar alles overheen moet; bussen, vrachtauto's, bouwverkeer, auto's, fietsers noem maar op. Een bende dus hihi!! We passen goed op en letten op het tempo.

Wat opvalt is dat het hier in Kazachstan wat schoner lijkt te zijn als in Rusland. Veel minder afval in de natuur, veel minder aangetast. Daar waar ze in Rusland het afval in de container gewoon verbranden als hij vol zit, lijkt het hier op een hoop terecht te komen, waar verschillende mensen met kinderen de bruikbare spullen ertussenuit vissen. Nu is het hier wel veel minder dicht bevolkt natuurlijk, zeggen mijn baasjes!

In Kazachstan lijkt er ook op redelijk professionele wijze gewerkt te worden aan de nieuwe wegen. Welliswaar is het een meerjaren plan, maar het gebeurt netjes. In Rusland daarintegen brand men de bossen langs de weg gewoon af zodat ze daarna de verkoolde stronkjes uit de grond kunnen trekken. Maakt hier allemaal niets uit! Kilometers 'gecontroleerde' branden zien we voorbij zoefen als we er langsop rijden! Het stinkt dus ik ga gauw achteirn de auto liggen, want daar ruik ik het niet zo.

Onderweg zien we steeds meer beelden die we kennen van de Mongolië foto's. Kudde-hoeders te paard met van die gekleurde zadels en leuke hoedjes.. Deze zetten ze keurig te grazen naast de vangrail, want ook daar is gras!
De mensen veranderen ook steeds meer wat betreft uiterlijk. De spleetogen worden overheersender in soort zullen we maar zeggen. We zijn benieuwd wat in Astana allemaal aan zullen treffen!

Astana 16:00uur

Daar zijn we dan, het grote en rijke Astana. En wat een verschil zeg. Ik werd wakker van het WOW en OEH en AAH van baasje en vrouwtje. Het ene na het andere grote en bijzondere gebouw schiet daar uit de grond.
Je ziet duidelijk dat er veel geld in gepompt is om het perfect te laten zijn..

Zo rijden agenten overal in Kazachstan in oude Ladaatjes, maar in Astana rijdt men dikke volkswagen passats. We spreken ook een agent aan en vragen of hij ons dan wil registreren. Hij zegt dat we alleen aan de grens een stempel krijgen en wimelt ons af. Naja dan maar niet registreren!

Ome Roy en ome Joan hebben een mooi verhaal over hun registratie. Ze waren een gebouw ingelopen waarvan ze dachten dat daar het migratiekantoor was. Daar spraken ze iemand aan en lieten het registratiekaartje zien dat we aan de grens hebben gekregen. De dames begrijpen het en wijzen de jongens naar een kamertje. Daar werden ze gewogen en gemeten.... kortom ze kregen een gezondheidsonderzoek met een officieel papiertje. Toen men toe was aan het verdere lichamelijke onderzoek en het ogen onderzoek kregen de heren het gevoel dat ze toch niet helemaal goed begrepen waren. Bij staking van het onderzoek blijkt inderdaad dat ze daar niet konden registreren.. Maar goed: wel een gezondheidsverklaring uit Kazachstan in de broekzak! Wie van ons kan dat zeggen!!

Astana zelf is een samenraapsel van allerlei argitectonische stijlen, zo hebben wij geleerd van Ome Radbout. Er staat wat in de stijl van parijs, New York, Berlijn noem maar op. De bloemetjes staan er ook keurig bij!! Ook de dames en heren lopen er piekfijn bij, met de meest dure kleding en auto's. Astana is dan ook een erg dure stad is ons opgevallen.
De nieuwbouwwijken schieten hier ook uit de grond, maar lijken soms nu al oud door de manier waar de mensen hier omgaan met hun huis. Ze plakken oude kranten tegen de ramen tegen de zon, maar aluminiumfolie werkt ook!
Verder is dit het land van de audi's want die zijn hier echt oneindig veel!!

We kopeni n een winkelcentrum een tent en slaapzak voor onze gidsen nadat we bericht hebben gekregen van Henk dat hij olielekkage heeft en een nieuwe keerring moet plaatsen. Deze moet opgestuurd worden en dit gaat wel even duren. We willen onze gidsen niet zonder slaapplek meenmen, aangezien Henk en Hetty deze spullen in hun vrachtwagen hadden zitten, dus besluiten we direct actie te ondernemen. Later blijkt dat Henk zijn reis gewoon weer voort kan zetten en het niet nodig bleek te zijn. Naja je weet maar nooit! Misschien krijg ik van vrouwjte wel mijn eigen tent...

We besluiten 's avonds ons kamp op te zetten vlak buiten Astana in een graanveld. Daar gaan vrouwtje en ik vroeg slapen, want we zijn erg moe van de dag.

Dag 18 [Kazachstan]

Donderdag 09 augustus 2012 __km van mijn mandje

Vandaag gaan we van Astana naar Pavlodar rijden samen met Ome Radbout, fons en arend. Het moet een kalm dagje worden dus we vertrekken om half 9 richting Astana. Daar halen we bij de DHL een pakketje op voor Radbout. Hij moet zijn tracksysteem of zoiets wisselen. Hij wordt telkens gebeld dat zijn auto wordt gestolen en zich in Polen, Oekraïne, Rusland en Kazachstan bevindt. Dan zegt hij dat dat wel kan kloppen, maar dat hij er zelf ook nog inzit! We dachten, waarom het apparaat er niet gewoon uit trekken, maar dat mag niet van de verzekering. Om 9:00 uur is het pakketje onderweg van het vliegveld naar de stad, dus besluiten we eerst maar een boodschapje te doen. Ze hebben in de winkel zelfs duo penoti, chocomel en noem maar op!!

Om 10 uur rijden we dan weg vanuit Astana. Fons wil graag onder de poort door rijden die aan het uiteinde van alle grote wegen in Astana staan. We dachten dat moet kunnen!! Radbout zou vanuit de auto een foto maken van Fons die onder de poort doorrijdt. Toen werden we aangehouden door een agent en baasje pakt direct de kaart erbij. We kletsen wat over de agent heen dat we de weg zoeken naar Pavlodar, want het blijkt dat we een verbodsbord hebben gepasseerd. De agent vraagt nog naar onze 2meterband en vrouwtje doet het snel af met Walky-Talky you know...
Door met het vragen naar de weg... en we mogen weer op pad. Later was ons duidelijk waarom de agenten zo snel erbij waren: We reden recht op het paleis van de president af!! Wisten wij veel, maar Ome Fons heeft zijn foto met zijn auto onder de poort!

De weg naar Pavlodar is relatief goed en zeer nieuw. We rijden op nat asfalt en het grind is nog niet gewalsd. Het vliegt ons om de oren en ik kan daardoor maar moeilijk slapen in de wagen!

Pavlodar zelf is een smerige stad, waar veel kolencentrales en oud ijzer is. Ik kijk over de stad en steek mijn neus uit nieuwsgierigheid in de lucht. Ik stop hem snel weer tegen mijn dekentje, want het stinkt hier! Er hangt ook een grote zwarte wolk boven de stad... bah!
In de stad komen we nog een bus tegen die aardig verdwaald lijkt te zijn! Het is een bus van de RET met bus nummer 689. Zouden ze hier ook een consessie hebben gewonnen? Nee dat niet, want er rijden ook Connexxion bussen rond met busnummer 4891 in de huidige kleurstelling en bestickering. Zie de foto's!

Het blijkt hier ook helemaal hip om je auto van boven tot onder te versieren als je gaat trouwen. Er worden grote bloemstukken, lintjes en grote ringen op het dak, de motorkap, handvaten geplaatst.
Nog zo'n traditie is het bouwen van tempels op de begraafplaats. Een gemiddelde begraafplaats ziet er piekfijn uit en is vele malen verzorgder als het huis waar men in woont. Hoe belangrijker je was, hoe meer geld je had, des te groter is de tempel op je graf. Ware kunstwerken!

's Avonds vinden we de groep weer achter een bosje langs de 'snelweg' en delen we onze avontueren met foto's en verhalen!! Het is leuk om de rest weer te zien hier in Kazachstan. Wie had dat nog gedacht. We eten even snel wat, zetten de tent op, gaan nog eventjes wandelen en gaan daarna lekker boekje lezen in de tent. Maar dit alles gebeurt niet voordat er is gekeken naar de antenne van Fons. Het bereik is slecht en het lijkt te liggen aan de massa van de antenne. Deze zit tegen het tapijt van de auto gemonteerd, wat het bereik natuurlijk niet echt bevorderd. Baasje helpt met het demonteren, opschuren en monteren van een stukje blik dat is gesneden uit een deksel van de witte bonen in tomatensausblik. Ook wordt de antenne zelf nog een stukje afgeknipt zodat er optimaal bereik moet zijn bij een frequentie van 145.000 MHz. Morgen testen wat het bereik nu zal zijn!

 

Dag 19 [Kazachstan/Rusland]

Vrijdag 10 augustus 2012 __km van mijn mandje

Vandaag rijden we in kleine groepjes verder. Wij gaan samen met Fons en Arend door via Semey naar de grens met Rusland. Daar worden we in Semey nog aangehouden door een agent. Het vrouwtje krijgt het wat warm en denk: nu zijn we aan de beurt. We hebben ons namelijk nog niet geregistreerd.
De politieman blijkt echter helemaal niet geïnteresseerd te zijn in onze papieren, maar wil praten over Mister van der Sar, Gullit en Sneijder. We kletsen wat mee en vragen op de kaart waar we heen moeten. Hij wijst ons vriendelijk de weg en we mogen weer gaan...

Vlak voor de grens krijgen we een enorme plensbui over ons heen!Gelukkig zitten we allemaal droog in de auto, maar het gaat flink tekeer.

Bij de grens gaat het allemaal erg vlot. We doen er een uur en 45 minuten over en hebben weinig bijzonderheden. Aan de Kazachstaande kant wordt er alleen gezegd dat ik in de auto moet blijven, omdat de beambtes bang van mijn zijn! Ze zijn bang van mij, maar kijken me recht in de ogen aan waardoor ik hevig grom en diep blaf!! Ik snap er niks van, wat verwachten ze van MIJ!!!!
Verder willen ze snoep, cadeau's zoals de mag-Lite zaklamp en noem maar op! Ze zijn erg opdringerig en vragen continu of we mariuana hebben voor hun. Ik vind ze stom en ga samen met vrouwtje in de auto zitten. Baasje klets wat en wimpelt ze maar een beetje af tot Fons en Arend ook klaar zijn bij de paspoortcontrole. Het valt wel op dat de beambtes hier wel allemaal een woordje engels spreken en dit graag gebruiken om je spullen afhandig te maken. Ze zeggen nog dat mijn vrouwtje een beautiful girl is en vragen of ze boyfriend heeft. Als ze zegt dat die naast haar staat en baasje dit bevestigd is het gelukkig snel gedaan met de opdringerigheid!

De Russische kant van de grens is erg makkelijk en heeft dit keer geen examen met het invullen van een A4tje. We zijn er zo doorheen en de man die de auto controleert herkent mij ook.. Oh Yes labradooor... Toch moest ik de wagen weer uit.. naja het is voor een snelle doorgang denk ik dan maar!

Op de Russische kant zijn er veel wegwerkzaamheden en we laten dan ook grote stofwolken achter ons voor Fons en Arend.We gaan richting Rubtsovsk en de temperatuur is lekker, zo'n 20 graden of koeler. Dat is mooi, want vrouwtje en baasje zijn nu wel bruin zat. Zo dadelijk zijn ze nog bruiner dan ik en dat kan niet, want ik ben altijd de bruinste in huis geweest!!

Laat in de middag zijn we moe en besluiten we de wegopbrekingen dan ook maar te staken. Ik merk dat mijn baasjes dan zitten te bikkelen en aan het pushen zijn om door te gaan. Ik voel heel veel aan van mijn vrouwtje en ben haarfijn op haar ingespeeld! ALs ik voel dat ze moe is of zich niet lekker voelt, leg ik mijn kop op haar schouder. Dan weet zij het ook: "het is mooi geweest voor vandaag". Hetzelfde doe ik daarna ook bij het baasje en die weet het dan ook. Dit kijkt het vrouwtje aan en ze besluiten er een punt achter te zetten. We zijn nu zo'n 40 km voor Zmeinogorsk.
Dan moet vrouwtje vaak rustig aan doen van baasje als ze niet lekker is en wordt in een stoel naast mij gezet. Baasje wil dan alleen de tent opzetten, eten maken voor mij, eten maken voor hen en noem maar op. Ik zie dan dat het baasje ploetert om alles alleen te doen en dat vrouwtje zichzelf opvreet omdat ze niks mag doen. Beiden zijn dan stil en bijten door zonder ook maar iets te laten merken! Maar ik WEET het en VOEL het... ik besluit dan actie te ondernemen en breng beiden bij elkaar!! Dan is het goed en maken we de dag rustig en gezamelijk af.

 

Dag 20 [Rusland]

Zaterdag 11 augustus 2012 __km van mijn mandje

Vandaag begonnen we om 8:00 uur met rijden en besluiten we op de kaart een aantal gele routes te doen, maar willen we ook een aantal tracks doen. Tracks zijn hier paden die wel in ons wegenboek staan, maar niet op de grote kaart. Deze gaan vermodelijk dwars door het land met zand of grind.

We ploeteren ons door de vele dorpjes en er zijn maar weinig geschikte plekken om boodschapjes te doen. We besluiten een buurthuisje aan te doen, dat wat brood, fruit en groentes verkoopt! De vrouw heeft volgens mij de dag van haar leven in dat winkeltje en weet niet wat ze meemaakt!

Later op de dag zijn we toe aan de eerst track bij het plaatsje Bugryshikha.We lijken de ingang maar niet te kunnen vinden en rijden eerst een heel stuk de verkeerde kant op. We gaan door een modderpoel heen en komen uit bij een gezin dat aan het picknikken is. De man zegt dat we de ronde ber aan onze rechterschouder moeten houden en tussen de spitse bergen door moeten. Dus besluiten we het hele stuk terug te gaan en het dorp weer in te duiken. Ook daar kunnen we het pad niet vinden en besluiten het opnieuw te vragen. Ditmaal aan een gezin op een houten wagen met een paard ervoor. Ze beginnen wat te wijzen en te schreeuwen, maar we snappen het niet. Het vrouwjte kijkt hen een beetje beteuterd aan, omdat ze niet lijkt te snappen wat ze willen en of ze nu boos zijn of willen helpen. ( Blijkbaar denkt men hier, als ze me niet snappen, moet ik zeker harder gaan praten) De mensen lijken er genoeg van te hebben en springen op de wagen en wenken dat we achter ze aan moeten rijden.

We gaan dwars door de weilanden heen en door de bosjes. Dit hadden we zelf nooit kunnen bedenken dat hier een pad lag. De man slaat met zijn zweep op het paard en gaat dwars door een rivier heen met de wagen. We volgen maar gehoorzaam en ik hoor het vrouwtje en baasje lachen en glunderen van geluk!! Dit is cool... Later komen we in een weiland en daar zien we in de verte een pad gemaakt voor paard en wagen. Als we dat volgen en alsmaar linksblijven moet het goedkomen. We bedanken de familie en geven ze een leuk aandenken.. een opwindbare ledlamp (dynamolampje). De mensen zijn er helemaal gelukkig mee en gaan er weer vandaag met hun paard en wagen.

We volgen het pad en het blijkt een schitterende route te zijn. We gaan dwars door het Altay gebergte heen en zien natuur zoals niet eerder op deze reis. Zo ongerept en puur... heerlijk om hier te zijn.
We rijden over smalle zandpaden en rijden regelmatig schuiner dan 20 a 30 graden. Vrouwtje en ik krijgen het zo nu en dan helemaal heen en weer als de wagen op het punt staat te gaan kantelen en bijna tegen de rotsen op kletst. Gelukkig is het mooi weer en valt de route goed te doen.
Af en toe moeten we even stoppen omdat de Landrover defender van Ome Fons warm loopt. Hard werken en weinig rijwind is voor de auto geen ideale combi, maar voor onze Toyota blijkbaar geen probleem want hij houdt zich uitstekend.

Na een lange dag zwoegen door het gebergte lijkt daar de bewoonde wereld in zicht. We zien traktoren die gras aan het maaien zijn. We vragen de boeren om de weg en die zeggen dat we alsmaar links aan moeten houden. Dit klopt dus met het verhaal van het gezin met paard en wagen. We komen uit bij de wat beter begaanbare paden met veel zand en grind en in de buurt van Chineta. Stof zit overal!!

Dan komen we bij een gammele brug en baasje gaat kijken of wer erover kunnen. Het springt een keer en de brug deinst alle kanten op. Een golf gaat als golfslagbad naar het einde van de brug. We besluiten te kijken of we door de rivier kunnen en Fons staat vooraan met zijn waterschoentjes om te kijken hoe diep het is.. Hij had het warm dus wilde graag poolshoogte gaan nemen. Halverwege het water blijkt hij aan het zwemmen te zijn voor het beetje water dat er in de rivier staat.
Baasje start de motor en zet hem door het water. Wat cool zeg, alsof we een boot hebben!! Niet veel later denken we dat Fons ons volgt, maar die ziet dat water niet zitten.
Hij zet de wagen over de brug en we houden onze adem in, gelukkig het ging goed!

Niet veel later komen we nog zo'n brug tegen en moeten we eroverheen, want de rivier is te diep!
We besluiten de auto's rond de klok van 18:00 uur achter de bosjes te parkeren bij Maralikha. Baasje en ik wassen onze voetjes in het koele water van de beek. Vrouwtje en Arend maken een grote pot spagetti voor ons allemaal!! Lekker eten, en dan slaapje doen.. het was een schitterende dag vandaag!

 

Dag 21 [Rusland]

Zondag 12 augustus 2012 __km van mijn mandje

We vertrekken vandaag vanuit Maralikha en de zandpaden lijken eindeloos. De gele paden blijken in de dorpen asfaltwegen te zijn, maar buiten het dorp grind. Dit wil niet altijd zeggen dat het onbegaanbaar is, want veel grindpaden zijn beter als asfaltwegen en de snelheid ligt zo maximaal rond de 60 km/h. Grote kuilen en hobbels zitten er in de paden en we moeten stoppen omdat we een aanlopend geluid van achter de auto horen. Het lijkt alsof de remmen aanlopen... Het lijkt erop dat er wat grind tussen de schijf en de blokken heeft gezeten want na het opkrikken van het rechterachterwiel en het checken van de lagerspeling, die prima blijkt te zijn, is het geluid hierna verdwenen.

Op de vermoeiende weg na is het een schitterende route met veel gebergte en prachtige valleien. Overal lopen scharrelvarkens langs de weg en zo nu en dan moeten we stoppen omdat de koeien op de weg liggen te slapen en eten. Vaak besluiten ze ook vlak voor de auto langs nog even over te steken, omdat het kan!

Het allermooiste was toen we koeien in het bushokje zagen liggen.. Vrouwtje had al zo'n vermoeden vanwegen de grote hoeveelheden mest overal, maar wist het niet zeker. Zo jammer dat we daar geen foto's van hebben.

We rijden binnendoor naar Ust Kan en proberen vaart te maken om bij de snelweg te komen. We hebben vernomen dat de anderen ook hier in de buurt zijn en dat motiveert ons om nog even door te gaan. Zo rond de klok van 18:00 uur bereiken we de M52 snelweg bij Neftebaza en moeten we nog zo'n 23 km verder om bij de bivak te komen. We gaan een heel stuk door de bergen en het hoogste punt is hier 1492m. Het valt dus mee met de hoogte en de auto heeft nergens problemen mee.

Eenmaal op de bivak worden we leuk onthaald en blijken er ook koeien te staan... heerlijk landelijk zeg. Tussen de vlaaien zetten we de tent op en koken we een potje eten. We vertellen ronduit over onze route in het Altay gebergte en horen ook de verhalen van de anderen. Zo heeft Joan een vleermuis in zijn tent gehad... wat enorm spannend, want hij had volgens mij geen rabiës inenting! Ik zie in iedergeval geen rode penning bij Joan aan zijn kettinkje... of hebben mensen dat niet? Ik weet het niet...

's Avonds komt er een vrouw in een luxe Toyota aanrijden en zegt dat we haar 100 roebel moeten betalen voor deze kampeerplek. Het is haar eigendom en ze wil er zo'n 2,5 euro voor hebben. We vragen haar waar het bordje staat en of ze papieren heeft. Ze blijkt nu ineens geen engels meer te spreken en enkel russisch. Ze lijkt weg te gaan om haar papieren op te halen, maar we hebben haar niet meer teruggezien... Zou het lariekoek zijn geweest om ons een oor aan te naaien?? Nou ik heb al twee lange oortjes dus mij maak je niks wijs!!

Het internet wordt hier wel steeds lastiger, want de plaatsjes worden dorpjes en internet is zo'n beetje het laatste wat men hier omhanden heeft. We gaan dus opzoek zodat we jullie allemaal op de hoogte kunnen houden. Graag willen we tot zover iedereen bedanken voor de lieve berichtjes in het gastenboek en de leuke mailtjes!!!Bedankt!

OJA... Henk en Hetty staan al bij de grens net als Cor en Greta en Berthus. De grens is hier op zondag dicht en bij navragen is hij op maandag ook nog dicht. Morgen kunnen we dus rustig aan doen om een stukje dichter bij de grens te komen. We willen dinsdag ook niet op 8 uur bij de grens zijn want dan staan we samen met alle andere mensen die er ook al twee dagen zijn. Beter komen we wat latern aan.. en doen we eerst nog wat boodschappen en proberen we te wisselen. De visa kaart zal in Mongolië niet echt werken, dus we moeten veel cash opzak nemen!

 

Dag 22 [Rusland]

Maandag 13 augustus 2012 7700km van mijn mandje

Vandaag is een extra rustdag vanwege de gesloten grens. Er blijkt een feestdag in Rusland te zijn, waardoor we niet verder kunnen. We besluiten wel al een stukje verder te rijden richting de grens nadat de was van mijn vrouwtje en baasje een beetje is gedroogd.
Al snel blijkt dat de rest van de groep toch wel graag al wil vertrekken... We besluiten een plek af te spreken waar we bivak gaan zoeken en zwaaien de rest uit.
We kijken ook de auto nog even na aan de onderkant, zodat we weten dat we verstandig verder gaan op reis. Alles lijkt oke, want mijn baasjes zijn gerust.

Wij eten een boterhammetje, ruimen de tent op en pakken de was in. We zien in de verte twee toyota familie busjes door het beekje rijden alsof het niets is... Ze kijken ons aan met een gezicht van: ‘Wat staan jullie enorm moeilijk te doen met jullie 4x4 auto’s zeg!!’.
Al snel staan ze midden in de beek vast en hebben een duwtje nodig om verder te komen...

Ik besluit als kers op de slagroom mijn linkeroor door een overheerlijke koeienvlaai te halen en daarna in de auto te springen. Het baasje zit bij mijn linkeroor en zegt dat ik stink!!! Hij trekt zijn neus heel gek op, ik weet het ook niet. Vrouwtje besluit me inpulsief nog een bad te geven in de beek en ik zeg geen nee... 10 Weken genieten hierzo!!

De mevrouw die geld van ons wilde is ook niet meer teruggekomen. Wat zou dat betekenen... onzin denk ik!!

Voor vertrek hebben we ook nog mijn vriendinnetje Lukka nagegeken. Ze is ziek en moet overgeven en heeft diarree. Haar baasjes zeggen dat ze iets verkeerds heeft gegeten. Ze heeft al een hele zwakke maag en speciaal voer, dus dat kan voor problemen zorgen.
Mijn vrouwtje heeft haar getemperatuurt en ze was 39.0 graden. Dat is voor Lukka al aan de hoge kant want het is een klein hondje (Ijslander). De hartslag heeft vrouwjte ook gemeten en ligt iets onder de 120... Dat is dus ook wat hoog. De CVT waarde (heeft vrouwtje geleerd bij de EHBO cursus) is iets minder dan 2 seconde dus is netjes, maar het tandvlees en de oogslijmvliezen zijn erg bleekjes... Haar vrouwtje zegt dat dat wel redelijk normaal is voor Lukka, maar het baart mijn vrouwtje toch wat zorgen. Vanavond pijlen we weer en daarna bellen we op een beetje een christelijk tijdstip de dierenarts Emiel... Hij is cool, want we mochten hem altijd bellen!! TOP EMIEL, bedankt!

We gaan om 11 uur rijden in een kleine groep met Jos & Maria, Roy, Fons & Arend en Cees&Cara. We doen wat boodschappen en zien dat er maar weinig verse groentes zijn. Vlees valt ook niet mee in deze landen want bijna alles is diepgevroren en onherkenbaar. We eten dus vaak aardappels met groentes of spagetti met veel groentes in de saus. De paprika’s en tomaten in de winkeltjes zijn slecht, maar we zoeken toch de best uit!

Eenmaal bij het bivak zetten we de tent op en maken een potje eten met aardappelen en witte bonen in tomatensaus. In de plaats van vlees nemen we een gekookt eitje.
Vrouwtje neemt een warmtepack want heeft erg veel last van haar nek en het straal naar haar hoofd, schouder, arm en noem maar op... even rustig aan doen dus. Wellicht heeft ze op de tocht gezeten, verkeerd gelegen op het hobbelige weiland noem maar op.. tal van mogelijke daders maar geen exact idee.

’s Avonds checken we Lukka weer en vraagt vrouwtje om eventueel reist gekookt in kippenbouillon te maken, zodat ze toch wat zout binnen krijgt. We willen wachten met Norit, ORS etc. tot we advies hebben van de dierenarts. De temperatuur van mijn arme vriendinnetje is nu 39.2 en dat gaat richting koorts... ze is ook helemaal uit haar approdinges en drinken braakt ze ook uit... Helemaal niet goed dus, ik maak me zorgen en mijn baasjes ook!! Normaal blaft mijn vriendinnetje om alles, maar nu hoor ik haar helemaal niet meer... hopelijk knapt ze snel op! Vrouwtje gaat vroeg slapen, zodat ze zich misschien morgen weer wat beter voelt. Baasje rommelt nog wat aan samen met mij...

Dag 23 [Rusland/Mongolië]

Dinsdag 14 augustus 2012 8000km van mijn mandje

Vandaag hebben we gezegt om 8 uur te vertrekken, maar eerst controleren we Lukka. De temperatuur is niet beter geworden en de hartslag is gestegen. Er moet toch wat eten en drinken in die schat, dus bij de grens naar Mongolië bellen we met onze dierenarts!
                 
De weg naar de grens is relatief goed te noemen en we zijn er al snel. Sneller als op de kaart aangegeven staat. Aan de russische kant vraagt er eindelijk iemand naar mijn Paspoort! Ik dacht dat het nooit ging gebeuren, maar hier is het langverwachte moment. Ik geeft mijn paspoort en het document dat Elena voor ons heeft vertaald. Ze zijn er helemaal blij mee, want ze kunnen het lezen. Ik krijg een stempel achter op het formulier en baasjes en vrouwtje moeten ook vanalles invullen. Ik heb dat allemaal al voorbereid dus ben zo klaar.
De beambte kletst wat met mijn vrouwtje terwijl de auto wordt doorzocht door een ander. Hij is heel lief voor mij en haalt zelfs de slaappoepjes uit mijn ogen. Hoe cool is dat! Deze pet is niet bang voor mij... vrouwtje vraagt hoe dat komt en het blijkt dat hij de Herdershonden traint op een veldje vlak bij de grenspost (zie foto’s). Hij kan dus goed met mijn soort opschieten en eindelijk word ik eens geknuffeld en gekriebeld....hmmmm jammie!!

We mogen gaan en rijden nu door niemandsland. Er licht perfect nieuw wegdek en duurt wel 20km... We denken de Mongoolse grens bereikt te hebben en krijgen zo een stempel, zonder ook maar uitgestapt te zijn... Is dit te mooi om waar te zijn? Het lijkt erop...
We rijden zo’n 10km en voeren de coördinaten in van het hotel waar Henk en Hetty al zitten in Olgiy. Echter na deze 10km komen we bij de daadwerkelijke grenspost van Mongolië en hier gebeurt een hoop. Baasjes stappen uit en blijven een 10 minuutjes binnen. Ze moeten hun paspoort aftekenen en stempelen en de auto invoeren. Daarna komt de auto controle, maar niet voordat mijn paspoort van alle kanten binnenstebuiten, ondersteboven, achterstevoren is gekopieerd. Ik krijg dit keer geen stempel, wel jammer want dan anders geloven ze op de opvang nooit dat ik in Mongolië bent geweest als ik een beetje opschep... Tssss

De auto wordt grondig doorzocht en overal hoort natuurlijk een uitleg en verhaal bij. Ook de pilletjes van het vrouwtje in het dashboard kastje komen aan de beurt. Baasjes laat de medicijnenverklaring zien die opa opa heeft getekend en gestempeld als zogenaamde arts. Ze geloven het en nemen er genoegen mee! De passagiers , vrouwtje en ik, moesten verderop wachten en worden door het baasje opgepikt als we dan toch eindelijk mogen gaan. We mogen niet klagen, want hebben in totaal zo’n ......... uur gedaan over de grens. Een behoorlijke meevaller na alle verhalen over uren/ dagen aan de grens. Helemaal goed dus!

We rijden verder naar Olgiy en de wegen zijn SLECHT!! Wat zeg ik, ik hobbel zowat onder het auping kussen door.. Ik heb wel alle kanten van de waszak geroken en gezien, want daar slaap ik vaak op. Ik weet waarom het de waszak heet... die kleding stinkt hihihi
De wegen zijn van grind en kuilen en gaten zitten overal. Rivieren stromen over het land waar het kan gaan en overal staan kinderen langs de weg. Er schijnt hier een rally langsgekomen te zijn van zo’n 300 wagens met engelsen naar Ulaanbataar. De kinderen bekogelen onze auto’s met stenen en spannen touwen over de weg. Ze realiseren niet hoe gevaarlijk het kan zijn! Ze willen ons dwingen te stoppen en iets te geven, want blijkbaar hebben veel westerlingen dat hier al gedaan. Echter als we met stenen gaan gooien is de pret snel voorbij. We besluiten ze erin te luizen en splitten met de drie overgebleven auto’s na de grens (Cees&Cara, Jos&Maria en wij). Wij slaan links het pad af zo het gras/ het zand in... de kinderen rennen volle vaart op ons af en gooien al met stenen. Die raken ons nooit want ze zijn veel te ver weg! De rest besluit over het pad langs ze op te racen en weten de stenen net te ontwijken.
Niet te begrijpen dat die kindjes zich zo laten gaan... zelfs ik als hond vind dat te ver gaan!!

Later hebben we nog een stel dat stenen wil gooien en mijn baasje besluit te stoppen. Hij zegt boos in het engels dat ze niet mogen gooien!! De kinderen laten uit schrik de stenen vallen en druipen af... zo leren we dus steeds nieuwere tactieken!

Eenmaal aangekomen in het dorpje ontmoeten we de hele groep weer, maar ook de twee gidsen. Het zijn hele vrolijke en aardige jongemannen waar we echt veel plezier mee gaan maken! Ook treffen we Berthus in goed gezondheid aan.. Hij is wat aan het repareren aan zijn motorfiets, iets met nieuwe banden! Hij ziet er goed en gezond uit Heleen... Dus maak je maar geen zorgen! We zullen vanaf nu goed voor hem zorgen. Ik heb hem al vrolijk onthaalt en hij zei dat hij al een hele tijd naar dit moment had uitgekeken! Wat fantastisch dat iedereen weer bij elkaar is!

’s Middags doen we boodschappen en gaan we geld wisselen samen met onze gidsen. Het werkt wel makkelijk als iemand de taal een beetje spreekt. Ik mag alleen nog steeds nergens naar binnen, dus vrouwtje en ik trekken veel bekijkt buiten. We spreken nog wat Zwitsersen die ook hier verzamelen en we zullen ze geheid nog eens treffen in Mongolië.

Er is niet genoeg plek in het hotel, dus we stelen even wat internet en gaan dan met de groep naar een toeristen camping met douches, gers, toiletten noem maar op. Dat wordt dus boffen!

Roy kreeg problemen met zijn dynamo en moest naar een monteur toe. De plus kabel naar de dynamo is losgetrild en heeft vonken getrokken. Dynamo is dus kapot en moet gefixt worden. Gelukkig zijn er twee gidsen (Eddy & Batuk) die voor ons kunnen vertalen. Roy gaat samen met de man van de camping op pad, de man had nog wel een mannetje hiervoor... Morgenvroeg kan de dynamo hopelijk gemaakt en wel weer opgehaald worden.

De camping is vol met de aanwezigheid van onze groep.. maar we worden hartelijk ontvangen! Het gezin is erg aardig en er is genoeg mogelijkheid voor ons om op te frissen. Een aantal van ons eten in een grote ger de als eetzaaltje is ingericht. De rest kookt een eigen potje. Ook wij koken zelf, want we zijn wat later op de camping aangekomen. We wilden eerst nog boodschappen doen en internetten voordat we de stad zouden verlaten.

's Avonds houden we beraad over het verdere verloop in Mongolië. We gaan met twee groepen rijden. Een grote wagens groep met als gids Eddy en de andere groep. Beide groepen bestaan uit 5 auto's met de verwachting dat de vrachtwagens iets langzamer zullen zijn. Ook hebben we twee zwitserse stellen ontmoet die ook door Mongolië reizen. Zij gaan zelfs in totaal 3,5 jaar van huis weg... dus onze 10 weken is peanuts!! Een aantal mensen in de groep willen liever niemand extra erbij hebben en we besluiten dus als groep niemand meer mee te nemen. Het geeft extra verantwoordelijkheden en zorg, waar een deel van de groep niet op had gerekend. Ook heeft Berthus een jongen ontmoet op de motor die alleen was achtergebleven nadat zijn maatje in het water onderuit was gegaan en zijn reis moest beeindigen. Voor Berthus leek het ons nuttig en leuk om de jongen (Jan) mee te vragen, dus voor hem hebben we een uitzondering gemaakt. Het is een frans/zwitsers/spaanse jongen die in Frankrijk woont. Hij is niet bang voor mij en ik niet van hem, dus dat scheelt weer een hoop gedoe!


Dag 24 [Mongolië]

Woensdag 15 augustus 2012 8140km van mijn mandje

De ochtend begint niet al te vroeg, want we vertrekken vanmiddag om 12 uur vanuit de stad. Het een en ander wilde nog boodschappen doen en internetten en daar is nu extra gelegenheid voor geboden.
We eten even snel en wandelen wat en aansluitend staat bij het ontbijt de wagen van Cor & Greta al voor de tent om nagekeken te worden voor de antenne. Er moet even gemeten worden of de antenne wel goed aan massa ligt. Dit blijkt zo te zijn dus we kunnen naar de volgende klant.
De tweede batterij van de wagen van Cees & Cara is leeg. Deze heeft vanacht aan de acculader gehangen en is weer vol. Gister bleek dat het relais tussen de twee 12V accu's niet schakelde. We testen het nu nogmaals en nu blijkt deze wel te schakelen. Cees verteld dat ze wel aan de computer hebben gewerkt zonder de motor te laten draaien en vermoedelijk de batterij te ver leeg is geraakt. Wellicht dat daarom het relais niet kon schakelen... We kijken het maar even aan!

Daarna kijken we allemaal samen naar Lukka, ze is nog steeds niet beter en haar temperatuur is opgelopen naar 39.6 dit is dus flinke koorts met een hartslag van 124 slagen/minuut. We geven haar de metrazol antibiotica en de ORS en Norit zit er nu helemaal in. Ik geef haar een slaapkusje en ze gaat een dutje doen.
We besluiten zelf ook nog wat extra boodschapjes te gaan doen als voorraad.

Om 12 uur vertrekken beide groepen op weg het stadje uit te komen. Wij rijden in een groep met cees,Cara en Lukka, Jos&Maria, Radbout en de gids Batuk, Berthus en Jan de Fransman. Op deze manier is er in iedere groep een sateliet telefoon, zijn wij hondjes bij elkaar en is er een technisch persoon.
Het vertrek verloopt warrig, want Roy is nog niet terug en die zou de gids meenemen. Dan komt daar in de verte Roy aanrijden, maar met een nog half defecte dynamo. Hij laadt wel iets bij, maar bij lange na niet genoeg. Voor hem dus op naar het volgende stadje en hopen op reparatie. Radbout is inmiddels ook weer gesignaleerd, die was op pad gestuurd om Roy naar het verzamelpunt bij het hotel te slepen... maar kon hem nergens vinden. We trommelen hem op en ook Radbout is er weer bij. In de tussentijd is er geschoven met de gids van auto naar auto, maar uiteindelijk komt het dan toch goed. De groep heeft gewoon even nodig om te settelen.

De route onderweg is schitterend en het is onvoorstelbaar dat er hier zo weinig mensen te vinden zijn. Het overvloed is aan paarden, koeien, een aantal jaks, kamelen, geiten, schapen en honden. Ik zie veel straathondjes en ze zijn allemaal heel erg bang voor mijn baasjes. Waarschijnlijk worden ze geslagen door mensen, zodat ze weggaan!

Nog maar net buiten het stadje krijgen Cor & Greta een lekke band met de Ford pick up.. Er steekt een sleutelhanger uit de band en we horen de lucht eruit lopen. De eerste groep besluit assistentie te verlenen en de tweede groep gaat verder na hen veel succes te wensen.
Halverwege de dag denkt het baasje een sneller pad gevonden te hebben dwars door de steppe. Meestal werkt het prima om je eigen spoor te trekken zodat je ook wat minder stof hebt, maar in dit geval werkte dat heel anders uit! We reden en zagen dat de bodem nat werd en er een plasje water stond. Binnen 1 seconde horen we fldfdlfdfdldldd... ja hoor... tot aan de portieren in de modder. Baasje schakelt vervolgens binnen een milliseconde de tussenbak in de laag4 en de bak in z'n achteruit en we zijn er in no-time weer uit. We kijken naar het spoor en maken een foto en vervolgen ons pad op een BESTAAND pad.... Short cut is dus niet altijd korter hihi...

We bereiken vandaag 2500m hoogte en merken dat de wagen al iets meer zijn best moet doen... roken doen we gelukkig nog niet met de auto! We merken al wel snel dat je hier door moet rijden, want voor je het weet haalt de stofwolk je in!
Aan het eind van de dag gaan we voor de laatste keer door het water heen. Dit keer een iets breder en dieper beekje. Iedereen gaat er strak doorheen en komt veilig aan de overkant. De motorrijders durven het niet aan en kijken beide kanten uit of er andere optie's zijn.. Helaas geen bruggen hierzo! Dus ze moeten erdoorheen. Jan besluit als eerste te gaan en gaat met een goede vaart erdoorheen. Bijna aan de andere kant valt dan toch zijn motor om. Vlak voordat hij het water ingaat met de fiets weet hij de motor uit te zetten. We halen hem uit het water en zetten hem op de kant. Hij start de motor en met wat water uit de uitlaat en wat gepruttel lijkt er verder weinig aan de hand. Natte sokken en onderbroek zijn het zeker geworden. Berthus wil geen risico nemen en ziet het niet zitten na dit watertje zijn vakantie uit te moeten zwaaien. We besluiten zijn bagage net als bij Jan met de auto over het water te halen. (Dan heb je daarna tenminste wel droge sokken en onderbroek, en drijven je noodles je niet voorbij als je in het water ligt) We duwen met 3 man de motor naar de overkant toe nadat we een prop in de inlaat van de motor hebben gedaan. Het is niet diep, maar de sBerthus start de motor en...... JAAA hij doet het nog... hartstikke mooi.
Ondertussen passeren er nog twee Australiërs die ook meedoen aan de Londen-Mongolië rally en ze besluiten met een toyota corolla ook door het water te gaan. Ze hebben de vaart erin en het lukt ze!! We zwaaien ze na een praatje weer uit!

Baasje, vrouwtje en ik nodigen de motorrijders uit voor het eten en ondertussen zetten we de tent op. Zware windstoten trekken over ons heen en ik heb het gevoel dat het niet veel goeds voorspelt. Ik ben onrustig en blaf veel... er komt storm!! IK VOEL HET!!

's Avonds laat bellen we de dierenarts Emiel nog. Deze heeft vrij dus krijgen we een andere dierenarts op de praktijk te spreken. Lukka blijkt 39.7 graden koorts te hebben en lijkt niet beter te worden. Mijn kusje heeft haar er nog niet overheen geholpen. Ook vinden we een wondje op haar buik ter groote van een bloedzuiger. Het is een opening in de huid en Lukka heeft het tot bloedens toe kapotgebeten. Door de dikke vacht hadden we het niet eerder gezien.
We besluiten achter onze auto in het donker onder de grote lampen de wond schoon te maken en te verbinden, ik stel haar gerust met kusjes. We zijn zo blij dat we zo'n uitgebreide EHBO bijhebben voor mij!! Dat kunnen we goed gebruiken voor Lukka. Ook is het maar goed dat baasje en vrouwtje de cursus hebben gevolgd, want ze weten het precies.
De dierenarts is bang voor een parasiet en zegt dat we noroclav antibiotica moeten geven en verder moeten gaan met de metazol. Als pijnstiller mogen we Otrisan (of zoiets) geven. De combo kon geen kwaad. Hierna gaan we proberen wat te slapen! Heel laat op de avond bij het tandenpoetsen zien we een stadsbus met neon verlichting over de gehele bovenkant van de bus langskomen. Ook die zet hem gewoon door het water heen... Wederom het gevoel: wat doen wij toch moeilijk met die 4x4 wagens hihii...

Dag 25 [Mongolië]

Donderdag 16 augustus 2012 8140km van mijn mandje

Inderdaad is het vanacht slecht weer geweest. Zware windstoten maakten dat we rond de klok van elf allerlei mensen nog haringen de grond in hoorden slaan. De meesten met een daktent hebben hem ingeklapt en vinden we 's ochtends in de meest onmogelijke posities terug in de wagens. Waarschijnlijk twee centimeter korten en krom komt Roy uit de auto en heeft geen advies voor de beste positie die nacht. Er zat geen winnaar tussen! Ook Joan wilde de windstoten niet tegen zijn tent en sliep in de auto.

Bij vertrek blijkt al snel dat de motor van Berthus niet start. Het heeft geregend en hij is bang dat het daarmee te maken zal hebben. We besluiten een touw achter de auto te hangen en op een rechtstuk de motor 'aan te duwen'. Drie man lopen mee en zelfs na een paar honderd meter start de motor niet. Na enig sloopwerk aan de motor blijkt dat de bobine niet goed aan massa lag en daardoor slecht contact maakte. Daarvoor moest wel eerst de tank eraf en al het andere spul op de motorfiets.
Intussen is de groep van Eddy verder gereden samen met Cees, Cara en Lukka zodat zij alvast in de volgende plaats op zoeken kunnen gaan naar een kameel. Wij vervolgens onze reis na de reparatie van berthus ook weer.

Onderweg valt Jan met zijn motor in het zand/grint. Zijn koffersteun blijkt afgebroken te zijn en zijn bagage gaat bij Radbout in de auto. Jan zelf is gelukkig ongedeert. In de volgende stad wordt gekeken of het gelast kan worden, maar omdat het aluminium is hebben we er een hard hoofd in. We zullen iets anders moeten laten fabrieken!

Onze gids weet ons via de stand van de zon, kijkend naar de bergen, vragend aan de lokale bevolking en voelend aan zijn water naar het stadje Kovd te navigeren. We bekronen hem dus als BPS het Batuk Positioning System. Welteverstaan dat deze jongens dus geen GPS gebruiken!

In Kovd doen we boodschappen voor 5 dagen en tanken we de gewone en reserve tank vol. We kunnen er weer even tegenaan. De zoektocht naar groentes blijkt voor niets, want men eet hier geen groentes. Geen paprika, ui of wat ook te vinden. Een vergane tomaat nemen we toch maar weer mee voor in de spagetti saus.

We moeten door het water en iedereen komt er goed doorheen. Cees en Cara denken even dat ze midden in het water vaststaan. Na wat stenen verplaatst te hebben blijkt eigenlijk dat er geen aanleiding is om vast te staan. Al snel zien we dat de tussenbak in de neutraal te staan en dan gaat hij natuurlijk niet... foutje bedankt!
We gaan maar snel verder over de vlakte wat een 20 baans snelweg lijkt te zijn. We knallen er met 90km/h over de wasbord ribbels om het comfortabel te laten zijn. Geen gaten en kuilen en beter als gemiddeld asfalt hier. We rijden met zijn allen zowat naast elkaar en tegenliggers gaan er ergens tussendoor. Dat wijst zich op de een of andere manier vanzelf hier!

We bezoeken de muurtekeningen op de stenen en later gaan we naar een grot. De grot is stoffig en stinkt naar vogels en vleermuizen. Ook hier zien we wat muurtekeningen en maken foto's. Het is inmiddels mijn tweede keer dat ik een grot ben, dus ik ben niet echt meer zo snel onder de indruk. Het is een hele klim naar boven en vrouwtje heeft het zo in de hitte benauwd.. ze heeft haar inheler beneden in de auto liggen.. domoortje!! Maar ze houdt vol!

Het vrouwtje is al de hele dag erg ziek aan de buik en voelt zich erg misselijk. Ik ben lief voor haar en ik steun haar. Als we ons kamp opzetten ga ik bij haar in de tent liggen en mag ze op mijn buikje liggen en gebruiken als kruik!

Bij de avondmeeting met de groep wordt er besloten om de groep op te splitsen. Drie auto's gaan in 1 streep naar Ulaanbaatar toe. Dat zijn Cees en Cara die met Lukka naar de dierenarts moeten en Roy die zijn auto gemaakt moet krijgen. Jos en Maria bieden aan mee te rijden, omdat Roy echt nog een goed auto erbij moet hebben die zijn batterij 's nachts op kan laden. We hebben voor de meeting Lukka getemperatuurd en wat denk je... mijn arme schatje heeft 40.2 graden koorts. Nog even en haar kleine lijfje gaat van binnen aan de kook. We bellen om 12 uur 's nachts dat is 19 uur Nederlandse tijd de dierenarts en deze zegt dat we de Metazol kunnen stoppen. De noroclav moet beter werken en die zetten we door. Ook besluiten we er drie tabletten pretnizalon in te doen!! Die zijn erg heftig en hiermee MOET de temperatuur gaan zakken. Dat is ons laatste redmiddel voor mijn kleine poppedeintje!!
Ik ga samen met vrouwjte vroeg slapen en we hebben een moeilijke nachtrust..we maken ons ernstige zorgen om Lukka.

Dag 26 [Mongolië]

Vrijdag 17 augustus 2012 8140km van mijn mandje

We vertrekken vanaf het water weer in twee groepen. Fons en Arend sluiten in ons groepje aan aangezien we nog maar met twee auto's over zijn. Wij en Radbout met de gids. De anderen rijden eerst met ons de vallei uit en gaan daarna zelf op pad. Onderweg komen de motorrijders weer op het spoor. Deze hebben de motor van Jan weer iets kunnen fixen en tenminste 1 koffer kan weer op de motor. Onderweg naar ons trefpunt zijn ze nog een ander deel van de motor van Jan verloren, maar dit schijnt geen ramp te zijn! Zijn afrika twin motor heeft maar te lijden hierzo!
Onderweg krijgt Jan een lekke band. De bandenspanning leek goed te zijn, maar voor de zekerheid past Berthus het ook nog even aan. We staan in totaal een uur stil, maar kunnen daarna al weer snel verder.
Onderweg zien we veel Gers staan in de middle of nowhere, maar wel allemaal met schotel, zonnepanelen en een grote en mooie toyota landcruiser. We vragen tijdens de lunch aan een meer aan Batuk hoe ze aan dat geld komen. Kamelen, paarden en geiten blijken hier veel geld op te leveren. Als men een goed geschikt paard voor de races blijkt te hebben dan kunnen ze hier veel geld voor vragen. In veel gevallen worden deze dan geruild voor een auto. Ook kamelen zijn hier goud waard, dus alle kamelen die we zien hebben een eigenaar en zijn niet meer wild. Echter wordt hier wel goed opgespast dat de kamelen niet gestolen worden! Op de weg komen we een ini-mini-dorpje tegen en zien een huisje met een tank ernaast staan. Hier moet wel benzine inzitten. In het huisje blijkt een spiksplinter nieuwe digitale pomp te staan die aangedreven wordt door een oude generator. We moeten eerst de pompbediende bellen aan de hand van 5 verschillende telefoonnummers op de deur. Na veel mensen gesproken te hebben, hebben we de bediende te pakken. Als hij met de auto aan komt rijden zetten we de motorfietsen klaar. De man slingert de generator aan met een touwtje en de jongens tanken vol... Briljant dit!!

Weer verder op de droge vlaktes komen we veel skelletten tegen van kamelen en geiten. Ook zie ik om de paar meter een geiten of kamelen poot liggen. Dit wordt door de lokale bevolking weggegooid omdat het slachtafval is. Toen ik er mee in mijn bekje mee aan kwam zetten bij het vrouwtje moest ze wel even lachen. Daarna werd hij zonder pardon over de rechterschouder weggegooid. Ze zei dat ik maar een wens moest doen en niet moest treuren. Daarna kreeg ik een van mijn zelf meegenomen botjes!!

Helemaal aan het eind van de dag horen we dat Jos en de rest van de drie wagens zo'n 88 kilometer verder in dezelfde vallei staan als wij. Ze hebben Lukka getemperatuurd en het is nu 38,5 graden. Wat zijn we ongolooflijk blij dat ze weer op is geknapt. Er zat ook weer meer leven in!! Nu hoeft ze alleen nog maar een prikje te doorstaan in Ulaanbaatar, want daar gaan ze haar bloed laten onderzoeken. Just to be sure!!Nu staan ze nog in het plaatsje Altaay en hopen met een dag of twee in Ulaanbaatar te zijn.. we duimen voor ze!

Ons kamp staat boven op een vlakte in het niets.. in de verte zien we bergen, bergen, bergen en een telefoon mast. Want bereik hebben we overal! Niet te geloven toch. De gidsen geven aan dat er hier geen slangen zijn, enkel wat hagedisjes.. Ik mag van vrouwtje dus loslopen. YEAH!! Ik ga los, maar blijf toch in de buurt. Vandaag heeft de gids Batuk de hele dag meegegeten met ontbijt, lunch en avondeten en hij vond het lekker. Ze aten pasta! Ik bleef in de buurt in de hoop dat hij het mij stiekem zou voeren, maar dat is niet gebeurt. Ik geniet dus maar van mijn eigen brokjes!

Mijn vrouwjte zegt dat een nadeel van mijn loslopen is, dat ik feiloos de plekjes weet te vinden van alle reizigers waar ze een kuiltje in de vlakte gevult hebben (als jullie begrijpen wat ik bedoel)... Maarja dat hoort erbij, ik wordt snel teruggeroepen en alles is weer goed.

Tijdens de avondmeeting wordt besloten dat we een meer zuidelijkere route nemen dan gedacht. Vanaf hier zullen we over zo'n 9 dagen bij Ulaanbaatar zijn en wellicht iets langer in de woestijn verblijven dan gedacht. Ondertussen zullen we ergens nog een ger gaan bezoeken!
Voor nu welterusten... mijn vrouwtje moet rusten, want ze is nog steeds niet lekker!

Dag 27 [Mongolië]

Zaterdag 18 augustus 2012 8140km van mijn mandje

We rijden vandaag om 7.30uur weg, omdat er een lange dag te wachten staat. Baasje schrikt wakker omdat vrouwtje hem om half zes op de wekker vertelt dat hij de klok op de wekker nog niet verzet heeft naar een uur later. We zitten hier in de Ulaanbaataarse tijdzone in de derde provincie van Mongolië. We vliegen uit bed en ruimen alles snel op! Onderweg eten we een cracker en vrouwtje neemt al haar pilletjes... nog steeds is ze nog niet lekker en veel misselijk, tegen het spugen aan. Ze is wat down, dus ik ben lief voor haar!

De reis is vermoeiend vandaag met veel lastige tracks. Zo gaat Jan nogmaals onderuit. Zijn voorwiel dook een geul in en kwam weer omhoog nadat hij veel gas bijgaf! Het voorscherm van zijn motor komt zowat tegen zijn strottenhoofd en de achterkant bokt en geeft hem nog eens een trap na. We zijn even bang dat hij alles in zijn lijf heeft gekneusd, maar het blijkt mee te vallen. Hij is ongedeerd en kan weer verder.
Even daarvoor hebben de jongens getankt en hebben we allemaal lege waterflessen gevuld met benzine. Zo hebben de jongens genoeg in de woestijn. Joost mag weten wanneer we weer een pomp zien... wellicht kunnen we het vragen, want we hebben een Joost in de groep!
In het dorpje kopen we op advies van de gidsen extra water in bij een lief vrouwtje. Ze heeft ook een hond, een tibetaanse mastief. Ze slaan het beestje als hij weg moet lopen, maar zijn nieuwsgierigheid naar mij, in de auto, wint het... Mijn vrouwtje aait hem, maar de Mongoolse vrouw zegt dat dat niet kan omdat de hond bijt. Vrouwtje en baasje concluderen dat de mensen hier de hond gewoonweg niet vertrouwen, terwijl de beestjes enorm angstig zijn voor de mensen en een onderdanige houding hebben. Waarschijnlijk bijt de hond van zich af zolang de mensen blijven slaan, omdat ze nou eenmaal niet anders meer kunnen!

Onderweg krijgen we veel lege vlaktes... soms wat kamelengras achtig spul, veel grind, stenen en zand. Niet te vergeten het stof dat in je oren zit tot in je bilnaad!! Je vist het overal vandaan. Ik heb het ook tussen mijn haren in mijn vacht zitten en klapper dat maar al te graag uit midden in de auto! Gek genoeg hoesten vrouwtje en baasje dan veel, maar dat zal ik ze vergeven!!

Onderweg valt Jan met de motor en lijkt het voorscherm met ducktape vastgezet te moeten worden. Ook nu is hij weer ongedeerd. Eenmaal weer onderweg komen we in het mulle zand terecht. We zetten de vierwieldrive aan want de auto is oncontroleerbaar in de sporen. Naast de tracks rijden is hier geen optie vanwege de vele kuilen en stenen. We gaan door veel opgedroogde rivierwadingen en dat betekend diepe kuilen.

Vlak voor de lunch gaan we door een, zo lijkt, onschuldige modderplas. Iedereen is er doorheen dachten we. Op de radio horen we Joost en Marian roepen dat ze vast staan. Mijn vrouwtje zet me voor de auto, maar ik krijg ze er niet uitgetrokken... wel eerlijk geprobeerd!
Baasje helpt ze uitgraven, want de complete achteras en dif staat in de bagger. Het lijkt wel KLEI en ruikt ZALIG! Ik rol er wat in, maar vrouwtje sleurt me over mijn rug aan de riem weg. Het is me niet gelukt! Volgende keer beter.
Als blijkt dat Joost er niet zelf uitkomt, slepen we hem met het lint. Ook dit lukt niet want mijn auto gaat ook verder richting modder. We proberen de lier en nu staat de auto zo op het droge. Na controle lijkt de auto van Joost en Marian ongedeerd. Echter zien we wel dat de bandenspanning vele malen te hoog staat op 3,5 bar achte ren 2,7 voor. We advizeren ze het te verlagen en helpen ze hiermee verder. We kunnen gaan lunchen.

's Middags gaan de moeilijke tracks verder en de motorrijders worden moe. Rond de klok van 17 uur is Jan weer gevallen. Wonderbaarlijk genoeg is de jongen weer ongedeerd... gelukkig maar. Echter de rechter koffer op zijn motor moet in de auto van Fons. De steun staat op afbreken! We besluiten er een eind aan te breien en bivak te zoeken.

Tussen de bergen gaan we een beetje uit de wind staan. Het waait hier zo hard dat zelfs mijn plasstraaltje mij achtervolgd. Ik had niet in de gaten dat ik de andere kant op moest plassen... volgende keer moet ik daar dus even aan denken, te kijken welke kant mijn oortjes op flapperen. Vrouwtje zegt: met de wind meeplassen, Nesto! Dus dat ga ik proberen. Ik kijk wel eerst bij baasje af.
Door de harde wind is de deur van Joan zijn auto uit zijn handen gewaaid. Die kan nu niet meer verder open dan 7cm. Hij gaat nu a'la Joga naar binnen. hij vouwt zijn linkerbeen dus compleet in zijn nek bij het instappen. Zelfs ik ben niet zo lenig... en ik ben een hond. Daar moet dus even naar gekeken worden.

Bij de avondbespreking besluiten de motorrijders dat ze bij de eerstvolgende 'kruising' hun weg zoeken naar een dorp om alles te lassen en te maken. Stel je bij kruising niets voor van een stoplicht of borden.. Dit betekend enkel een spoortje dat bij goed geluk zichtbaar is, wanneer iemand anders daar al eens gereden heeft.
Op dit moment heeft iedereen water en benzine bij voor de motorrijders.. ook de liggen er tassen en koffers van Jan bij Radbout, Fons en bij ons! En dat alles naast onze eigen overvolle auto, we gaan proberen hier dus wat aan te doen door de steunen te laten lassen.

Het avondeten slaan we een beetje over, want vrouwtje is nog steeds misselijk, maar baasje kletst wel gezellig met Batuk! Hij weet veel over de wereldkaart op de motorkap te vertellen en we zijn blij dat we hem hebben laten plaatsen. Ook de point it (het boekje met allemaal foto's van dagelijkse dingen) komt goed van pas bij een Mongoolse gids met beperkte vocabulair. Mijn vrouwtje vind het wel schattig dat Batuk zo goed leert, want hij zit de hele dag bij Radbout in de auto met een engels-mongools woordenboek en andersom.. en maar proberen te kletsen door het bakkie!

De tent staat op en de website is bijgewerkt... ik ben moe en ga zolekker bij mijn vrouwtje liggen.. eerst nog even wandelen, want dat kan hier. afgelopen dagen hebben ik alleen maar scherpe stenen gehad, heet zand of plantjes met doornen. Daar moest baasje me zelfs tillen naar de tent. Voor straks weltrusten en tot morgen!

Dag 28 [Mongolië]

Zondag 19 augustus 2012 __km van mijn mandje

Vandaag hebben we een hele mooie berg gezien. De reis naar de berg was erg moeilijk. Onze gidsen hadden aangegeven dat ze hier nog nooit waren geweest. Daat bleek ook nadat we elkaar kwijt waren.
Jan kreeg een lekke band met de motor, maar oefening baart kunst en de jongens waren snel klaar. De groep met de vrachtwagens besloot eerder te vertrekken zodat de anderen de motorrijders konden helpen het spul op te ruimen. Daardoor heeft de eerste groep een andere route rond de bergenpartij genomen en zijn we elkaar kwijtgeraakt. We proberen elkaar via coördinaten op te sporen.
Onze groep lijkt als eerste bij de berg en we wachten op de anderen. Op zo'n grote vlaktes met veel fatamorgana's valt het niet mee elkaar te zien. Dus ik heb mijn baasje het dak van de auto op gestuurd met een zonnescherm in zijn handen. Het weerkaatst in de zon en de andere groep ziet het op kilometers afstand. Mooi we zijn weer bij elkaar.

De berg blijken overblijfsels te zijn van een eeuwen oude vulkaan. Het is werkelijkwaar oogverblindend. Doordat de gidsen zo balen van onze dwaaltocht komt het niet helemaal uit de verf waarom dit nu zo mooi is. Maar wij genieten met zijn drietjes met volle teugen!

Bij vertrek bij de berg is er wat discussie over de route. Meerdere reizigers maken zich zorgen om de brandstof en de watervoorraden. We tellen alle liters bij elkaar op en het blijkt dat er genoeg meegenomen is, alleen niet evenredig is verdeeld over de auto's. We besluiten dus verder te gaan naar het eerstvolgende dorp op 190 km afstand.

Toch raakt een enkeling onderweg toch wat gespannen en er ontstaat een aparte groep die naar een ander dorp willen om te gaan tanken. Dit is op 110km. Cor & Greta en Joost & Marian gaan de andere kant uit, want de ford pick up van Cor loopt 1:1 in het zand en ze maken zich zorgen.

De motorrijders hebben ook op dit punt besloten de andere kant op te gaan. Ik zwaai ome Berthus en Jan ook uit en we moeten ze op de splitsing achterlaten met alle losse bagage die van Jan zijn motor was gevallen. Ze gaan proberen in de dorpen het frame te laten lassen. We geven de jongens de extra flessen met benzine mee die we getankt hebben en wensen ze het allerbeste. We zien ze pas weer in Ulaanbaatar. We vinden het erg om ze alleen te laten gaan, aangezien we toch een beetje service auto waren voor de jongens.

Met 5 wagens over gaan we op verder op weg. We komen in een dorp waar geen diesel is, maar wel een douche. Fons staat te springen om stromend water en staat er sneller onder dan dat de mensen hier de Turuks (het geld) kunnen tellen. Daarna zoeken we bivak tussen een bos.
Zowaar vinden we een stukje met Mongoolse bomen, oftewel droog en dor, met kamelen eronder. Het ziet er naar uit dat die het gezellig hebben en we sluiten dus maar aan. Al direct komt er een roedel honden aanlopen en ze zijn nieuwsgierig naar mij en jaloers op mijn brokken. Mijn baasjes jagen ze weg en zien al snel dat de mensen hier gewend zijn stenen te gooien naar de honden. Mijn vrouwtje en baasje doen het op de manier zoals het geleerd is op de hondenschool. We verdedigen en winnen ons terrein!

Een stukje verderop is de verbrandplek of afvalplek voor dood vee. We vinden schitterende geitenhoorns en besluiten ze mee te nemen!!
Radbout blijkt weer een lekke band te hebben dus deze word gewisseld. Wij zelf hebben een hoopje ijzerdraad onder de auto zitten en weten nu waarom we een beetje een schurend geluid horen. Dat is nu weer weg!!
's Avonds borrelen we wat bij de vrachtwagen en prijzen we ons dat we nog zover deelnemen aan de reis!

Dag 29 [Mongolië]

Maandag 20 augustus 2012 8964km van mijn mandje

In de ochtend ben ik vrolijk en heb ik er weer zin in! Ik besluit tijdens de wandeling een cadeau mee te nemen voor het baasje: een kamelenpoot! Hij lijkt er blij mee te zijn en is gul... ik mag hem houden!
Na de wandeling horen we dat Fons en Arend weer een lekke band hebben en dit keer rechtsvoor. We wisselen de band en gaan op pad

In de ochtend is er een standaard welkomstwoord van Dominee Fons waarin hij iedereen een mooie en voortvarende reis wenst. Aansluitend krijgen wij een fries weerbericht van Radbout, waar wij alleen niets van kunnen maken!

Onderweg komt henk nog even vast te staan in een lege rivierbedding. Bij het uitrijden van de bedding glijdt de truck weer naar beneden. We graven wat en in no-time is de wagen los... we vervolgen onze reis.
Onderweg slikt vrouwjte haar pilletjes en ziet aan het doosje dat we al weer vier weken op pad zijn! Wat vliegt de tijd toch voorbij zeg.. Dat nog maar net verwerkt zien we een dood paard liggen. Normaliter zouden we het een naar aanzicht vinden, maar nu stappen we uit om toch een foto te maken. Dit is de natuur en je ziet hoe de wind met het zand het lichaam heeft aangetast. Een stukje verder zien we onderweg een kop van een stier liggen. Ik word er wild van want het is enkel een schedel met hoorns en het ruikt naar mijn idee niet echt meer.
Mijn baasjes besluiten hem voorop de bullbar te plaatsen, zodat het nu een echte bullbar is. Onderweg vertelt de lokale bevolking ons dat het een oude stier was aan de dikte van de hoorns te zien.

We rijden vandaag zo'n 190 km naar het volgende dorp waar we diesel kunnen tanken. Onderweg schaaft de rechter achterband van Fons en Arend tegen een steen bij het uitrijden van een lege rivierbedding... Lekke band!! Maar ook hier gaat het wisselen vliegensvlug en we zijn snel weer op pad. Bij het wisselen van de band ziet henk ook dat zijn nieuwe Reiger schokdempers lekken. Er wordt contact gezocht met opa Benne in Nederland om te kijken wat eraan te doen is.

In de avond eten mijn baasjes in een restaurantje.. De gids Eddy heeft lang moeten zoeken om het te vinden, maar na wat rondvragen wijst men ons naar een huisje. Ze gaan naar binnen en lopen direct de keuken in! Rechts is er een woonkamer met een tafel met drie stoelen en drie bedden. Ze nemen met de groep plaats waar ze kunnen en het eten wordt bereid. Het ruikt en smaakt heerlijk, zeggen mijn baasjes later. Het was mongoolse soep met noodles, aardappel, wortel en schapenvlees. Daarbij werden pasteitjes geserveerd met geitenvlees erin. Het baasje had er eentje zelf mogen maken en is trots als zijn creatie uiteindelijk wordt geserveerd. De mongoolse koks lachen er een beetje om, want hij is wat misvormt! Naast het eten wordt er warme melk gedronken.. dat was even wennen want dat doen wij thuis nooit.

We rijden verder het dorp uit de bergen in en kamperen tussen de bergen op 2400m hoogte. Het is erg koud en de wind is zeer sterk, kortom tijd voor de thermoskleding!!

Dag 30 [Mongolië]

Dinsdag 21 augustus 2012 9264km van mijn mandje

Het plan ging in om rond 8:00 uur te beginnen met banden plakken. Er moesten 2 banden van Fons en Arend geplakt worden en 1 band van Radbout. Ik kijk met het baasje mee om te controleren of alles wel goed gedaan wordt en er niks vergeten wordt. Mijn vrouwtje mag vandaag wat uitslapen, want ze voelt zich erg ziek. De buik werkt niet mee en opstarten wordt iedere ochtend lastiger.. We kijken stiekem al uit naar de rustdagen in Ulaanbaatar, maar dat duurt nog even.

Om 11:00 uur vertrekken we vanuit het bivak eom vervolgens zo'n 134 km te rijden. We rijden door veel droge riviertjes heen wat weinig spannends, maar ook weinig tempo brengt. Het is dus veelal zwoegen en optijd afwisselen van bestuurder. Mijn baasje krijgt veel kramp in zijn knie tijdens het rijden.. we denken dat het de verkrampte houding is tijdens het rijden, door zijn lange benen. Het vrouwtje wisselt dan af met rijden en ik slaap rustig verder.

We rijden op de provinciale weg die dwars door een kale rivierbeddig gaat. Er scheuren brommertjes en busjes doorheen en het lijkt rustiger te worden. We maken bivak langs de weg en de gids Eddy vraagt ons om de ramen en deuren goed gesloten te houden aangezien we langs de "Provinciale" weg staan!

Dag 31 [Mongolië]

Woensdag 22 augustus 2012 9408km van mijn mandje

De nacht verliep onrustig. We lagen net zo lekker te slapen, mijn baasjes lekker in diepe slaap en ik in een wat lichtere 'waak'stand slaap. Ineens hoor ik de gids Eddy over de bivak roepen: EVEREYBODY WAKE UP, EVERBODY WAKE UP!!! Ik sla onmiddelijk aan en mijn baasjes schrikken wakker. We geven de gids zo snel mogelijk de maglite zodat we kunnen zien wat er aan de hand is. Er blijkt een busje bij de auto's te staan en het lijkt verdacht veel op het busje dat die avond al twee keer eerder bij ons voorbij gereden was. Maar elke keer draaide het busje en reed weer weg. Gelukkig.... het is een andere kleur bus en de mensen willen enkel de we vragen. Niet in de gaten hebbende dat iedereen al sliep!!
We gaan weer rustig slapen en ik ben extra allert. Een aantal uren later hetzelfde verhaal. Nu horen we drie keer getuter van de auto van Fons en Arend. Er blijken mannen op brommertjes voorbij gekomen te zijn en ze lopen door het kamp. Ze hebben geprobeerd de auto van Fons via de achterkant op te maken, waar zij ook slapen. Uiteraard blaf ik weer, maar ik mag niet uit de tent. De gids en Henk zijn er snel bij en de mannen worden vriendelijk, doch dringend verzocht weg te gaan. Ze zeggen enkel nieuwsgierig geweest te zijn, maar we weten het zo net nog niet!

In de ochtend staat iedereen wat vermoeid op en gaat iedereen op dezelfde wijze vermoeid op pad. De route is hobbelig en er liggen veel stenen. Onderweg doen we het rustig aan want we zien de cabine van Henk en Hetty alle kanten uit schudden. Hetty geeft aan misselijk te zijn, dus het tempo wordt wat verlaagd. We besluiten richting het zuiden te rijden om in een dal te zoeken naar een bestaande track. De gidsen willen ons namelijk van west naar oost door de Gobi woestijn leiden. Echter lopen er alleen tracks van Noord naar Zuid. Na de lange hobbelige paadjes die we zelf moeten maken geven we het op. De Gobi wil ons niet van west naar oost hebben en we besluiten naar het noorden te gaan rijden.

Onderweg zien we een aantal gazelles rennen en zien we ook nog een haas. Deze weet zich uitstekend te camoufleren, want we denken allen dat het een steen is. Hetty en Kaj weten zeker dat ze het zagen rennen en we gaan op zoek. Bij het maken van de foto's blijft het beestje stokstijf zitten en ze keren terug met het bewijsmateriaal. Ik zie het nu ook, ik heb de haas gemist!!

We bezoeken ook nog de rode bergen of rode klif. Het is een schitterend aanzicht van een klif van rood zand. Helemaal uitgesleten en best wel hoog. We lopen er naartoe en onderweg vinden we schitterende stenen die de baasjes natuurlijk mee naar huis willen nemen. Ook vinden we hier een stenen voor mijn lieve tante Lucia van de hondenschool! Hopelijk vindt ze hem mooi...

Rond half zes zoeken we bivak. We willen een beetje beschut achter de duinen staan, uit het zicht en uit de wind. Deze weet ons echter altijd weer te vinden door te draaien! Zo staan we toch bijna altijd weer te koken in de wind. Pardoes vinden we daar ook een pad voor de volgende dag naar het oosten toe.

Dag 32 [Mongolië]

Donderdag 23 augustus 2012 __km van mijn mandje

Radbout heeft vandaag een leeg lopende band en we moeten hem idere ochtend weer oppompen. Hij blijkt een spijker in de band te hebben gereden en de band zal in Ulaanbaatar vervangen moeten worden voor een nieuwe. Tot die tijd doen we er iedere ochtend maar gewoon lucht bij!

We rijden naar het oosten en stuiten al snel op het probleem dat het pad weer verdwijnt. We kloppen aan bij de ger met onze gidsen Eddy en Batuk. De man van de ger wil de weg wel wijzen met zijn brommertje en gaat voorop. Voordat we vertrekken geven we de kinderen bij de ger nog een knuffel, waar ze maar wat blij mee zijn!! Ook maken we foto's van de geiten en de puppy die er rond struint en al oefent gevaarlijk te blaffen. Helaas ben ik niet onder de indruk en laat zien hoe je dat doet. De pup druipt af!

Eenmal bij het pad een half uur rijden van de ger laat de brommer ons weer achter. Het blijkt een niet echt bestaande track te zijn, maar een brommerspoor. De 4 auto's blijven op de huidige track staan en willen niet echt verder. We zijn moe van de avonturen en het gehobbel. Ook zijn we bang voor de truck, want die is de eerst die vastloopt... niet zozeer de de auto's. We besluiten het verstandige en nemen de doorgaande route door de bergen. Welliswaar iets langer, maar wellicht sneller te berijden.

In de avond eindigen we bij een aantal gers en vragen we of we de tent ernaast mogen zetten. Dit mag en ik ben blij dat ik uit de wagen kan. Hier lopen een aantal hondjes en geitjes rond die mij maar wat leuk vinden, dus mijn baasjes hebben hun handen vol aan het weghouden van de beestenboel. We weten niet of de beesten vlooien, teken of rabiës met zich meedragen dus we zijn maar gewoon voorzichtig.

In de tussentijd spelen Henk en Eddy volleybal met de kinderen en past de rest de meegekregen schoenen bij de overige kinderen. Ze passen vol trots de sneeuwboots die soms nog een paar maatjes te groot zijn: maar daar groeien ze de komende jaren nog goed in!! Ze zijn er dolgelukkig mee en gaan verlegen naar hun moeders om het allemaal te laten zien. Die zijn ons erg dankbaar!! Dit is fantastisch mooi!!

We besluiten die avond de mensen nog te gaan bedanken in de ger... althans mijn baasjes want honden mogen hier niet in de ger. Ik ga lekker in de auto slaapje doen terwijl zij warme geitenmelk krijgen geserveerd. Ze vonden het lekker, maar het velletje dat erop drijft is minder. De mongolen slurpen dit met geluid en detail naar binnen, daar waar de Dutchies het netjes tegen de rand van de kop kleven. De melk zelf is goed!
Ook is er zelfgestookte drank en iedereen moet proeven. Mijn vrouwtje drinkt nooit alcohol en daar is het eerst opstakel. Ze zet het glas maar beleefd aan de mond en houdt de lippen stijf op elkaar. Het leek net alsof ze dronk, maar deed het niet. Alles voor de beleeftheid naar deze mensen. Mijn baasjes stellen veel vragen aan de gids en die verteld en alles.
Zo betaald de overheid de school voor de kinderen en krijgen de ouders bijstand als zij meer dan 4 kinderen hebben... Goed geregeld zo het lijkt!!

Na de warme melk duiken we de tent in en slaap ik wat onrustig vanwege de vele honden op het terrein... ik ruik ze!!!!snif snif snif

Dag 33 [Mongolië]

Vrijdag 24 augustus 2012 __km van mijn mandje

Vandaag zwaaien we de ger uit en gaan op weg naar de zandduinen. De gidsen hadden dit eigenlijk al twee dagen geleden op de route staan, maar het zijn teveel kilometers per dag. Ze overschatten onze auto's en leggen uit dat ze veel kunnen, maar niet vliegen.

Met de lunch komen we dan toch eindelijk aan bij de zandduinen. Baasje en vrouwtje stoppen snel een boterham in de mond net als Ome Joan en snellen naar de duinen om te spelen. Baasje wil rijden en is compleet in zijn element. Het zijn net kindertjes zegt het vrouwjte.

Al snel zien we Joan in de bagger stilstaan en vrouwtje en ik stappen uit. Joan graaft en lijkt zich te redden in de klei! Ik gris de lijn uit baasje zijn handen en wordt wat dolletjes.... IK HOU VAN DE DUINEN EN HET ZAND!! Ik ga compleet door het lint en weet even niet meer wat voor en achter is, maar dat maakt niet uit want alle duinen zijn hetzelfde. Ik speel nog wat en vrouwtje vraagt of baasje Joan eruit wil helpen... Het baasje wil de wagen ervoor zetten en komt over een naastgelegen duin naar beneden. Net als vrouwtje wil aangeven dat dat niet zo handig lijkt, zit het baasje ook muurvast in de klei... het is een soort van oase met groene struikjes en mul zand bovenop. Daaronder zit wat natter zand zoals diep in de zandbak op school! Daaronder zit keiharde klei... Nu mogen ze allebei graven!! Maar ze genieten... hierop hebben ze gewacht. Het vrouwtje en ik maken foto's en spelen nog wat in het zand! Zonder veel meer moeite en volgas komen beide wagens uit het oase deel en gaan we terug naar de rest van de groep.

Het convooi gaat verder over een track tussen de duinen door. Henk wil met zijn vrachtwagen niet in het zand omdat hij bang is vast te komen staan...dus gaan we er maar tussendoor. Wij hebben al even gespeeld dus kunnen ons er prima in vinden. Onderweg speelt baasje nog met ieder duintje dat hij ziet. Echter blijkt 1 duin veel steiler af te lopen dan gedacht en de auto blijkt nu wel te kunnen vliegen. 6 x 2liter flessen water liggen bij vrouwjte zowat in de nek en ik lig over de versnellingspook... we lachen kostelijk en kijken of de auto ook nog kan lachen!! Het is een toyota en hij is ongedeerd... heerlijk!!Maar genoeg gespeeld voor vandaag, voordat er wel wat stuk gaat.

Om 15:30 uur bereiken we een tourist camp met gers en tentplaatsen. Vrouwtje en baasje kunnen weer douchen en ze ruiken weer fris. Daarna eten we wat in het restaurantje.. zowaar aardappelpuree met rest en kippenragout.. HEERLIJK!! Even een avondje niet stoeien op het gaspitje en de wind..
Later op de avond laat henk weten dat de keerringen van zijn achteraandrijving op de vrachtwagen nu wel flink gaan lekken en hij voort wil maken om in Ulaanbaatar te komen!
In de avond houden we nog even vergadering in de ger van Fons en Arend en daarna gaan we slapen in de tent...

Dag 34 [Mongolië]

Zaterdag 25 augustus 2012 __km van mijn mandje

Vandaag is een dagje rustig aan. Mijn baasjes staan een half uurtje later op en ontbijten nadat de tent is opgeruimd en ik heb gegeten en gewandeld. Rond half tien vertrekken we en iedereen maakt zich op, op zijn eigen manier.

Al snel komt ome Fons naar ons toe met de vraag of hij een ventielsleuteltje/tooltje mag lenen, want die van hem is van zijn reserveband afgejat. Gisteren waren er veel mongoolse mannen met toeristenbusjes aan het werk met banden en dergelijke en het vermoeden bestaat dat zij het 'geleend' hebben. Na wat speurwerk blijkt zijn sleuteltje inderdaad op een van de ventielen van de busjes te zitten. We stelen het net zo vrolijk terug als de mannen er even niet zijn. Een van de mongolen voelt wel aan zijn water dat we hem door hadden, maar er wordt niet gesproken...zo is het ook opgelost!

Onderweg komen we veel lastige tracks tegen door lege rivierbeddingen met schuine hellingen en paadjes. We zien de cabine van Henk en Hetty van links naar rechts zwaaien en de unit achterop zwaait precies andersom... Niet veel later horen we harde klappen onder de vrachtwagen vandaan komen terwijl we bochtenwerk doen en schuine hellingen pakken. Ik word er wakker van en alarmeer mijn baasjes. We stoppen en kijken, maar zen niets. Niet veel later hoort Henk het zelf ook en we stoppen om te lunchen, dan kunnen we gelijk eens goed kijken... Wat blijkt: de unit (het huisje op de vrachtwagen) is afgebroken op 1 punt op het chassis. De unit kan voor en achter op twee punten elk (dus 4 in totaal) bewegen en schommelen. Op twee punten halverwege het chassis is de unit star bevestigd. Nu is 1 van de twee afgescheurt op de las.... wat naar!! Baasje helpt mee om de unit met spanbanden richting het chassis te trekken, zodat hij niet ook het andere punt kapot trekt. Want eraf vallen doet hij zomaar niet zegt het vrouwtje..

Na de lunch en de tijdelijke reparatie/pleisters plakken gaan we weer op pad. We denken nog even dat het maar goed is geweest dat Cor en Greta niet mee zijn gegaan met hun 'vrachtwagen'. Dan was alles kapot gegaan!! Een aantal willen graag de vallei zien die de gidsen op het oog hadden. Echter hebben Henk en Hetty de vallei al gezien en willen graag op een rustig tempo verder richting Ulaanbaatar. Fons en Arend gaan met hen mee!

Samen met Joan, Radbout en mijn baasjes ga ik naar de vallei toe. Het heet de Jolin Am vallei en er schijnen daar wolven, vossen, roofvogels, berggeiten en dergelijke te zitten. Ook verteld de lonely planet dat daar veel muisjes genaamd Pica's zijn. Familie van de konijn en super schattig!

We komen aan bij de vallei en het wordt al snel donker. We besluiten kamp te maken en baasjes trekken de thermokleding aan... het is fris. Ik kruip dicht tegen hen aan in de tent en we gaan met zijn drietjes heerlijk slaapje maken onder het gezang/gepiep van de pica's!

Dag 35 [Mongolië]

Zondag 26 augustus 2012 __km van mijn mandje
De ochtend begint om 8:00 uur met de wandeling door de vallei. Ik vind het maar wat spannend want ik wil spelen met de muisjes... maar ze zijn te snel voor me. De trip zal zo'n 4km in totaal zijn en we lopen door veel kleine beekjes met glibberige stenen. Onderweg zien we een slang en we maken er maar een foto van. We willen niet te dichtbij komen, want Joost mag weten of hij ziektes meedraagt. Echter zit Joost in de andere groep op weg naar Ulaanbaatar dus we kunnen het niet vragen!! Hopelijk maken ze het goed...

We kopen onderweg bij een man een lepeltje. En niet zomaar eentje. Hij heeft het uitgesneden uit hout en dat hout ruikt heerlijk. Ik mag van mijn vrouwtje niet eens even proeven aan de lepel, omdat ik mijn tandjes daarbij gebruik! De man laat zien hoe hij ze maakt en het is werkelijk waar fantastisch. Hij woont buiten de vallei in een tent waar hij van juni tot oktober woont. Met het verdiende geld kan hij zijn vier kinderen thuis voeden en nieuwe boekjes en kleren geven. We steunen hem maar door wat te kopen, want voor onze begrippen kost het geen drol zegt vrouwtje. Als je het uurloon van de beste man zou optellen kom je nog op niets uit!
Terwijl we staan te kletsen met de man, nouja mijn baasjes met de gids Batuk en Batuk weer in het mongools met de man, ziet ome Joan in de bergen iets lopen... heel ver weg. Ik zie het niet eens want het is te ver, maar wordt wel zenuwachtig van de comotie. We moeten allemaal stil houden van de man... HET ZIJN IBEX GEITEN!!! De man vertelt ons dat we heel erg veel geluk hebben, want normaliter is het te druk met toeristen in de vallei en blijven de geiten weg. Wij zien met de verrekijker maar liefst twee geiten lopen en geniet met volle teugen... Nouja mijn baasjes dan, want ik zie weer eens niks!

Bij de uitgang zit een vrouwtje een kleedje te naaien en het ziet er schitterend uit. Ome Radbout wil een kleedje kopen en praat samen met de gids met de vrouw. Ondertussen maakt mijn vrouwtje een foto en rent naar de auto toe. Ik heb zo snel nog niet door wat ze allemaal aan het frunniken is... Al snel komt ze terug met een foto in haar handen... Aha ze heeft de foto van de vrouw uitgeprint met de polaroid printer die ze heeft gekocht. Samen met de gids laat ze de foto op de camera zien en geeft daarna de foto af. De vrouw genaamd Zaya is er dolgelukkig mee en wil als dank een steen van haar kleedje geven waar ze lang naar heeft gezocht!! Wat zijn de mensen hier toch dankbaar en lief allemaal!! Mijn vrouwtje durfde de steen nauwelijks aan te nemen, want de vrouw mist hierdoor inkomsten, maar om niet onbeleefd te zijn neemt ze de steen aan. Hij is werkelijkwaaar SCHITTEREND! Zaya laat de foto aan haar zoon, Zola, en dochter ,Bonya, zien en verteld dat het ook een sticker is... de kinderen worden er verlegen van.

Hierna bezoeken we het museum en spekken we de kas...De opgezette dieren geven een prachtig beeld van de Ibex geit die we op grote afstand hebben gezien. Ook de roofvogels zo hoog en klein in de lucht blijken enorm als je erlangs staat. Ik blijf maar even in de auto, want de verwachting was dat ik wel wild zou worden van de diertjes... Er blijken enorm veel dieren hier te zijn zoals sneeuw luipaarden, wolven, linx, vossen, katten, wasbeertjes, muizen, gazelles, antilopes, schapen, geiten, vogels etc etc. In het verre verleden zijn er ook dinosaurus eieren en botten gevonden. Het is fantastisch in het museum zegt het vrouwtje!

Later rijden we allemaal onder de indruk door naar onze volgende bezienswaardigheid. We gaan naar de Kalksteenbergen toe. Deze zijn werkelijkwaar schitterend. Veel kleuren springen in het oog zoals op de foto's wel is te zien. We besluiten beneden aan de rand van de klif te gaan kamperen. Vlak voordat we instappen word ik ineens door een vreemde meneer geaaid. Hij vraagt mijn baasjes ofdat ik ook helemaal uit nederland kom en ze raken aan de praat. Het blijkt een Deense man te zijn die ingevlogen is naar Ulaanbaatar en nu 16 dagen rondreist in de welbekende toeristenbusjes van Gerkamp naar Gerkamp. De man verwonderd zich erover dat er altijd overal ter wereld Dutchies zijn en dat we al zover gereden hebben. Hij had een spannende rit achter de rug want ze hadden de tracks niet kunnen vinden en moesten dus zelf een pad maken in het veld... we hebben de beste man maar niet helemaal verteld waar wij al allemaal doorheen zijn gegaan!
We stappen in de auto en rijden naar beneden. De route lijkt op een speelplaats voor 4x4 auto's met veel steile hellingen, schuine paden, diepe kuilen, mul zand, modder etc. We hebben schik met zijn alle en gaan in de lage giering erdoorheen. De denen staan boven op de berg met opengevallen mond te kijken naar ons avontuur en begrijpen er niets van! Hoe haalden we het in ons hoofd om daardoorheen te willen rijden... het leek ze onmogelijk!

We zetten het kamp op in de regen en ook de tent zal eraan moeten geloven. Vrouwtje besluit in de voortent te gaan koken en dit bevalt prima. Ik zit in de tent achter het vrouwtje en geniet van het geuren spektakel... verse ui met knoflook.. tomaatjes, champignons en tomatensaus... waar is de spagetti? Baasje zwaait met de zak en laat pardoes alle stengels over het zand vliegen... Naja dat wordt dan spagetti op een bedje van zand en kamelengras hihi!!

Die avond is winderig en koud!

Dag 36 [Mongolië]

Maandag 27 augustus 2012 __km van mijn mandje

In de ochtend vertrekken we richting Mandalgov de hoofdstad van de zoveelste provincie. Het blijkt eigenlijk een uit de kluiten gewassen dorp te zijn, maar we gaan er tanken en boodschapjes doen. We zijn op zoek naar Schapenvlees en lopen de zwarte markt op. Daar ligt op de toonbank in de winkel nog een deel van wat ooit een schaap was. Mijn baasjes geven hun voorkeuren aan en nemen het mee. Ome Joan had nog wel een plekje in de koelkast. Nu moeten we in de middag nog hout zien te sprokkelen voor onze BBQ van vanavond.

Even verderop gaan we uit eten in een, voor mongoolse begrippen, chique tent. Het is een hotel/restaurant en we krijgen de menu kaart. Onze gids praat wat met de ober en al snel blijkt dat je hier besteld wat er gemaakt is... dat blijkt de goulash met rijst en aardappelpuree te zijn die met 10 minuten dampend op tafel staat. Ik geniet ondertussen met een heerlijk kalfspeesje uit Nederland in de auto, want de temperatuur is prima te doen!
Er wordt in de auto druk nagepraat over de schapen goulas, want het is goed bevallen.
In het centrumpje zien we Henk en Hetty en Fons en Arend met de gids Eddy. Fons heeft drie nieuwe brillen gescoord en denkt zo tot Ulaanbaatar vooruit te kunnen. (Het lijkt wel of deze man de brillen opeet ofzo)
Op het plein van de zwarte markt bevinden we ons ineens in de lokale mediamarkt. De meest luxe koelkast/vriescombinaties, wasmachines, flatscreens, laptops, ovens etc staan uitgestald voor een vrachtwagen. Het is de welbekende kofferbakverkoop!! Fantastisch... het is druk dus wij gaan maar weer snel terug naar de auto. We gaan weer in twee groepen verder, want wij willen onderweg nog wat zien en de rest gaat in 1 streep naar Ulaanbaatar.

We gaan op weg naar een stapel bergen waar vroeger een klooster heeft gezeten. Maar niet voordat we allemaal tezamen hout hebben gesprokkeld. We zien in een valleitje een aantal zielige, dorre struikjes staan en deze gaan eraan geloven. Ze worden tot het stammetje gestript en we binden de takken achterop en op het dak. Zelfs ik mocht helpen de takjes kleiner te maken!
Eenmaal bij de ruïne van het klooster komen we tot rust. Wat een rustige, schitterende plek. De monniken die hier woonden konden hier vast heerlijk mediteren!! Overal staan boompjes met blauwe lintjes voor goed geluk.

Na de klim naar boven komen we beneden een park ranger tegen. Hij maakt een bon voor ons en wij betalen de belasting. We raken aan de klets en de man zegt gelukkig te zijn met ons Nederlanders... of Hollanders... of is dat hetzelfde?? Hij krijgt vanuit de Mongoolse overheid geld verdeeld die hem ondersteunen het park te kunnen beheren. Dit geld komt vanuit een organisatie in Nederland.. In ruil wil hij ons graag een gat in de berg laten zien! Het is een inimini klein gaatje en er ligt een lepel aan een stokje naast. Hier wast men alleen de ogen, in de hoop daarna geen bril meer nodig te hebben. We volgen de aanwijzingen van de man en wassen onze ogen. Ook ik krijg een beetje water op mijn oogjes voor goed geluk.
De man wijst ons naar een schitterende vallei waar we kamp mogen maken. In Nederland zouden wij niet eens bedenken om met een auto het natuurreservaat in te gaan, laat staan te kamperen en kampvuurtje te stoken.
Deze man vindt het fantastisch en helpt ons de takken klein te maken. Hij drinkt een cola, een biertje mee en eet ook mee met de BBQ. We laten hem ons boekje van thuis zien en hij heeft veel vragen over onze gebruiken thuis. Wat handig dat we een gids hebben die kan vertalen. We maken een foto van de groep en printen de foto uit. De man is dolblij en zegt hem op zijn auto te plakken als hij thuiskomt. Hij verdwijnt op zijn brommertje in de avondschemering en we zien als laatste nog een fonkel van zijn batch in het maanlicht!

De grote mannen maken nog een fles wodka soldaat maar mijn baasjes en ik gaan vast slapen.... tot morgen!

Dag 37 [Mongolië]

Dinsdag 28 augustus 2012 __km van mijn mandje

We besluiten wat later te vertrekken, want de wodka heeft zijn werk gedaan. Om 9:30 uur vertrekken we om vandaag zo'n 220km te kunnen rijden. De wegen zijn op sommige plekken bizar slecht... met flinke geulen in de zandpaden. De auto krijgen er enorm van langs en ik zie baasje en vrouwtje soms bezorgt kijken. Onderweg hoort baasje een vreselijk geluid komen van linksvoor.. ik maak vrouwtje wakker en met zijn drieën kijken we ernaar. We constateren dat het rechtsvoor is en tussen het blik achter de remschijf en de schijf vandaan komt... Vrouwtje haalt het wiel eraf en ziet het steentje zitten. Met twee minuutjes wrikken is hij eruit en het wiel kan er weer op. Tijd om weer verder te gaan na onze eerste minimale 'pech'..

Onderweg zien we schitterende bergen die bijna uitgesmeerd lijken. Onbeschrijflijk en bijna niet goed op de foto te krijgen. Althans, het spreekt veel minder op de foto. Ik hoor vrouwtje regelmatig zeggen... hier heb je weer een foto van zo'n berg... terwijl ze allemaal prachtig zijn op hun eigen manier...

We zien ook nog een meertje liggen wat enorm stinkt. Het plaatselijk vee doet zich hier wassen en dergelijke. Bij de lunch komen er koeien, geiten en schapen langs om even te baden. We genieten ondertussen ook nog van kraamvogels die even frisse voetjes halen!

Rond 16:00 uur naderen we de wereldstad Ulaanbaatar. De eerste woorden bij ons in de auto en toevallig ook over de radio waren: WAT EEN BENDE!!! De stad is te bereiken met enorm slechte zandpaden met kuilen zo groot als we nog niet eerder hebben gezien. Auto's slalommen over het parcour net als de enorm overbeladen vrachtwagens. Dichter bij de stad komen we op asfalt en ademen heerlijk door... wat een opluchting! Deze pret blijkt snel voorbij te zijn, want we hoopten daarna een goed zandpad te vinden. Het asfalt zit vol met gaten zo groot als nederland en ik merk dat de pijp leeg is. We zijn allemaal moe en hebben het gehad met de wegen.
Desalnietemin zetten we allemaal door en komen we in een stad met trafficjam... we staan 2 uur in de file en de mongolen maken er een bende van. Iedere afslag voor het tankstation wordt gebruikt als nieuwe oprit en 'shortcut' wat lijdt tot het opnieuw invoegen van maar liefst 5 rijen auto's. Politie staat wat te zwaaien en fluiten en er is complete chaos. We hoeven nog maar 20km maar baasje heeft enorme krampen in zijn knie. Uit de auto gaat niet dus het strekken gebeurt maar tijdens het rijden. Een opgevouwen baasje van 2meter strak tussen het gaspedaal en het plafond... picture if you will!! Daar moet na de reis even naar gekeken worden, want na iedere 1,5 uur rijden moet het baasje uit de auto van de pijn!

Om 18:00 uur bereiken we zo ongeveer guesthouse Oasis. Het blijkt BOMMETJE VOL!! Er is geen plek voor ons. Echter met mij erbij maken we in de hotels geen kans en er wordt wat geritseld. Een aantal auto's die de volgende dag zouden vertrekken zetten de auto vast buiten de poort neer, zodat wij erin kunnen. We besluiten gezamelijk om in een ger te gaan slapen en ik krijg mijn eigen bedje.

's Avonds is daar dan de duitse maaltijd... Scnhitzel met friet!! Ik heb het vrouwtje in weken niet zo gelukkig zien kijken smullen... want ook ik mocht mee in het restaurant.. de duitse vrouw is gek op me...
We spreken in het restaurant met de hele groep... we zijn compleet op Cor en Greta na, want die zitten in een hotel naast ons. Het was hen te druk... we missen hen wel. Er wordt gesproken over het vertrek over een aantal dagen van Henk en Hetty naar huis toe in een rechte lijn. Geen avontuur meer met de vrachtwagen. Zij zullen Cor en Greta gaan slepen!! Deze blijken onderweg naar de dieselpomp pech gekregen te hebben met de Ford pick up. De beide accu's van de wagen zijn kapot en het motormanagement blijft storingen geven. Ze hebben de auto op een vrachtwagen laten zetten en zijn zo naar Ulaanbaatar gekomen. Hier rust iedereen even uit en ze laten zich naar Rusland slepen door Henk waar ze vanuit daar de verzekering kunnen vragen om hulp. Rusland is immers gedekt en de verzekering die we hier afgesloten hebben dekt zo goed als niets! Beiden hebben elkaar nodig, want alleen Henk mag de Ford van 6 ton nog trekken.

's Avonds internetten we wat en lezen we de reacties in het gastenboek... fantastisch om iedereen zo te horen en zien spreken. We hebben twee weken geen internet gehad en we lopen flink achter... Nu is er dan toch eindelijk de mogelijkheid onze verhalen te delen! We gaan wat later dan normaal slapen, maar met een glimlach op het gezicht... RUST!!

's Nachts blijken een aantal terug te komen van de disco. Henk, Fons, Roy, Joan en Batuk blijken te zijn gaan dansen en hebben ietwat veel op. Ze weten allen binnen de hekken te komen, soms met wat moeite. Het schuifhek bleek deze nacht toch niet te kunnen draaien zoals henk dacht en wilde ook niet vanaf de verkeerde kant open.... toch vreemd dat het mongoolse bier je dat wel doet geloven hihihi!!!

 

Dag 38 [Mongolië]

Woensdag 29 augustus 2012 __km van mijn mandje

Vandaag is een rustige dag met wat uitslapen en opruimen.
Vrouwtje doet de verhalen en de foto's op het internet plaatsen terwijl baasje lekker bezig is met de wagen. We ruimen hem uit en soppen hem even goed door. Dat mag wel met al dat stof.

Voordat alles op de website kan, moeten de foto's uitgezocht worden en gecomprimeerd worden.. dit is best wat werk en neemt dus goed veel tijd in beslag. De foto's van Rusland zouden nu wel uitvergroot moeten kunnen worden... mijn vrouwtje had in de script code een underscore vergeten waardoor dit niet mogelijk was. Ik heb haar gezegd dat ze het moet veranderen en als het goed is lukt dat nu wel!
Tussendoor proberen we contact te zoeken met het SOS kinderdorp zodat we morgen op bezoek kunnen gaan met de knuffels, speelgoed en schoenen. Morgen willen we de stad bekijken en nog wat rusten.

Newsflash:

Na heel lang te hebben moeten wachten, omdat we geen bereik hadden met de telefoon, is daar dan toch eindelijk nieuws over mijn vriendinnetje Lukka. Het gaat beter met haar. Ze heeft aan het infuus gelegen en heeft peniciline in vloeibare toestand gekregen voor de hele reis naar huis. De amerikaanse dierenarts hier is erg zorgvuldig en heeft bloedonderzoek gedaan. Ook heeft ze gepraat met de dierenarts thuis wat ook al weer een stukje helpt.
Het ziektebeeld lijkt de ziekte van Addison te laten zien. Hierbij is de balans tussen het kalium gehalte en natrium verstoord door een bijnierschorinsufficiëntie. In Nederland zal verder gekeken worden wat hieraan te doen is.. We weten in ieder geval dat het geen slangenbeet was en ook niet iets is wat ze hier heeft opgelopen. In ieder geval bijt ze weer en blaft ze weer en is al een stuk kwieker. Dat is dus goed om te zien!!

Verder is er ook nieuws voor Roy, want ook zijn auto is weer gemaakt. Zijn onderdelen zijn vanuit nederland goed aangekomen en hij kan weer verder. Hij is ook de plaatselijke handyman geworden want hij maakt compressortjes, koelkasten, remklauwen etc etc.

 

Dag 39 [Mongolië]

Donderdag 30 augustus 2012 __km van mijn mandje

Vandaag hebben we een fantastische dag gehad! Eigenlijk is het onbeschrijflijk!!!

We begonnen de dag met een rustig ontbijtje op bestelling.. Lekker een keertje niet met de tent bezig zijn of droge boterhammetjes!
Daarna deden we boodschapjes in de supermarkt naast Oasis en daar was voldoende te krijgen wat we zochten... vooral de Nivea stond bij het vrouwtje boven aan de lijst. Ze had een beetje een slangenhuid door het droge weer en het vervellen!

Om kwart voor tien hadden we met zijn drietjes iedereen bij elkaar getrommeld om naar SOS kinderdorpen te gaan! Het was een paar honderd meter verderop. Mijn baasjes besloten alle tassen met schoenen, kleding en spulletjes in de auto mee te nemen, erheen te rijden zodat ik in de auto kon blijven. De rest ging lopen. Ongeveer zo'n 60% van de groep wilde graag meegaan. Bij de grote weg kreeg de gids Eddy een telefoontje en we moesten de andere kant op! Het was ongeveer een kilometertje lopen.

We kwamen aan bij het hek en een vrouw doet voor ons open. Ze blijkt de psychologe van het dorpje te zijn!
Binnen wordt de groep warm onthaald en mogen ze plaatsnemen in de vergaderzaal. Daar krijgen ze een kopje thee aangeboden... dit was alles boven verwachting zeg!
Dan kom Solongo binnenlopen en ze stelt zich voor aan het vrouwtje!! Ze raken meteen aan de klets over de emailtjes die ze heen en weer hebben gestuurd... Vele vragen worden gesteld en de dame vertelt in uitstekent engels alles over het dorp wat de groep wil weten.

Zo blijken de kinderen per 8 of 10 in een huis te wonen met een moeder. Deze moeders hebben zelf geen kinderen en hebben geen man... de volledige toewijding aan de kinderen, bijna als een non.
De kinderen doen alle activiteiten binnen het dorp..zoals zingen, dansen, sport etc en er zijn leraren die helpen met huiswerk (parttime). Ze gaan buiten het dorp naar school toe zodat de organisatie er zeker van kan zijn dat de kinderen socialiseren binnen de maatschappij!
Zo blijkt dat een aantal kinderen onlangs (15 dagen geleden) in het dorp zijn opgenomen.. ze zijn nog erg verlegen, maar worden door de oudere kinderen in huis direct opgenomen.. zo ook de baby van net 9 maanden.
De moeders krijgen training hoe ze soms met de kinderen om moeten gaan, want ieder kind heeft zijn eigen problemen.. daar helpt de psychologe en de sociale werksters.
Het schijnt zo te zijn dat er familie's in Mongolië zijn die ZO arm zijn, dat ze weeskinderen binnen de familie niet houden omdat het familie is of omdat ze zo geliefd zijn, maar omdat ze dan van de overheid 3000 T krijgen. Dat komt neer op zo'n 2 euro per maand per kind. Ze willen de kinderen daarop niet aan de organisatie toekennen!

Eenmaal na de korte introductie gaan we naar de plaatselijke gymzaal waar de kinderen geheel op eigen initiatief een voorstelling wilden geven. Als eerste waren daar twee kleintjes van zo'n jaar of 5 die een schitterend lied zingen en daarna een stukje rappen. De jongen in een perfect pak, het meisje met een schitterende witte jurk en strik op haar hoofd!
Daarna volgt een meid van een jaar of 16 die een modern Mongools lied zingt.
Tussendoor mogen we genieten van 3 jongens en 3 meiden die in koppel traditionele dans opvoeren in prachtige kleding en geweldige muziek.
Daarna komt een groep meiden van zo'n 16 jaar in schitterende jurken en hoge hakken die op moderne pop muziek een moderne dans laten zien...
Daarna volgen weer de traditionele dansen en als laatste een gezamelijk lied dat speciaal is voor het SOS kinderdorp en wat zij allen kennen.

Ondertussen sluipen achter ons in de gymzaal velen kinderen binnen om mee te zingen en te klappen en kijken. Tijdens de voorstelling staan de tranen bij het vrouwtje in de ogen.... zoooooo mooi en ontroerend.

Deze kinderen worden zo aangemoedigd, maar begrijpen tegelijkertijd hoe goed ze het hebben en hoeveel kansen ze krijgen.. Ook lijken ze bijna te beseffen dat ze zonder de giften van de mensen dit niet hadden!
De kinderen krijgen als gezin een budget waar ze kleding voor kunnen kopen en boodschappen etc. Iedere moeder krijgt ook hulp in huis voor het poetsen, wassen etc. De oudere jongens gaan naar een jeugd huis waar ze leren verantwoordelijk te zijn voor een eigen gezin, leren voor zichzelf te zorgen en dergelijke. Veel kinderen hebben talenten in studie, dans, sport en zijn erg competatief. Ze doen mee aan allerlei wedstrijden en competities. Medailles blinken aan de muren!!
De organisatie probeert bij ieder kind het talent te vinden of dat nu zingen, dansen, dichten of tekenen is en dat brengen ze in het kind naar boven om het te ontwikkelen. Zo krijgen ze zelfvertrouwen en worden ze zelfstandig... Werkelijkwaar FANTASTISCH!!

We bezoeken een gezin waar net twee nieuwe kinderen zijn binnengekomen en de kinderen vertellen dat ze echt de liefde in het dorp voelen. Ze hebben zoveel broertjes en zusjes, een echte mamma en tegelijkertijd vriendjes en vriendinnetjes voor het leven. De kinderen die het dorp hebben verlaten komen iedere winter weer terug met de feestdagen, omdat daar hun FAMLIE is!!! Prachtig...
Het oudste meisje in huis is 18 jaar en studeert voor sociaal hulpverlener en loopt stage in het dorp. Als ze klaar is wil ze andere kinderen in het dorp gaan helpen.... hoe dankbaar kun je zijn, niet waar!!

In de woonkamer leren we op verzoek van Jos de kinderen het liedje hoofd-schouders-knie-en-teen. De kinderen hebben het razendsnel te pakken en zingen en dansen mee... het is een fantastisch moment. Het liedje wordt steeds sneller gezongen en de kinderen dansen maar weg... GEWELDIG!

Als laatste zien we het gebouw met de computerkamer, bibliotheek, sportruimte en de huiswerkruimtes... het is hier netjes voor elkaar!

Voordat we vertrekken schenken we de tassen vol met schoenen, kleding en de andere spulletjes die we meegekregen hebben vanuit Nederland. Ook doneren we het geldbedrag wat we hebben verzameld zowel in Nederland als hier onder de reizigers in Mongolië. We zijn trots dat we een bedrage van bijna €700,- mogen overhandigen en ze zijn ons enorm dankbaar!!
We spreken af foto's per mail uit te wisselen en nemen afscheid...
Ik zag de emotie en vreugde bij het vrouwtje!!! GEWELDIG en wat mooi dat mijn vrouwtje en ik zal een aantal jaren mogen doneren aan deze goede organisatie... want het komt echt bij de kinderen terecht!! SUPER!!!


In de middag, na een uurtje een dutje gedaan te hebben, gaan we naar Batuk zijn ger toe. Hij laat ons zijn twee honden zien die aan de lijn zitten... Het zijn een hond die slecht in de vacht zit en een grote hond, ter hoogte van een leonberger, die pijn heeft aan zijn gewrichten!
Ik mag niet spelen met de hondjes, maar dat geeft niet!
Binnen treffen we een verschil aan met de plattelands ger... Batuk heeft een verwarming in de ger omdat zijn vrouw hier een bedrijf in heeft en manager is. Hij heeft een grote koelkast (zelfs groter als bij ons thuis) en hij heeft een flatscreen. Wij hebben thuis nog een ouderwetse 3D (dikke kast) televisie en hier in de ger staat gewoon een flatscreen met computer en alles...

In de bijkeuken... een houten huisje aan de ger gebouwd... kunnen we handen wassen en staat nog een vrieskist. We krijgen omdat we gasten zijn een soort kleine pasteitjes gepresenteerd die verrukkelijk zijn. Zijn vrouw heeft alles uit de keuken meegenomen naar het Oosten van het land waar ze van maart tot oktober blijft. Hij heeft dus bij zijn schoonmoeder de pasteitjes warm laten maken! Ondertussen zie ik een grote schaal staan met het gedroogde geitenmelk product en geniet met volle teugen van de geur... ik mag er helaas niet aankomen van het vrouwtje!

Batuk haalt zijn zoon erbij en het is een schattig mannetje van 8 jaar oud. Zijn naam is ingewikkeld en om hem niet te beledigen gaan we het niet proberen te schrijven. Zijn vader heeft hem in het engels geleerd hallo te zeggen en zich voor te stellen! We maken een gezamelijke foto en printen hem uit... de jongen en Batuk zijn er erg blij mee.... hebben ze wat leuks te laten zien aan hun vrouw/moeder!

De weg terug naar Oasis is slecht. De rotondes lopen vast omdat mensen bizar rijden, maar ook omdat er kuilen en gaten inzitten ter grootte van Nederland. Batuk rijdt voorop en weet ook precies waar te rijden.. zo weten we ook net een put te ontwijken waar de deksel zoek van is... bizarre toestanden hierzo!

's Middags slapen we nog wat en in de avond eten we in het restaurant.
De grote mannen gaan vanavond op stap in de stad en vrouwtje en ik blijven hierzo, de boel bewaken!

Dag 40 [Mongolië]

Vrijdag 31 september 2012 __km van mijn mandje

De verhalen van de heren stromen bij het ontbijt binnen. Ik lig onder de tafel in het restaurant en heb mijn buikje al vol met brokjes van het ontbijt.. Nu zijn vrouwtje en baasje aan de beurt.

Ik kan dan nog mooi wat slapen, want heb vanacht om half vier nog moeten waken toen ineens een grote man onze ger binnenstapte en mijn vrouwtje sliep.. Vrouwtje had het licht aangelaten en de ger niet op slot, omdat baasje laat terug zou komen. De grote man blijkt mijn baasje en ik verwelkom hem met gekwispel en gepiep..

De heren hebben gisteravond in de nachtclub een aanbod gehad van een dame om mee naar huis te gaan.. ze bleken zo'n 200 dollar te kosten en de jongens bedanken allen vriendelijk. De dames zijn hier opdringerig, maar slaan niemand aan de haak. De pooier van de meisjes bieden baasjes later op de avond aan om de prijs te laten zakken naar 29 dollar en mag ieder meisje uitzoeken wat hij wil.. Russisch, Mongools het maakt niet uit! Maar baasjes komt lekker naar huis toe en kruipt bij ons in de warme ger!

Die dag zien we ook dat Joan nog niet terug is en we krijgen een sms dat hij wat langer in Ulaanbaatar wil blijven, omdat hij iemand heeft ontmoet. Jos & Maria, Joost & Marian en Cees & Cara en Lukka vertrekken alvast naar de nooderlijke route omdat zij al veel langer bij Oasis verblijven. Ze willen nu weleens de rest zien. We besluiten de punten te prikken waar we gaan kamperen en halen hen over de dagen wel weer bij. Eddy zal met Henk en Hetty en Cor en Greta mee gaan naar de grens om als tolk te kunnen fungeren als ze aangehouden worden. Henk zal Cor zijn auto gaan slepen en dat kan de politie misschien nogal eens spannend vinden. Ze zullen wel zelf de grens over gaan rollen, aangezien de auto 10 minuten zelfstandig kan rijden voordat alle belletjes gaan rinkelen. Batuk gaat met ons mee en is helemaal blij!!

Vandaag doen we een city tour om de stad wat te kunnen zien. We hebben twee taxibusjes en bijbehorende duitse gidsen. We wagen ons leven met de busjes, want het ulaanbaatars rijden is link... de regen maakt het een treurige, troosteloze stad! Door de enorme files van voor tot achter in de stad komen we bijna geeen steek verder en hebben we voldoende tijd om alles te bekijken wat buiten de wagen gebeurd.

We rijden naar een hoog punt waar we over de stad kunnen kijken en zien dat er veel nieuwbouw leeg staat. Het blijkt uit het verhaal van de gids dat de nieuwbouw te duur is voor de mensen hier en dus maar leeg blijven staan. Verder bezoeken we ook nog een klooster en ik vind het maar wat interessant. Ik mag nergens naar binnen, maar hoor van buiten af het gebrom en gezang van de monnikken ook wel... Ook jaag ik wat achter de duiven aan.
Bij de grote budda die binnen in een gebouw staat ligt een man op de grond. Hij heeft zijn krukken weggegooid en denkt dat hij weer kan lopen. Dit bleek niet het geval. Hij verzameld zijn krukken weer en begint tegen mij aan te schreeuwen. Mijn baasjes besluiten zich maar uit de voeten te maken. De man komt schreeuwend achter ons aan en maakt een gebaar van een machinegeweer met zijn kruk naar mij toe... Ik trek het me niet aan, maar vrouwtje voelt zich niet echt prettig. De groep heeft inmiddels alles bekeken en we gaan weer naar de auto... gelukkig maar!!

We lunchen in een traditioneel restaurant en eten de inmiddels bekende pasteitjes en het is heerlijk. Verder drinkt men hier alleen maar thee bij het eten, dus we genieten maar van de enorme mokken.Ik mocht ook mee naar binnen voor het eerst en lig onder de tafel... Dat vindt het vrouwtje nog eens fijn! In de taxi zit ik krapjes achterin, maar gedraag me keurig netjes. Ik maak mijn baasjes trots!!

In de avond gaat iedereen nog naar een traditioneel concert en genieten ervan. We krijgen schitterende verhalen mee zodra ze weer thuis zijn. Wij hebben ons eerder naar huis laten brengen omdat ik niet mee mocht natuurlijk. Vrouwtje en baasje waren ook allebei moe, dus het kwam eigenlijk wel lekker uit.. we gaan maar vroeg naar bed toe!

Dag 41 [Mongolië]

Zaterdag 1 september 2012 __km van mijn mandje

Vandaag vertrekken we uit Ulaanbaatar en het afscheid bij Oasis is treurig.. Henk en Hetty en Cor en Greta gaan morgen pas rijden... we laten hen dus achter! De rit om Ulaanbaatar uit te komen duurt zo'n 2 uur en 3 kwartier en is een afstand van zo'n 4 km. De file is zo lang hier en het is lastig om rustig te blijven zitten. We zingen dus maar wat mee met de live cd van Adele... HEERLIJK zegt het vrouwtje, terwijl ik achterin wat probeer te slapen.

Ome Berthus zit inmiddels in de auto bij Roy en zal tot in Rusland bij Ufa meerijden. Vanaf daar gaat hij alleen weer verder en met het vliegtuig weer terug. Hij bezoekt nog wat vrienden daarzo...zijn motor hebben we de kist in zien gaan en die gaat per boot naar Nederland!
We rijden naar een natuur park waar Nederland nog invloed heeft gehad in de terugkeer van de prezwalski paarden. We bekijken de film en de paarden en wandelen door het park. Het zijn prachtig mooie paarden en hebben wat weg van ezels.. Ik mocht niet met ze gaan spelen, maar dat vond ik niet zo erg. Er was een hond meegelopen het hele stuk door de weides en die vind ik veel interessanter. Volgens mij trok ik ook wel wat hard aan de lijn aan vrouwtjes handjes te zien.

Ome Roy en Berthus blijven slapen op het park in een ger... lekker warm. De rest gaat de duinen in en zoekt daar een plekje. Het is wat koud en we besluiten met zijn drieën in de tent te gaan koken. Het werkt prima en baasjes eten vandaag roerei met tomaat en ui op boterham... HMMMM het ruikt heerlijk!! De nacht wordt zeker koud dus we trekken dikke kleding aan en doen de slaapzak goed dicht. Ik kruip dicht tegen vrouwtje en baasje aan en probeer wat te slapen.

Dag 42 [Mongolië]

Zondag 2 september 2012 __km van mijn mandje

We rijden 's Ochtends om half negen weer weg van ons bivak en gaan op weg naar andere zandduinen. De weg ernaartoe is prima asfalt dus het gaat voorspoedig. In de duinen gaan we wat spelen met de auto.. We laten de banden wat af en zetten de vaart erin. Ik blijf in de auto bij baasje en vrouwtje maakt wat foto's van buitenaf. Boven op een zandberg komen we vast te staan. Baasje gaat heerlijk scheppen en Ome Roy komt ook voorbij zetten. Al snel wordt de weg vervolgt en spelen we nog wat.

Na de lunch zien we onderweg 6 tombes of tempels op een berg staan. We vragen Batuk wat het is, maar die weet het niet. Dus besluiten we allen te gaan kijken. Het blijken tempels te zijn die neergezet zijn door parlementsleden en die dienen om bij te bidden. We maken foto's, ik doe een plas en we gaan weer verder... op naar het klooster.

Bij het klooster mag ik niet mee naaar binnen. Dus ik blijf rustig in de auto zitten. We zijn er op tijd dus het is nog niet zo heet in de wagen. Ik heb voldoende water in mijn drinkbak dus geef vrouwtje een kus en laat haar gaan. Ik bewaak mijn hok wel!
Ze krijgen een tour over het grote klooster en de verschillende vertrekken met alle verschillende budda beelden. Zo leren mijn baasjes dat de geest van de gossip je ogen eruit haalt als je roddelt... dus dat doen we noooooooit meer!! hihihi...
Ook zien ze weer een hoop monnikken bidden en vrouwtje vertelde dat ze precies rond de schafttijd kwamen, want alle monnikken gingen eten!

Bij het instappen in de wagen zag vrouwtje twee soort libelles op de motorkap die het erg gezellig hadden. Die krijgen waarschijnlijk kindjes over een tijdje... hahaha

's Avonds besluiten we het kamp op te zetten bij een riviertje die een heel eind verder uit blijkt te komen bij het Baikal meer in Rusland. Opeens horen we dat Batuk een klein beetje van streek is. Hij verteld tegen Arend dat hij trots is op zijn land en van alle rivieren en plekken houdt!! Wat blijkt, Arend heeft in de rivier staan plassen, wat niet echt de meest handige plek is als alle andere gasten daar hun afwas doen en zichzelf wassen. Arend is zich van kwaad bewust aangezien hij zoveel vuil overal ziet liggen en zoiets had van; dat spoelt wel weer weg! Daar dacht Batuk toch wat ander over, maar hij komt er wel weer overheen! De nacht is koud en bibberig!!

Dag 43 [Mongolië]

Maandag 3 september 2012 __km van mijn mandje

Vandaag gaan we naar de Hot springs.. Vrouwtje heeft al uitgelegd dat ik niet in het water mag omdat het veel te warm is... ook vinden andere mensen dat niet zo leuk, dus ik mag zwemmen in de beek.. BELOOFD!!!!

De route naar de hot spring is schitterend over groene bergen en heuvels. We zien onderweg zowaar enorm veel bomen en roofvogels. Wie had dat gedacht om nog zoveel groen en bomen hier te vinden. Onderweg rijden we door allerlei riviertjes heen en zelfs de water diepere wateren. Het vrouwtje rijdt en ze heeft de grootste schik! Verder zijn de tracks wel erg slecht aan het worden en gaten en kuilen zijn niet te vermijden. We genieten onderweg nog van het aanzicht van de jaks die rustig langs de kant staan te grazen.

Bij de hot springs hebben we een heerlijke lunch van het traditionele bami spul... ik mag ook mee naar binnen dus het is genieten! We zaten buiten, maar daar stikt het van de wespen en je kunt niet drinken of je krijgt een wesp binnen... dus we verkassen naar binnen voor het eten. Wat zonde van de zon!
Na de lunch duiken baasje en vrouwtje in de hotspring. Het schijnt heerlijk warm te zijn en ik zie ze genieten. Ik mag bij Ome Arend blijven zitten want die hoeft niet het water in zegt hij... hij aait me wat en daarna doe ik een slaapje in de zon. Af en toe zie ik mijn baasjes voorbij drijven en hoor ze genieten!!

We besluiten de reis te vervolgen en gaan weer uit de bergen terug naar de weg.Daarvoor rijden we over een groot aantal afdalingen die erg schuin zijn en vrouwtje is stiekm blij dat het baasje in de middag rijdt!! Het vraagt soms toch wel wat ervaring en inzicht tijdens het rijden. Bij een grote schuine en stijle hellng horen we BENG!!!!! onder de auto vandaan. Ik schrik op uit mijn nog lichte slaapje en kijk naar mijn baasjes. Onderaan de helling stoppen we en kijken we... en ja hoor! Daar is het... een gebroken bovenste bladveer rechts achter! Kats doormidden, BALEN, Wat nu????!!!
We rijden voorzichtig naar Tsetserlig om te voorkomen dat de aandrijflijn pijn krijgt! Baasje zit niet lekker zie ik wel en vrouwtje probeert het allemaal wat te sussen. De achteras zit nu nog maar op drie plekken vast en loopt de kans om schuin onder de wagen te komen staan, dus we moeten de kuilen en gaten zien te ontkomen.

We komen aan bij een tourist camp en zetten de auto bij de parkeerplaats. We halen de bladveer er onderuit en gaan morgen naar het stadje om een oplossing te zoeken. Wellicht een nieuwe veer of lassen. Baasje belt Bennen thuis en die belt met de leverancier. Onze beste optie blijkt vanuit Nederland het lassen van de veer te zijn!! Morgen gaan we naar de stad en kijken wat we kunnen vinden. De bladveer wil niet loslaten omdat de plaat aan de onderkant die de veer centreert onder de wagen, zit vast met M22 moeren en lange draad. De dop die we bij hebben is niet lang genoeg! Morgen dus zoeken naar een lange dop of twee doppen aan elkaar lassen om te verlengen...
We denken aan wat Benne ons heeft verteld over het open houden van alle opties en rustig blijven... het valt zo af en toe niet mee, maar we gaan ervoor! We balen zo erg dat we alles nagelopen hebben en alles vervangen hebben en dit niet hebben gezien. Aan de breuk te zien was het een oude scheur en bleek de veer al langer pijn te hebben. Op advies vanuit de leverancier om het pakket NIET uit elkaar te halen en schoon te maken voor de reis, hebben we het gelaten... Enkel wat siliconespray erover en wat roest weg... we hebben de haarscheuren niet gezien! Nu worden we door Mongolië hiervoor gestraft!!! Zo voelt het... hadden we maar op ons eigen instinkt gelet!Maar aldoende leert de mens! Bij het kamp zien we ook dat linksachter de tweede veer in het pakket is gebroken... ze hadden vervangen moeten worden!
We wachten morgen af en beginnen met het vinden van een lange dop of het maken van een dop. First things first... eten We eten in het restaurantje goulash en gaan daarna slapen. Het beloofd een enorm koude nacht te worden!! Veel kleding aan dus en dicht tegen elkaar aankruipen!

Dag 44 [Mongolië]

Dinsdag 4 september 2012 __km van mijn mandje

In de ochtend lukt het ons een dop te verlengen door een tweede dop 22 door te slijpen en erop te lassen. We halen het laatste deel van de bladveren los en nemen het pakket onder de arm mee naar de lasser. Radboud wil mijn baasjes wel helpen en brengt ze naar het stadje. Ik blijf ondertussen bij ome Arend.. Die vindt het wel gezellig met mij! Onderweg zien ze Batuk teruglopen vanaf het guesthouse waar Roy en Berthus zitten naar de tourist camp. Hij is erg fanatiek en wil ons allemaal helpen. Hij is net met Roy terug uit het ziekenhuis om naar zijn oor te laten kijken. Het leek vuil te zijn en wat ontstoken! Hij krijgt medicijnen en kan weer verder. Nu gaat Batuk met mijn baasjes mee naar de stad om te vertalen in de garage!

In de garage last de monteur te breuk met elektrode lassen. Ze lassen het eerste en tweede blad aan elkaar, want dat lijkt onze beste kans om terug te komen naar Ulaanbaatar. Daar kijken we voor een nieuw pakket of wachten we tot het vanuit Nederland opgestuurd is. De las ziet er netjes uit en we zijn maar liefst 10 euro kwijt! Het is een keurig garage waar alles achter slot en grendel gaat voor het behoud van het gereedschap. De service is snel en ze weten precies waar ze niet moeten lassen om te voorkomen dat er ergens ander een breuk ontstaat!!
Met het gelaste pakket gaan we terug naar de auto in het tourist camp. Met 3 mannen aan kracht en een paar lange palen krijgen we het stuggere pakket op zijn plek. Wat een geworstel zeg!! Er is spanning en stress en veel warmte. Ik en het vrouwtje geven het gereedschap aan en assisteren met de krik. Ome Arend aait mij zo af en toe nog eens want daar hebben mijn baasjes geen tijd voor. Na wat uren zwoegen zit het pakket eindelijk op zijn plaats. De plaat aan de onderkant van het pakket heeft een centreerpen die in het gat van het pakket moet vallen... dit wil niet zomaar met dit stugge pakket en levert geworstel op! Maar het zit... nu hopen dat het lang genoeg blijft zitten!!

We zijn blij want onze eerste optie om te lassen en terug te komen naar Ulaanbaatar lijkt geslaagd. Daar verzamelen we de nieuwe opties: (1) nieuw pakket vinden en erop zetten bij OME dealer, (2) origineel pakket van toyota eronder in de plaats van een heavy duty pakket,(3) oud pakket van thuis op laten sturen en wachten tot het er is, met de kans dat we ons visum moeten verlengen! We houden alle opties open...

's Middag belonen baasje en vrouwtje mij met een wandeling. Ik heb me keurig gedragen en mag nu afkoelen in de beek. Het is ook zo warm geworden hier in de vallei! Het is tegelijkertijd een goede ontspanning voor die twee baasjes van me... want het is toch wel stressen zo'n pech!

's Avonds eten we in het tourist camp en besluiten het plan van morgen te bespreken. Ome Roy en Berthus bieden aan om met ons mee te rijden naar Ulaanbaatar zodat ze kunnen helpen als er onderweg iets mis gaat. We voelen hun warmte en zijn hen dankbaar voor hun hulp!! Aangezien Roy al niet naar het zuiden kon en nu ook de noorderlijke route opgeeft, geeft aan hoe fantastische jongens het beide zijn!! Ik geef ze straks een extra lik over de wang en een pootje...
Dat betekend dat Fons en Arend en Batuk en Radboud verder gaan om de rest ( Jos & Maria, Joost & Marian en Cees & Cara) te treffen. Anders rijden er overal kleine groepjes rond... In Rusland, Noorden van Mongolië en Ulaanbaatar.

De nacht is wat minder koud dus we gaan lekker vroeg in de tent om een boekje te lezen en wat na te kletsen. Het baasje is iets geruster en kan nu weer rustig praten met het vrouwtje... Ik sta ze bij door wat te knuffelen!

Dag 45 [Mongolië]

Woensdag 5 september 2012 __km van mijn mandje

Het treurige moment is gekomen dat we Batuk moeten uitzwaaien. We zullen hem niet meer terugzien aangezien we zelf naar de grens gaan! We geven hem een lonely planet van Mongolië cadeau als bedankje voor al zijn goede werk! Hij is er enorm blij mee aangezien het engelstalig is en vol staat met verhalen, kaarten en weetjes... we zeggen hem dat hij zijn droom om zelf een gids bedrijf op te zetten, door moet drukken en we hem dan zeker nog komen bezoeken!! We knuffelen en nemen dan afscheid... We gaan over het asfalt op weg terug naar Ulaanbaatar. Wij rijden voorop en Roy en Berthus volgen zodat wij het tempo aan kunnen geven. Het is zo'n 450 km terug naar Ulaanbaatar en betekend flink hobbelen. Bij iedere flinke kuil staan we stil en sommige asfaltwegen zijn zo slecht dat men over de zandpaden ernaast rijdt. Met een normale, goede wagen kom je er wel overheen, maar nu lijkt ieder kuiltje voor ons een krater en zijn we bang dat de las gaat breken. Iedere 100km controleren we de las en het pakket en het blijft prima in orde... Het geeft wat vertrouwen en we durven zelfs 70 km/h te gaan rijden over de mooie strakke asfaltwegen.


In de verte zien we Ulaanbaatar eindelijk verschijnen en we houden onze adem in. Het geeft hoop dat de las al zo'n 400km prima houdt en we rijden voorzichtig Ulaanbaatar binnen. De weg is zo onvoorstelbaar slecht dat ons geheugen ineens weer is opgefrist hoe bizar slecht asfalt kan zijn!! Nog geen kilometer voor Ulaanbaatar horen we BOEM!!!!!!!!! Achter Roy en Berthus knalt een vrachtwagen band uiteen en we houden ons hart vast!! Wat schrikken zeg..
Nog geen 500 meter later horen we na een voorzichtige kuil: BENG!!!! en we weten het alledrie... De twee aan elkaar gelaste veren zijn geklapt!! Er is een drukkende sfeer want we moeten nog over zulk slecht asfalt. Tegelijkertijd probeert het vrouwtje toch maar aan te geven dat we geluk bij ongeluk hebben dat we nog zover zijn gekomen. We hebben Ulaanbaatar gehaald en kunnen hier rustig aan doen.
We zijn blij dat er file staat en rijden met de alarm lichtjes aan door de stad. Het gaat toch wel stapvoets dus hoeven ons niet te haasten. Toeteren doen de mensen hier toch wel! Nu zien we de stad pas echt goed en van dichtbij!

We doen er zo'n 3 uur over om 4 km de stad te doorkruisen en hopen dat Oasis een plekje voor ons heeft. Onderweg kijken Berthus en Roy naar de coördinaten die we hebben van de TJM shop. Deze blijken onvindbaar en we besluiten morgen verder te gaan. EERST naar Oasis, daarna verder..
Bij Oasis aangekomen weet Siebel (de eigenaresse) dat we zouden komen. Radboud had al gemaild dat we terug gingen en ze had rekening met ons gehouden. We krijgen een 6 persoons ger en ploffen allen op bed. Shit we moeten allemaal nog eten! Ik krijg mijn brokken en mijn rondje om te poepen en plassen. Ondertusen regels Roy voor ons schnitzels en frietjes in de keuken. Eigenlijk zijn ze al gesloten, maar maken een uitzondering voor ons! Wat een fantastische thuishaven zeg!!

We kletsen 's avonds nog wat met het zwitserse stel dat we al eerder hebben gezien bij de grens! Ze hebben ook wat problemen met de auto en hebben al veel laten fixen. Ze vragen ons of ze eventueel mee kunnen naar de ARB shop als we hem hebben gevonden.. we spreken af elkaar morgen wel te contacten en gaan slapen!Wat een dag zeg....

Dag 46 [Mongolië]

Donderdag 6 augustus 2012 __km van mijn mandje

We kregen een sms van Benne dat hij een contactpersoon heeft gekregen in Mongolië van ARB. Ze zouden hier een shop hebben en we kunnen bellen. Onze gids Eddy is naar Oasis gekomen om ons te helpen met de taalbariëre en belt met de man. Hij blijkt net uit australië te komen en spreekt prima engels voor een Mongool. We hebben het adres en gaan naar de shop.
Roy haalt zijn auto leeg en we vouwen ons met zijn allen achterin... Ook ik moest erin dus dat werd proppen hihi!! Het past en we zeuren niet... we zijn alang blij dat hij ons wil brengen en dat Eddy de weg weet in de stad. Al na een uur vinden we de shop en het lijkt zo'n 3km van Oasis af te liggen.

We spreken de contactpersoon en hij kijkt samen met ons of het pakket op voorraad is. Hij heeft 1 set bladveren liggen. De andere zal besteld moeten worden. Eerst willen we zeker weten dat hij past dus we gaan onze auto ophalen en rijden rustig naar de garage. Deze ziet er namelijk netjes uit en het scheelt ons zelf een enorme hoeveelheid gekloot op krikjes en bokjes!

We rijden terug naar Oasis en gaan daarna weer naar de shop. We rijden rustig en ontwijken alle gaten en kuilen in het asfalt. Gelukkig staat hier 24 uur per dag file en dat helpt ons. Na een uur zijn we bij de shop en Roy staat er ook alweer. Hij wil ook graag zijn olie verversen en schokdempers na laten kijken. We zetten de auto direct in de garage en een jongeman gaat aan het werk.

Het lijkt erop dat de jogen dezelfde problemen heeft met het centreren van het pakket. Hij stoeit ermee en haalt het pakket er weer onderuit. Hij betwijfelt of het de goede is. De engelssprekende collega gaat het na, maar zegt dat hij er toch echt onder moet.
We besluiten te gaan lunchen zodat de jongen op waarschijnlijk harhandige wijze het pakket eronder krijgt. Hij zal vermoedelijk dezelfde moeite hebben als wij. Normaliter willen we overal bovenop zitten, maar we zien dat deze mensen dit werk aan de lopende band doen. De toyota landcruisers blijven namelijk binnen stromen voor nieuwe veren en dempers.

We zien wat van de stad en eten wat en gaan al snel weer terug. Ik ben moe en heb dorst dus eerst doen we dat! Het pakket zit eronder, maar we krijgen te horen dat het pakket vermoedelijk teveel op zijn donder heeft gekregen omdat de schokdempers zacht zijn. Ze doen niet meer wat ze moeten doen en bleken al eerder vervangen moeten worden. We hadden gedacht dit te doen na de reis, dan wisten we zeker dat ze afgeschreven waren aangezien je er in Nederland niets aan merkt dat ze niet goed zijn. Dit is een verkeerde inschatting geweest. Ze hadden VOOR de reis vervangen moeten worden.
We leren zoveel... we informeren naar de prijs en het blijkt dat we voor nog geen 1000 euro alle veren en dempers rondom kunnen vervangen, voor en achter. Alles behalve het bladverenpakket voor linksachter is op voorraad en wordt eronder gezet. Ook vervangen we direct de olie maar! De service is prima hier denken we continue. Wie had dit verwacht! Bedankt Opa Benne voor al je research werk!!!

Het bladverenpakket voor linksachter is in Australië klaargelegd voor verzending, maar kan niet optijd hier zijn. In het geval van snelle verzending komt de prijs neer op het dubbele van de onderdeelprijs. Maar ook in dit geval zal ons visum verlengt moeten worden wat ook geld gaat kosten. De langzame methode betekend ook verlengen.... wat nu......
Vrouwtje geeft aan dat ze het eigenlijk wel een beetje gezien heeft in deze stad... en een paar weken extra zou ze zo zonde vinden. Kan het onderdeel niet naar Irkutsk in Rusland worden gestuurd, of is dat teveel gevraagd?!
De man geeft aan dat er ook in Irkutsk een filiaal is en dat het best mogelijk moet zijn. Bij navraag via MSN met ARB Rusland blijkt dat er daar een verenpakket voor ons type wagen op voorraad ligt en het alleen maar intern binnen Rusland verstuurd hoeft te worden! SUPER... morgen komen we dus hier in de shop terug om de bevestiging van de bestelling door te nemen en een contact persoon in Irkutsk de krijgen met telefoonnummer en adres.. Wat een goed netwerk heeft ARB!! We staan ervan te kijken...alleen al een rede om deze delen te nemen onder de wagen! Uiteindelijk blijkt het dus niet aan de kwaliteit van de delen te liggen, maar aan onze beoordeling ervan... :(


's Avonds eten we gezamelijk in Oasis en vieren we onze vorderingen. Wat reed de wagen lekker van de shop naar Oasis. Als herboren... dit hadden we veel eerder moeten doen, maar het is goed afgelopen. Hoe vaak gebeurd het dat je terug komt van vakantie met een betere wagen als toen je wegging!!
We zetten de tent op in de achtertuin, om toch een beetje de kosten te drukken van ons ongeplande tweede verblijf bij Oasis, en gaan lekker slapen! Ondanks dat je rekening houdt met onverwachte reparatie kosten willen we toch geld besparen zodat we op de terugweg wellicht in Rusland nog eens in een hotel kunnen slapen!

Dag 47 [Mongolië]

Vrijdag 7 september 2012 __km van mijn mandje

Vandaag begint de dag rustig en gaan we vroeg douchen. Baasje voelt zich niet helemaal lekker en gaat nog even liggen terwijl vrouwtje en ik aan de website werken. Hij heeft zich de afgelopen dagen enorm veel zorgen gemaakt en mag nu even rusten.
Vanmiddag zijn we terug gegaan naar de ARB shop en daar stond de beste man al te wachten met een briefje en de bevestiging voor de levering van de onderdelen. We hebben namen en nummer, adressen en nog meer nummers van contactpersonen etc. Fantastisch...nu hopen dat de veren het houden tot aan Irkutsk!

We besluiten de auto bij de shop te laten staan en met de benenwagen de stad in te gaan. Ik loop trots voorop, maar zie al snel dat het oversteken levensgevaarlijk is. Ik volg het vrouwtje dus maar. We gaan het grote plein over waar een bruiloft schijnt te zijn. Verder staat er overal politie en we proberen erachter te komen wat er aan de hand is. De president van Indonesië is op bezoek in Ulaanbaatar dus de beveiliging is hoog. Om de 10 meter staat er een agent.

We lopen door naar een winkel en het vrouwtje kijkt even binnnen samen met ome Berthus en Roy. Mijn baasje voelt zich niet zo lekker dus die blijft even buiten bij mij. Vandaag heeft mijn baasje last van de buik en voelt zich wat flauwtjes...hopelijk wordt hij snel beter.

's Avonds gaat het baasje vroeg naar bed en leest het vrouwtje haar boek.Ze zit er helemaal in, want als ik om aandacht vraag hoort ze me bij de derde keer pas. Ze laat me uit en geeft me eten en daarna maken we ook aanstalte om naar bed te gaan.

Dag 48 [Mongolië]

Zaterdag 8 september 2012 __km van mijn mandje

Vandaag is het baasje erg ziek. Hij kan nauwelijks uit de tent komen en eet ook niet meer. Gelukkig wil hij wel veel water drinken. We zouden vandaag nog naar een beeld van een meneer gaan kijken, maar dat gaat niet door.

We besluiten in de middag het baasje ORS te geven en diarreeremmers. Er komt volgens hem alleen nog maar water uit en hij moet om de 5 minuten rennen. Verder slaapt hij alleen maar... Mijn vrouwtje en ik zijn wat bezorgd en houden hem nauw in de gaten.

In de avond gaat het hele gezelschap bij Oasis gezamelijk uiteten en dansen. We waren ook uitgenodigd en ik mocht zelfs ook mee naar het restaurant. Helaas hebben we af moeten zeggen omdat mijn baas ziek is, maar dat geeft niks...Na de ORS gaat het al iets beter en hij kan lekker boekje lezen in de avond, want er is niemand in het cafe bij Oasis. Vrouwtje leest ook haar boekje en probeert zo goed mogelijk voor het baasje te zorgen.

 

Dag 49 [Mongolië]

Zondag 9 september 2012 __km van mijn mandje

Vandaag voelde het baasje zich al een stuk beter. Hij kon zelfs eten en drinken en rond de lunch ging er een hamburger met frietjes in... het vrouwtje noemde het baasje een labrador; als hij niet eet is er iets goed mis. Wat zou ze daarmee bedoelen??? Ik weet het niet.. ik eet altijd!!

We zijn vandaag naar de grote meneer op het paard geweest. Hij heette chingis' khaan en we konden in het gebouw met de trap omhoog.. Wederom mocht ik niet mee naar binnen, maar ik heb mijn baasjes boven op het hoofd van het paard zien lopen. Het standbeeld is zo'n 40 meter hoog dus ze waren heel erg klein! Ze hebben wat foto's genomen en in het museum gekeken en zijn daarna weer naar mij toe gegaan. Het vrouwtje heeft me een prachtige wandeling gegeven rond het standbeeld terwijl het baasje in de auto op krachten kwam.

De meneer van het standbeeld bleek een grote keizer geweest te zijn die een zeer groot deel onder zijn hoede had. Zelfs tot in europa en china... Bizar dat zo iemand zoveel macht kon hebben! Dit was het eerste museum dat netjes verzorgd was.. omdat het een prive collectie is. Alle andere musea van de overheid zijn een grote, oude bende waar veel geld voor gevraagd wordt!

Het pad heen en terug van het standbeeld was bizar slecht en je vraagt je bij de tolpoortjes af waarom je betaald.. waarvoor.. maar dat is regel nummer een hier en in Rusland.. Vraag niet en nooit WAAROM! Dus doen we dat niet en slaap ik weer verder na de poortjes. De gaten zitten overal en het maakt niet uit of je links of rechts van de weg verblijft.. iedereen slalomt door elkaar heen, het kan en mag allemaal! Wat doen de mongolen zichzelf toch aan! We kiezen ervoor om de veilige route naar Oasis terug te nemen aangezien we nog met dit linker verenpakket (waarvan de tweede bladveer was gebroken) zo'n 900 km moeten rijden door de bergen! We doen het rustig aan en dat zint mij ook. Ik kan rustig in de auto blijven slapen terwijl mijn baasjes door de gaten en zenuwen zwoegen.

De avond is rustig en er is weer stroom bij Oasis. De generator valt vaak uit, waardoor er geen stroomvoorziening is. En dus ook geen internet. Dan genieten mijn baasjes van een heerlijk boek en de rust!! In de avond kan het dan wat donker zijn, maar daar hebben we een tafellantaarntje voor gekocht!

Morgen vertrekken we richting de grens wat zo'n 300 km rijden zal zijn. Eerst moeten we de tent opruimen en de auto weer inruimen. Daarna moeten we alle lieve mensen hier gedag zeggen! Dat zal wel even slikken zijn. Je leert op zo'n honk ( wat voor vele reizigers een thuisbasis is geworden) zoveel mensen kennen. Je hebt fantastische gesprekken over de verschillende landen waar iedereen vandaan komt en de keuzes die iedereen in zijn leven maakt of heeft gemaakt! Mensen die nomadisch leven, zijn geemigreerd etc. Fantastisch om deze mensen allemaal te mogen ontmoeten! Het is een verrijking voor onszelf en een verbreding van je horizon! Ik heb veel te vertellen op de hondencreche als ik weer terug ben.

Dag 50 [Mongolië]

Maandag 10 september 2012 __km van mijn mandje

Vandaag is de dag dat we afscheid nemen van iedereen bij Oasis. Het is best lastig. Thuis weet je dat je de mensen weer zult aantreffen zoals je ze achter hebt gelaten. Tenminste daar gaan we een beetje vanuit! De helft van de mensen hier zullen we misschien wel nooit meer terug zien.
We delen onze website kaartjes uit en noteren de gegevens van anderen. We beloven elkaar langs te komen als we in de buurt zijn en mijn baasjes stoten elkaar nog eens aan dat ze het echt moeten gaan doen! We maken foto's bij de auto en printen deze uit. We plakken het in het plakboek van Oasis en delen het uit aan de mensen waar we een band mee opgebouwd hebben. Wat verrekte handig zo'n printertje.

Dan zwaaien we Fabia en Dino uit Zwitserland, Billy Romp uit Amerika (Vermont), Curt uit Thailand en Sybille van Oasis uit! Wat jammer, maar er staat ons ook weer een mooie trip van 10000km te wachten richting huis!

We rijden door de stad richting de ARB shop want Roy heeft twee verschillende lengtes schokdempers gekregen. Hij hoort dat een continu op de aanslag zit en wil hem omruilen. In de tussentijd gaan mijn baasjes en ik naar het postkantoor om een sticker van Monoglië op te halen in oud mongools schrift.
We zullen de mongolen missen met hun gestoofde Marmotten. Zo simpel met een hete steen in de kont, half uur branden met de brander van buiten en dan een half uur in de grond. Mijn baasjes vonden het best lekker en echt traditioneel klaargemaakt.

We maken ons kamp met Roy en Berthus langs de doorgaande weg uit het zicht. Het blijkt toch een kruising van zandpaden te zijn want er komen en gaan brommertjes. Ze lijken geen kwaad in zich te hebben, maar zijn enkel nieuwsgierig. Het stikt hier van de vliegjes dus we koken eten en gaan daarna gauw naar bed. Mijn vrouwtje lag al eerder op bed vanwege hele erge buikpijnen. Ik ben achter haar aan de tent in gegaan want ik was op beide ogen gestoken. Mijn oogjes werden helemaal dik en ik kon moeilijk zien. Gelukkig was het met twee uurtjes weer over en kon ik lekker slapen!

De weg was vandaag goed en de dorpen en het landschap worden al echt Russischer. Veel bos en grauwe flats.


Dag 51 [Mongolië]

Dinsdag 11 september 2012 __km van mijn mandje

We rijden richting de grens en we horen onderweg Jos praten met de anderen. We blijken met toeval allemaal op dezelfde dag weer richting de grens te gaan!
Onderweg naar de grens moeten we overal tol betalen. Op een zeker punt moeten we 1000 Tugruk betalen inplaats van 500 omdat we toerist zijn. We voelen aan dat we afgezet worden, maar betalen maar braaf. Niet veel later komen we het dorp uit en moeten we weer betalen. Echter was dit mannetje bedoelt om geld te innen voor onze tegenliggers en niet voor ons. Want bij ons stond geen slagboom. We worden staande gehouden en moeten maar liefst 3000 betalen. Of 5000 maar dat ging niet gebeuren. We vragen nog waarom er op het bord staat dat een auto maar 500 hoeft te betalen, maar de man zegt dat we daar niet naar moeten kijken. Als mijn baasjes vragen waarom alle anderen ons mogen passeren zonder te betalen, begint de man druk alles en iedereen aan te houden. Als de man zich weer omdraait naar ons, gaat iedereen er snel weer vandoor.
Mijn baasje heeft goed op de hondenschool geleerd wat consequent zijn is en blijft bij zijn antwoord: Nee, wij gaan niet betalen! De man is hardleers en blijft doorgaan... Het verschil tussen hem en mij is dat hij geen slipketting heeft en ikke wel. Ik blijf niet doorgaan, want weet dat het geen zin heeft en consequenties heeft. Deze man krijgt een grote mond en zou best zo'n slipketting kunnen gebruiken!
We hebben er genoeg van en baasje zet hem in z'n 1. De man ziet het en begint te zwaaien met zijn toverstokje en roept wat. Het gas gaat langzaam in en de man gaat nog harder praten. Dan rollen we en rijden weg. Baasje steekt nog vriendelijk zijn hand op en de man danst in het rond. Oftwel... Nee is Nee meneer!!

Eenmaal bij de grens lopen er veel mensen die geld met ons willen wisselen. Ze zijn opdringerig en we houden de deuren op slot.
Een dronken man hangt bij ons rond en we pimpelen hem af. De man hangt ook bij Roy binnen en gaat zelfs over hem heen in de auto hangen. Hij krijgt hem niet afgepoeierd. Mijn baasje besluit de man uit de auto te vissen.
Dit lukt en de man dwaalt wat rond. Baasje draait zijn rug om naar de man en ziet in z'n ooghoeken dat hij gevolgd wordt. De man pakt baasje tot meerdere keren toe stevig bij de arm. Het baasje duwt de man wat harder van zich af en waarschuwt hem nogmaals. Dan komt er een vrouw tussenbeide, een mongools, en ze slaat de man best wel hard... we horen PATSSSS!!! Ze roept wat en de man druipt af...

Eenmaal bij de grens zijn de procedures niet duidelijk. We worden van het ene loket naar het andere gestuurd en weer terug. We zien twee loketten beide wel drie keer, elk afwisselend. We mogen door naar de paspoort controle maar moeten nog een departure kaartje invullen... Nou dat weer... Ik moet lang wachten in de auto! Na de auto controle moeten we 1,5 uur blijven staan wachten voordat we doormogen naar Rusland. Het stukje niemandsland is zo'n 10m en daar zijn we daarna zo doorheen.
Aan de russische kant zie ik een vriendje aan het werk lopen. Hij is drugshond. Hij hoeft niet in mijn auto te kijken, want dat doe ik al dagelijks! Ik sein de hond dat alles okee is... Hij is druk aan het werk!

Vrouwtje probeert wat te kletsen met de man, maar zijn engels is niet echt je van het... Maar met handen en voeten weet ze te regelen dat we even mogen wandelen op het gras.. ik kan EINDELIJK plassen YES!! Voor het eerst zien we ook een dierenarts en we zijn EEUWIG dankbaar vor de Russische vertaling van mijn gegevens en verklaringen!!! Dankjewel Elena.. we hebben er heel veel aan gehad, want ik mocht zo over de grens. Wat wel een beetje raar was, was dat de dierenarts bang was voor mij... hmmm... een dierenarts die bang is voor grote honden, je zult het hebben zeg!

Aan de russische kant van de grens zien we de rest ook weer allemaal!! Radboud, Fons en Arend, Jos en Maria, Joost en Marian staan ons toe te wuiven.. wat een leuke ontvangst en een leuk wederzien. We delen de verhalen en genieten van een glas thee!!

We rijden richtinig Ulan-Ude, opweg naar Irkutsk, en zo'n 100km voor Ulan-Ude vinden we ons bivak. We staan langs de weg in het bos en kijken uit over een prachtig meer... We bouwen kampvuur en het schijnt er warm te zijn. Ik ga bij mijn vrouwtje in de tent liggen want ik ben moe, mijn vrouwtje heeft nog steeds hele erge buikpijnen en pakt haar rust.

Dag 52 [Mongolië]

Woensdag 12 september 2012 __km van mijn mandje

We vertrekken die ochtend pas om 9:30 uur naar Ulan Ude. We doen het allemaal rustig aan. De weg is goed en we kunnen in Ulan Ude zelfs wat boodschapjes doen. In het centrum zien we de kop van Lenin van 7m hoog. We maken een foto en gaan snel weer verder richting Irkutsk.

De dag vliegt voorbij en we kamperen aan het Baikal meer. Ik mag er ook in zwemmen... het water is heerlijk helder. Er schijnt een vis in het meer te zitten wat je gegeten moet hebben voordat je weggaat. Het heet Omul en schijnt heerlijk te zijn. Ik besluit hem niet zelf te vangen, maar het aan anderen over te laten. De komende dagen zullen we ze ergens wel eten.

We zetten de tent op en maken een kampvuur. Vrouwtje is nog steeds een beetje ziek, maar het gaat al beter. Berthus stookt het vuurtje en we genieten van de warmte. Je merkt dat de avonden en ochtenden echt wel kouder worden!
We maken ons op voor de nacht want die wordt koud en nat!


Dag 53 [Mongolië]

Donderdag 13 september 2012 __km van mijn mandje

Bij vertrek zien we dat Radboud lekke band nr. 10 heeft. Poehpoeh zeg, wat een banden. Ze zijn nu allemaal al een keertje of meer lek geweest. Het is een record dat je niet graag wilt hebben!

We komen vandaag aan in Irkutsk en het is een enorme stad. Eigenlijk te kort voor een middag, dus we besluiten vandaag de auto's weer allemaal te fixen en later terug te komen voor een citytour. Wij gaan dus op naar de ARB shop. Als we hem kunnen vinden. Mijn baasjes beloven me zo weer terug te zijn en duiken een gebouw in met allemaa kleine shopjes. Daar is de ARB shop en midden in het gangpad struikelen ze over een bladverenpakket. Dat is hem!!! Hij ligt al op ons te wachten!! Een man met blote borst en jas aan wenkt hen en zorgt dat een garagebox een eind verderop leeggehaald wordt. Het schijnt bij de shop te horen en we zijn direct aan de beurt. Mijn baasjes zijn blij en met een uurtje is de klus geklaard. De man die het werk verricht is erg nauwkeurig en weet goed wat hij doet. We danken hen en betalen de rekening.
We komen terug om de auto op te halen en de man geeft ons nog een flesje met engine cleaner mee als toegift. We geven hem de hollandse drop mee die we van de hondenschool hebben gekregen. Hij is er erg blij mee... kijk maar bij de foto's. Hij heeft zelf een mooie 80 serie landcruiser waar ik perfect zou kunnen inzitten met een broertje of zusje berghond hihi... Hij stopte er vier kinderen in, dat kan natuurlijk ook! Hij zou het snoep aan de kinderen geven!

Radboud en Fons zijn naar de Landrover garage om de auto van Fons uit de laten lijnen en Radboud had vier nieuwe schokdempers nodig. Hij danste als een veulen in de wei over de weg en we verbazen ons dat hij nog niet ziek is geweest van het deinen.
In de tussentijd is Roy met Berthus naar de Toyota dealer geweest voor nieuwe gloeipluggen omdat de wagen erg slecht start. Ze hebben niet exact de goede, maar hij waagt het erop om de nieuwe mee te nemen en het te proberen. Baat het niet dan schaad het niet..

Wer verzamelen ons bij de landrover dealer en zijn verheugd dat we allemaal binnen een middag gemaakt zijn!!! HEERLIJK DIT.. Het valt ons op dat er veel mooie meiden in de showrooms lopen op vreselijk hoge hakken. Zo hoog zouden bij in de categorie prostitutie vallen, maar het vermaakt ons wel... we kijken onze ogen uit!

Laat op de dag zoeken we een plekje aan het Baikal meer en koken van ons noodrantsoen... het eten is snel klaar! We staan in een weide en ook vanavond is het koud! We bereiden ons alvast voor met een muts, handschoenen en dikke jas en broek! Natuurlijk heeft vrouwtje dubbele sokken aan!! Ik lig alvast in de warme tent om na te denken over mijn verhaaltje voor morgen op de website.

Dag 54 [Mongolië]

Vrijdag 14 september 2012 __km van mijn mandje

De ochtend is zeer mistig en we zien bijna geen hand voor ogen. De tent is zeik maar dan ook zeik nat... Hopen dat hij vanmiddag wat kan drogen. Gelukkig is de binnentent en alles daarin wel droog gebleven.
We bespreken de plannen en weten allemaal dat de tijd te kort is om nog naar het eiland in het Baikal meer te gaan. We besluiten het te skippen en we kiezen ervoor om naar Listvyanka te rijden. Het is een toeristisch dorp aan het water, waar je heerlijk Omul vis kan eten... dat moeten we natuurlijk gedaan hebben.

Eenmaal in Listvyanka bezoeken we een markt waar souvenirs verkocht worden, maar ook vis en brood. We eten een heerlijk Omul die te vergelijken is met paling... zalig!! Daarna lopen we door en komen een tentje tegen waar sjaslick geserveerd wordt. Dat kunnen we niet laten schieten en we bestellen voor allemaal wat. Mijn baasjes eten het vlees alsof ze nog nooit zoiets lekkers geproefd hebben en ik geneer me een beetje voor de groep. Wat zitten ze te bikken zeg!!! Maargoed... ik mag mee en mag overal onder de tafel liggen, dus de restjes zijn voor mij hihi....

Vroeg in d emiddag zoeken we een plekje aan het water uit de wind. We vinden een prachtige plek en zelfs zon! We doen de was en hangen het in de zon. Ik mocht ook nog even zwemmen samen met baasje. Het vrouwtje doet alleen wassen in het water, want van zwemmen kan nog wel eens een blaasontsteking komen in dit ijskoude water. Daar wagen we het niet op. Ze voelt zich nu wel al beter, dus dat is echt mooi!!

Ik mag drogen in de zon en geniet met volle teugen. We zitten aan het water, geen zuchtje wind en ik heb een heerlijk botje. Wat wil ik nog meer! Verder lezen mijn baasjes een boekje en maken daarna het eten. We eten vandaag aardappelen, bloemkool en Omul vis.... Ik eet mijn overheerlijk brokjes met visgeur hmmmm....

's Avonds maken we kampvuur en kletsen we wat. We leren elkaar zo wat beter kennen! Als het echt koud wordt komt de wodka en wisky tevoorschijn. De echt grote mensen drinken er wat van terwijl de jonkies in het gezelschap de sterke drank overslaan. Dan is het tijd om naar bed te gaan... het is wat minder koud en nat als gisteren...

Dag 55 [Mongolië]

Zaterdag 15 september 2012 __km van mijn mandje

De ochtend is wat mistig maar niet zo koud. Al snel komt de zon erdoor en is de mist verdwenen. Het schitterende Baikal meer ontpopt zich en komt tot leven. We rijden vandaag terug naar Irkutsk om wat meer van de stad te zien.

We maken een lange wandeling en proberen een nieuwe batterij te vinden voor onze Maglite. Er is een outdoorshop, maar daar hebben ze onze batterij niet, helaas! We lopen langs de boulevard naar het noorden van de stad en komen bekaf bij de auto terug. Het is intussen 29 graden met de brandende zon. De auto gaat aan zodat ik in de airco tot rust kan komen. Ik ben namelijk helemaal buiten adem. Onderweg hebben we regelmatig gezeten en kon ik wat drinken, want dat heeft vrouwtje altijd voor mij bij. Maar desalniettemin was het toch warm. Ook mocht ik nog afkoelen in een zijtak van de Baikal, maar het mocht niet baten.
Nu ik dit schrijf gaat het wel weer met me... ik ga zo slaapje doen want ik ben moe!

Vanochtend bleek dat de gloeipluggen van Ome Roy het niet goed doen. Het starten ging bijzonder slecht en vraagt teveel van de accu. Voordat deze overlijd zullen er nieuwe gloeipluggen moeten komen. Hij is vandaag gaan zoeken en heeft ze gevonden. Hopelijk kan hij ze vanavond monteren en morgen beter starten. Als we nog vorst krijgen heeft hij het wel nodig.
Een man bij de landrover dealer vertelde dat we geluk hebben met het huidige weer. Normaal zou het nu fris zijn en hij zegt dat er sowieso met twee weken sneeuw ligt hier. We maken ons dus op voor de kou...

We besluiten nu vijf dagen (als in een normale werkweek) flink door te rijden en dan de weekenden wat rustiger aan te doen. We hebben niet zo gek lang meer tot we moeten werken (eerste/tweede week van oktober). We willen onderweg nog wel wat zien, dus tuffen flink door tot we een mooie stad hebben en zien dan weer verder.

Voor vandaag is het plan om rond 1600 uur kamp te zoeken en hopen dat Cees en Cara en Joost en Marian en Joan weer aansluiten. Zij wilden nog wat andere dingen zien en zijn afgesplitst van de groep een week geleden. Hopelijk komen we nu weer allemaal bij elkaar.

Oja... en we hoorde van het thuisfront dat Cor en Greta op een dieplader op weg waren naar huis.