wp1318cf57_0f.jpg
wpe161e68b.png
wp333da207.png

Week 3

Ze pakken rap door en we vertrekken een half uurtje/ driekwartier later. Vrouwtje gaat rijden zodat ze wat afleiding heeft van de misselijkheid. Opweg naar Koergan (Kyprah) dan maar. Al snel zien we het landschap totaal veranderen en we rijden al snel door een stukje Ural gebergte. De bergen zijn niet direct van serieuze hoogte, maar hoog genoeg om vele vrachtwagens terug te brengen naar snelheden van 20km/h. Grote zwarte walmen komen op ons af en we vragen ons af hoe deze barrels ooit door een keuring zijn gekomen. Of zijn ze dat nooit?

We krijgen wat regen over ons heen en dat maakt het nog lastiger op het enorm slechte asfalt. Al het doorgaande vrachtverkeer gaat over deze route, ook met bijna 40 graden temperatuur en dus asfalt temperaturen van rond de 50 graden. Alles is compleet stukgereden en kuilen en gaten zijn soms lastig te ontwijken. Ik vlieg soms letterlijk door de wagen heen en ben blij dat de zijkant bepakt zijn met allemaal zacht spul. Gelukkig vragen de baasjes wel altijd even of alles goed gaat achterin. Ik strek mijn poot naar voren als goedkeuring.

Dag 15 [Rusland]

Maandag 06 augustus 2012

Vandaag is Oma-oma jarig... We willen haar van harte feliciteren met haar verjaardag. Dat ze een mooie dag mag hebben!!

De dag begint al vroeg en we hebben wat moeite om op gang te komen. Vooral vrouwtje voelt zich niet zo lekker en is wat futloos, maar dat komt vast naarmate de dag vordert weer goed.

Om 8:00 uur staan we paraat en lopen de auto's al.. maar de camper is nog stil! Geen Henk en Hetty.. We besluiten om ze te wekken de luchthoorn te gebruiken, die we mee hebben voor onder andere noodsituatie's. Binnen 20 seconde steekt het hoofd van Hetty in pyama uit de vrachtwagen en blijkt dat ze nog lekker lagen te pitten. Dat kan ook wel kloppen want mijn biologische klokje was ook wat in de war. We zijn twee tijdzones gepasserd en het is nu ineens 2 uur later dan wat we al gewend waren. Het is nu dus vier uur later dan de Nederlandse tijd. Alles is even in de war, zo ook Henks natuurlijk interen wekker.

Onderweg zien we verschrikkelijke ongelukken van mensen die verkeerde keuzes maakten met inhalen of andere kapriolen. Meestal staan mensen er ook gewoon nog naast met auto's die geen airbag meer hebben, laat staan een voorkant van de auto. Een motorblok op je schoot en toch nog uitstappen, met een vrachtwagen tegen een boom in de greppel. De vrachtwagen jagen er gerust met 70 km/h langsop door de berm. Politie staat erbij en kijkt ernaar.. dat heet russisch inhalen.

Tijdens onze rit stuiten we op een teek bij het baasje. Bij vertrek hadden we er 1 afgehaald bij zijn onderarm en nu zat er toch weer eentje op zijn kuit. We besluiten te stoppen en inspectie te houden: shirt uit, broek uit en inspectie in de onderbroek. Het leverde 9 teken op!! Ik moest er ook aan geloven en mijn hele vacht werd nagespeurd, gelukkig had ik er maar 2.

Het vrouwtje had er 1 achter haar oor tijdens het rijden, maar die had zich niet vastgebeten en liet zo weer

los. Wat een avontuur... Baasje had mij vanochtend in het bos uitgelaten en het was vochtig. Goed oppassen

dus, maar gelukkig zijn we allemaal goed ingeënt.

Na een drukke stad doorgereden te zijn en de anti-vrachtwagen bordjes te negeren komen we bij een enorme SPAR supermarkt uit. Baasjes halen vers fruit, groentes, wat vlees en veel meer.. ze schijnen letterlijk alles te hebben daar. Ik wacht buiten met Ome Fons en vermaak me kostelijk... ik laat de hele parkeerplaats aan hem zien! Ondertussen gingen Ome Henk en tante Hetty naar de MAN dealer om een storing uit de computer te halen.. iets met de remvoeringen van de wagen.

Even later rijden we de drukke stad Chelyabinsk weer uit en slaan we een zandweg op richting wat water. Het lijkt een klein meertje wat zilt ruikt, maar vooral drasserig is. Ik had het gevoel dat ik met mijn pootjes in een enorme bloembak stond met potgrond. Dat heb ik al vaker gedaan en voelt zo'n beetje hetzelfde. We zetten de tent op en eten met Henk en Hetty spagetti a la hetty met de verse groentes.

Tijdens het koken kwam er een enorme onweersbui en regenbui voorbij en ik mocht schuilen in de

vrachtwagen. Ik besloot vrouwtje en baasje ook maar mee te nemen. Daar zaten we droog en veilig

met airco.

Na de bui is baasje met Henk druk geweest om de 2meter band antenne beter aan te sluiten en te voorzien van een goede massa... Ik snapte er niet zoveel van en hield me er wijselijk buiten, het leken een beetje macgyver plannen dus heb ze gelaten.

We vertrouwen het weer niet helemaal dus zetten de buitentent ook weer eens op. We gaan vroeg slapen want we zijn allemaal wel een beetje op. Baasje haalt de egel van zijn gezicht en ze wassen zich beide nog even voor toch een beetje een fris gevoel!! Voor nu is het weltrusten.

Dag 16 [Rusland/Kazachstan]

Dinsdag 07 augustus 2012 5500km van mijn mandje

We vertrekken ook vandaag weer om 8:00 uur en de weg is goed te noemen. De reis gaat zeer vlot en we zijn al om 11:00 uur bij Koergan. We besluiten er omheen te gaan en door te rijden. Onderweg krijgen we contact met Hetty (op 5km afstand) dat ze bij een wegrestaurant/cafe/garage staan en daar een plasje doen en water bijvullen. Ze nemen 200L waswater mee en dat moest nu bijgevuld worden.

Daarna zet ome Henk de vrachtwagen voor de garagedeur om toch weer naar de remmen te laten kijken. De

foutmelding en piep komt steeds terug en hij zit niet lekker in de wagen. De wielen moeten er weer af en de

remmen worden nagekeken. Deze blijken prima in orde, dus het spul gaat er weer op! De foutmelding wordt

professioneel met een zwart plakkertje afgeplakt!

Onderweg kreeg het baasje toch de kriebels om naar Kazachstan te gaan. Vrouwtje zei gister al dat ze het misschien toch jammer vond om het voorbij te laten gaan. Met zijn drieën hebben we de kaart erbij gepakt en besloten we dat het haalbaar moet zijn om Astana te gaan bekijken en via Semey Kazachstan weer te verlaten. De grens schijnt goed te doen te zijn dus waarom zouden we niet gaan... Henk en Hetty vinden het een prima plan en wensen ons een goede reis. Fons en Arend raken ook enthousiast en gaan met ons mee!

Al na 200km stonden we aan de grens met Kazachstan en de weg ernaartoe was leeg te noemen, maar wel

goed te berijden. De overgang duurt zo'n 1 uur en drie kwartier, maar zonder problemen. Wederom is er

weer niemand die naar mij vraagt of omkijkt... Het lijkt wel of ze bang voor mij zijn ofzo!

Bij de Russische kant van de grens moest ik uitstappen omdat de meneer in de auto moest kijken en met spiegeltjes ook onder de auto wilde kijken. Hij was zeker bang dat ik zijn spiegeltje zou likken ofzo! Verder mochten we zonder problemen verder met een uitgangsstempel in de baasjes hun paspoorten.

Aan de Kazachstaanse kant gingen baasjes eerst hun migratiekaartje invullen en samen met het paspoort

laten stempelen. Daarna was de auto voor inspectie aan de beurt. De douanier herkende mij en zij: "Aha

Labradooor, labradooooor!!". Yes ik ben herkend!! De man was benieuwd en nieuwsgierig wat we allemaal

bij hadden, maar deed niet moeilijk. Het was interesse. Daarna mochten we verder.

Bij de grens blijken mensen erg creatief in hun voertuigen en de papieren daarvoor. Zo zagen we een auto die een dissel aan de auto had. De andere kant van het dissel zat bevestigd aan de bumper van een wagen die inderdaad niet meer in leven leek. Zo was het ineens een aanhanger geworden. En voor wie dacht dat dat het was, dit doet men daar ook zo met vrachtwagens!!

 

We komen na zo'n 80km aan in petropavlovsk waar we op zoek gaan naar een hotel. Ome Fons voelt zich vies en wil in een hotel wassen en slapen. We slaan de Lonely planet erop na en vinden een hotel in het centrum. Nu nog op zoek naar het hotel. We stoten iemand aan en vragen naar het hotel. Hij wijst naar een pand precies aan de overkant van de weg waar we waren pardoes in waren gereden. Het baasje gaat poolshoogte nemen, want dat kan nooit kloppen. Ondertussen spreken Fons en Arend een man die de eigenaar van het hotel blijkt. Hij wil ons ontvangen en begeleidt ons naar het hotel.

Bij de receptie blijkt dat ik niet in het hotel mag slapen. Mijn baasjes komen in opstand en geven aan dan

zelf ook weg te gaan. Een engels sprekende dame in het hotel wil wel wat rondbellen, maar nergens in de

hotels is plaats en geeft uiteindelijk toe. Maar onder voorwaarde dat als ik iets breek ze het betalen. Maar

natuurlijk doen we dat, alsof ik iets breek!!

Ze zijn allemaal bang voor me en ik loop als een koning in zijn paleis door het hotel... overigens op straat ook. Ze lopen met een boog om me heen. Alle honden lopen hier los over straat, dus een hond aan een lijntje zal wel behoorlijk link zijn anders liep hij wel los!

We eten wat in het hotel restaurant en het smaakt prima! We maken ons op voor de nacht om morgen uitgerust te zijn om naar Astana te gaan...dat is zo'n 495km rijden.

Dag 17 [Kazachstan]

Woensdag 08 augustus 2012

Het ontbijt in het hotel bestaat uit kippensoep, gebakken ei met een soort ham uit blik, campina yoghurt, thee en vruchtensap. We eten, ik lag heerlijk op de koude vloer onder de tafel, en maken ons klaar om te vertrekken. Niet zonder te checken of onze ingeleverde was ook weer volledig is terug gekomen. Want vrouwjte en baasje hebben maar voor 10 dagen ondergoed en sokken bij... Dus we zijn er zuinig op.

Voordat we de vaart erin zetten om richting Astana te rijden willen we ons registreren bij het migratie bureau ofwel de migration police. Ik wacht in de auto terwijl baasje en vrouwtje bij een gebouw naar binnen gaan waar veel blauwe uniformen en hoge petten lopen. Ze hadden aanwijzingen in het hotel gekregen hoe ze moesten rijden en we hebben het gevonden.

De meneer achter de balie werd wat zenuwachtig van de vier europeanen vertelde het vrouwjte. Het was

waarschijnlijk te lastig voor hem of teveel gevraagd en hij zegt dat ze maar in Astana moeten registreren.

Naja... maar hopen dat ze in Astana niet zeggen dat we in Semey moeten registreren enzovoort. Het is hier

namelijk strafbaar om ongeregistreerd rond te reizen. We moeten binnen 5 dagen na binnenkomst

registreren dus dat moet goedkomen!

Onderweg naar Astana zijn er veel wegopbrekingen en ik lig dan ook lekker tussen vrouwtje en baasje op het middenconsole mee te schudden. Slapen komt er toch niet van met dit extreme gehobbel. Ze zijn een nieuwe weg aan het aanleggen en de reserveweg is eigenlijk niks meer of minder dan een zandpad met kuilen waar alles overheen moet; bussen, vrachtauto's, bouwverkeer, auto's, fietsers noem maar op. Een bende dus hihi!! We passen goed op en letten op het tempo.

Wat opvalt is dat het hier in Kazachstan wat schoner lijkt te zijn als in Rusland. Veel minder afval in de natuur, veel minder aangetast. Daar waar ze in Rusland het afval in de container gewoon verbranden als hij vol zit, lijkt het hier op een hoop terecht te komen, waar verschillende mensen met kinderen de bruikbare spullen ertussenuit vissen. Nu is het hier wel veel minder dicht bevolkt natuurlijk, zeggen mijn baasjes!

In Kazachstan lijkt er ook op redelijk professionele wijze gewerkt te worden aan de nieuwe wegen. Welliswaar is het een meerjaren plan, maar het gebeurt netjes. In Rusland daarintegen brand men de bossen langs de weg gewoon af zodat ze daarna de verkoolde stronkjes uit de grond kunnen trekken. Maakt hier allemaal niets uit! Kilometers 'gecontroleerde' branden zien we voorbij zoefen als we er langsop rijden! Het stinkt dus ik ga gauw achteirn de auto liggen, want daar ruik ik het niet zo.

Onderweg zien we steeds meer beelden die we kennen van de Mongolië foto's. Kudde-hoeders te paard met van die gekleurde zadels en leuke hoedjes.. Deze zetten ze keurig te grazen naast de vangrail, want ook daar is gras!

De mensen veranderen ook steeds meer wat betreft uiterlijk. De spleetogen worden overheersender in

soort zullen we maar zeggen. We zijn benieuwd wat in Astana allemaal aan zullen treffen!

Astana 16:00uur

Daar zijn we dan, het grote en rijke Astana. En wat een verschil zeg. Ik werd wakker van het WOW en OEH en AAH van baasje en vrouwtje. Het ene na het andere grote en bijzondere gebouw schiet daar uit de grond.

Je ziet duidelijk dat er veel geld in gepompt is om het perfect te laten zijn..

Zo rijden agenten overal in Kazachstan in oude Ladaatjes, maar in Astana rijdt men dikke volkswagen passats. We spreken ook een agent aan en vragen of hij ons dan wil registreren. Hij zegt dat we alleen aan de grens een stempel krijgen en wimelt ons af. Naja dan maar niet registreren!

Ome Roy en ome Joan hebben een mooi verhaal over hun registratie. Ze waren een gebouw ingelopen waarvan ze dachten dat daar het migratiekantoor was. Daar spraken ze iemand aan en lieten het registratiekaartje zien dat we aan de grens hebben gekregen. De dames begrijpen het en wijzen de jongens naar een kamertje. Daar werden ze gewogen en gemeten.... kortom ze kregen een gezondheidsonderzoek met een officieel papiertje. Toen men toe was aan het verdere lichamelijke onderzoek en het ogen onderzoek kregen de heren het gevoel dat ze toch niet helemaal goed begrepen waren. Bij staking van het onderzoek blijkt inderdaad dat ze daar niet konden registreren.. Maar goed: wel een gezondheidsverklaring uit Kazachstan in de broekzak! Wie van ons kan dat zeggen!!

Astana zelf is een samenraapsel van allerlei argitectonische stijlen, zo hebben wij geleerd van Ome Radbout. Er staat wat in de stijl van parijs, New York, Berlijn noem maar op. De bloemetjes staan er ook keurig bij!! Ook de dames en heren lopen er piekfijn bij, met de meest dure kleding en auto's. Astana is dan ook een erg dure stad is ons opgevallen.

De nieuwbouwwijken schieten hier ook uit de grond, maar lijken soms nu al oud door de manier waar de

mensen hier omgaan met hun huis. Ze plakken oude kranten tegen de ramen tegen de zon, maar

aluminiumfolie werkt ook!

Verder is dit het land van de audi's want die zijn hier echt oneindig veel!!

Dag 19 [Kazachstan/Rusland]

Vrijdag 10 augustus 2012

Vandaag rijden we in kleine groepjes verder. Wij gaan samen met Fons en Arend door via Semey naar de grens met Rusland. Daar worden we in Semey nog aangehouden door een agent. Het vrouwtje krijgt het wat warm en denk: nu zijn we aan de beurt. We hebben ons namelijk nog niet geregistreerd.

De politieman blijkt echter helemaal niet geïnteresseerd te zijn in onze papieren, maar wil praten over

Mister van der Sar, Gullit en Sneijder. We kletsen wat mee en vragen op de kaart waar we heen

moeten. Hij wijst ons vriendelijk de weg en we mogen weer gaan...

We kopeni n een winkelcentrum een tent en slaapzak voor onze gidsen nadat we bericht hebben gekregen van Henk dat hij olielekkage heeft en een nieuwe keerring moet plaatsen. Deze moet opgestuurd worden en dit gaat wel even duren. We willen onze gidsen niet zonder slaapplek meenmen, aangezien Henk en Hetty deze spullen in hun vrachtwagen hadden zitten, dus besluiten we direct actie te ondernemen. Later blijkt dat Henk zijn reis gewoon weer voort kan zetten en het niet nodig bleek te zijn. Naja je weet maar nooit! Misschien krijg ik van vrouwjte wel mijn eigen tent...

We besluiten 's avonds ons kamp op te zetten vlak buiten Astana in een graanveld. Daar gaan vrouwtje en ik vroeg slapen, want we zijn erg moe van de dag.

Dag 18 [Kazachstan]

Donderdag 09 augustus 2012  

Vandaag gaan we van Astana naar Pavlodar rijden samen met Ome Radbout, fons en arend. Het moet een kalm dagje worden dus we vertrekken om half 9 richting Astana. Daar halen we bij de DHL een pakketje op voor Radbout. Hij moet zijn tracksysteem of zoiets wisselen. Hij wordt telkens gebeld dat zijn auto wordt gestolen en zich in Polen, Oekraïne, Rusland en Kazachstan bevindt. Dan zegt hij dat dat wel kan kloppen, maar dat hij er zelf ook nog inzit! We dachten, waarom het apparaat er niet gewoon uit trekken, maar dat mag niet van de verzekering. Om 9:00 uur is het pakketje onderweg van het vliegveld naar de stad, dus besluiten we eerst maar een boodschapje te doen. Ze hebben in de winkel zelfs duo penoti, chocomel en noem maar op!!

Om 10 uur rijden we dan weg vanuit Astana. Fons wil graag onder de poort door rijden die aan het uiteinde van alle grote wegen in Astana staan. We dachten dat moet kunnen!! Radbout zou vanuit de auto een foto maken van Fons die onder de poort doorrijdt. Toen werden we aangehouden door een agent en baasje pakt direct de kaart erbij. We kletsen wat over de agent heen dat we de weg zoeken naar Pavlodar, want het blijkt dat we een verbodsbord hebben gepasseerd. De agent vraagt nog naar onze 2meterband en vrouwtje doet het snel af met Walky-Talky you know...

Door met het vragen naar de weg... en we mogen weer op pad. Later was ons duidelijk waarom de

agenten zo snel erbij waren: We reden recht op het paleis van de president af!! Wisten wij veel, maar

Ome Fons heeft zijn foto met zijn auto onder de poort!

De weg naar Pavlodar is relatief goed en zeer nieuw. We rijden op nat asfalt en het grind is nog niet gewalsd. Het vliegt ons om de oren en ik kan daardoor maar moeilijk slapen in de wagen!

Pavlodar zelf is een smerige stad, waar veel kolencentrales en oud ijzer is. Ik kijk over de stad en steek mijn neus uit nieuwsgierigheid in de lucht. Ik stop hem snel weer tegen mijn dekentje, want het stinkt hier! Er hangt ook een grote zwarte wolk boven de stad... bah!

In de stad komen we nog een bus tegen die aardig verdwaald lijkt te zijn! Het is een bus van de RET met

bus nummer 689. Zouden ze hier ook een consessie hebben gewonnen? Nee dat niet, want er rijden ook

Connexxion bussen rond met busnummer 4891 in de huidige kleurstelling en bestickering. Zie de foto's!

 

Het blijkt hier ook helemaal hip om je auto van boven tot onder te versieren als je gaat trouwen. Er worden grote bloemstukken, lintjes en grote ringen op het dak, de motorkap, handvaten geplaatst.

Nog zo'n traditie is het bouwen van tempels op de begraafplaats. Een gemiddelde begraafplaats ziet er

piekfijn uit en is vele malen verzorgder als het huis waar men in woont. Hoe belangrijker je was, hoe

meer geld je had, des te groter is de tempel op je graf. Ware kunstwerken!

's Avonds vinden we de groep weer achter een bosje langs de 'snelweg' en delen we onze avontueren met foto's en verhalen!! Het is leuk om de rest weer te zien hier in Kazachstan. Wie had dat nog gedacht. We eten even snel wat, zetten de tent op, gaan nog eventjes wandelen en gaan daarna lekker boekje lezen in de tent. Maar dit alles gebeurt niet voordat er is gekeken naar de antenne van Fons. Het bereik is slecht en het lijkt te liggen aan de massa van de antenne. Deze zit tegen het tapijt van de auto gemonteerd, wat het bereik natuurlijk niet echt bevorderd. Baasje helpt met het demonteren, opschuren en monteren van een stukje blik dat is gesneden uit een deksel van de witte bonen in tomatensausblik. Ook wordt de antenne zelf nog een stukje afgeknipt zodat er optimaal bereik moet zijn bij een frequentie van 145.000 MHz. Morgen testen wat het bereik nu zal zijn!

De Russische kant van de grens is erg makkelijk en heeft dit keer geen examen met het invullen van een A4tje. We zijn er zo doorheen en de man die de auto controleert herkent mij ook.. Oh Yes labradooor... Toch moest ik de wagen weer uit.. naja het is voor een snelle doorgang denk ik dan maar!

Op de Russische kant zijn er veel wegwerkzaamheden en we laten dan ook grote stofwolken achter ons voor Fons en Arend.We gaan richting Rubtsovsk en de temperatuur is lekker, zo'n 20 graden of koeler. Dat is mooi, want vrouwtje en baasje zijn nu wel bruin zat. Zo dadelijk zijn ze nog bruiner dan ik en dat kan niet, want ik ben altijd de bruinste in huis geweest!!

Laat in de middag zijn we moe en besluiten we de wegopbrekingen dan ook maar te staken. Ik merk dat mijn baasjes dan zitten te bikkelen en aan het pushen zijn om door te gaan. Ik voel heel veel aan van mijn vrouwtje en ben haarfijn op haar ingespeeld! ALs ik voel dat ze moe is of zich niet lekker voelt, leg ik mijn kop op haar schouder. Dan weet zij het ook: "het is mooi geweest voor vandaag". Hetzelfde doe ik daarna ook bij het baasje en die weet het dan ook. Dit kijkt het vrouwtje aan en ze besluiten er een punt achter te zetten. We zijn nu zo'n 40 km voor Zmeinogorsk.

Dan moet vrouwtje vaak rustig aan doen van baasje als ze niet lekker is en wordt in een stoel naast mij

gezet. Baasje wil dan alleen de tent opzetten, eten maken voor mij, eten maken voor hen en noem maar

op. Ik zie dan dat het baasje ploetert om alles alleen te doen en dat vrouwtje zichzelf opvreet omdat ze

niks mag doen. Beiden zijn dan stil en bijten door zonder ook maar iets te laten merken! Maar ik WEET

het en VOEL het... ik besluit dan actie te ondernemen en breng beiden bij elkaar!! Dan is het goed en

maken we de dag rustig en gezamelijk af.

 

Dag 20 [Rusland]

Zaterdag 11 augustus 2012  

Vandaag begonnen we om 8:00 uur met rijden en besluiten we op de kaart een aantal gele routes te doen, maar willen we ook een aantal tracks doen. Tracks zijn hier paden die wel in ons wegenboek staan, maar niet op de grote kaart. Deze gaan vermodelijk dwars door het land met zand of grind.

 

We ploeteren ons door de vele dorpjes en er zijn maar weinig geschikte plekken om boodschapjes te doen. We besluiten een buurthuisje aan te doen, dat wat brood, fruit en groentes verkoopt! De vrouw heeft volgens mij de dag van haar leven in dat winkeltje en weet niet wat ze meemaakt!

 

Later op de dag zijn we toe aan de eerst track bij het plaatsje Bugryshikha.We lijken de ingang maar niet te kunnen vinden en rijden eerst een heel stuk de verkeerde kant op. We gaan door een modderpoel heen en komen uit bij een gezin dat aan het picknikken is. De man zegt dat we de ronde ber aan onze rechterschouder moeten houden en tussen de spitse bergen door moeten. Dus besluiten we het hele stuk terug te gaan en het dorp weer in te duiken. Ook daar kunnen we het pad niet vinden en besluiten het opnieuw te vragen. Ditmaal aan een gezin op een houten wagen met een paard ervoor. Ze beginnen wat te wijzen en te schreeuwen, maar we snappen het niet. Het vrouwjte kijkt hen een beetje beteuterd aan, omdat ze niet lijkt te snappen wat ze willen en of ze nu boos zijn of willen helpen. ( Blijkbaar denkt men hier, als ze me niet snappen, moet ik zeker harder gaan praten) De mensen lijken er genoeg van te hebben en springen op de wagen en wenken dat we achter ze aan moeten rijden.

 

We gaan dwars door de weilanden heen en door de bosjes. Dit hadden we zelf nooit kunnen bedenken dat hier een pad lag. De man slaat met zijn zweep op het paard en gaat dwars door een rivier heen met de wagen. We volgen maar gehoorzaam en ik hoor het vrouwtje en baasje lachen en glunderen van geluk!! Dit is cool... Later komen we in een weiland en daar zien we in de verte een pad gemaakt voor paard en wagen. Als we dat volgen en alsmaar linksblijven moet het goedkomen. We bedanken de familie en geven ze een leuk aandenken.. een opwindbare ledlamp (dynamolampje). De mensen zijn er helemaal gelukkig mee en gaan er weer vandaag met hun paard en wagen.

 

We volgen het pad en het blijkt een schitterende route te zijn. We gaan dwars door het Altay gebergte heen en zien natuur zoals niet eerder op deze reis. Zo ongerept en puur... heerlijk om hier te zijn.
We rijden over smalle zandpaden en rijden regelmatig schuiner dan 20 a 30 graden. Vrouwtje en ik krijgen het zo nu en dan helemaal heen en weer als de wagen op het punt staat te gaan kantelen en bijna tegen de rotsen op kletst. Gelukkig is het mooi weer en valt de route goed te doen.
Af en toe moeten we even stoppen omdat de Landrover defender van Ome Fons warm loopt. Hard werken en weinig rijwind is voor de auto geen ideale combi, maar voor onze Toyota blijkbaar geen probleem want hij houdt zich uitstekend.

 

Na een lange dag zwoegen door het gebergte lijkt daar de bewoonde wereld in zicht. We zien traktoren die gras aan het maaien zijn. We vragen de boeren om de weg en die zeggen dat we alsmaar links aan moeten houden. Dit klopt dus met het verhaal van het gezin met paard en wagen. We komen uit bij de wat beter begaanbare paden met veel zand en grind en in de buurt van Chineta. Stof zit overal!!

 

Dan komen we bij een gammele brug en baasje gaat kijken of wer erover kunnen. Het springt een keer en de brug deinst alle kanten op. Een golf gaat als golfslagbad naar het einde van de brug. We besluiten te kijken of we door de rivier kunnen en Fons staat vooraan met zijn waterschoentjes om te kijken hoe diep het is.. Hij had het warm dus wilde graag poolshoogte gaan nemen. Halverwege het water blijkt hij aan het zwemmen te zijn voor het beetje water dat er in de rivier staat.
Baasje start de motor en zet hem door het water. Wat cool zeg, alsof we een boot hebben!! Niet veel later denken we dat Fons ons volgt, maar die ziet dat water niet zitten.
Hij zet de wagen over de brug en we houden onze adem in, gelukkig het ging goed!

 

Niet veel later komen we nog zo'n brug tegen en moeten we eroverheen, want de rivier is te diep!
We besluiten de auto's rond de klok van 18:00 uur achter de bosjes te parkeren bij Maralikha. Baasje en ik wassen onze voetjes in het koele water van de beek. Vrouwtje en Arend maken een grote pot spagetti voor ons allemaal!! Lekker eten, en dan slaapje doen.. het was een schitterende dag vandaag!

Dag 21 [Rusland]

Zondag 12 augustus 2012

 

We vertrekken vandaag vanuit Maralikha en de zandpaden lijken eindeloos. De gele paden blijken in de dorpen asfaltwegen te zijn, maar buiten het dorp grind. Dit wil niet altijd zeggen dat het onbegaanbaar is, want veel grindpaden zijn beter als asfaltwegen en de snelheid ligt zo maximaal rond de 60 km/h. Grote kuilen en hobbels zitten er in de paden en we moeten stoppen omdat we een aanlopend geluid van achter de auto horen. Het lijkt alsof de remmen aanlopen... Het lijkt erop dat er wat grind tussen de schijf en de blokken heeft gezeten want na het opkrikken van het rechterachterwiel en het checken van de lagerspeling, die prima blijkt te zijn, is het geluid hierna verdwenen.

 

Op de vermoeiende weg na is het een schitterende route met veel gebergte en prachtige valleien. Overal lopen scharrelvarkens langs de weg en zo nu en dan moeten we stoppen omdat de koeien op de weg liggen te slapen en eten. Vaak besluiten ze ook vlak voor de auto langs nog even over te steken, omdat het kan!

 

Het allermooiste was toen we koeien in het bushokje zagen liggen.. Vrouwtje had al zo'n vermoeden vanwegen de grote hoeveelheden mest overal, maar wist het niet zeker. Zo jammer dat we daar geen foto's van hebben.

 

We rijden binnendoor naar Ust Kan en proberen vaart te maken om bij de snelweg te komen. We hebben vernomen dat de anderen ook hier in de buurt zijn en dat motiveert ons om nog even door te gaan. Zo rond de klok van 18:00 uur bereiken we de M52 snelweg bij Neftebaza en moeten we nog zo'n 23 km verder om bij de bivak te komen. We gaan een heel stuk door de bergen en het hoogste punt is hier 1492m. Het valt dus mee met de hoogte en de auto heeft nergens problemen mee.

 

Eenmaal op de bivak worden we leuk onthaald en blijken er ook koeien te staan... heerlijk landelijk zeg. Tussen de vlaaien zetten we de tent op en koken we een potje eten. We vertellen ronduit over onze route in het Altay gebergte en horen ook de verhalen van de anderen. Zo heeft Joan een vleermuis in zijn tent gehad... wat enorm spannend, want hij had volgens mij geen rabiës inenting! Ik zie in iedergeval geen rode penning bij Joan aan zijn kettinkje... of hebben mensen dat niet? Ik weet het niet...

'

s Avonds komt er een vrouw in een luxe Toyota aanrijden en zegt dat we haar 100 roebel moeten betalen voor deze kampeerplek. Het is haar eigendom en ze wil er zo'n 2,5 euro voor hebben. We vragen haar waar het bordje staat en of ze papieren heeft. Ze blijkt nu ineens geen engels meer te spreken en enkel russisch. Ze lijkt weg te gaan om haar papieren op te halen, maar we hebben haar niet meer teruggezien... Zou het lariekoek zijn geweest om ons een oor aan te naaien?? Nou ik heb al twee lange oortjes dus mij maak je niks wijs!!

Het internet wordt hier wel steeds lastiger, want de plaatsjes worden dorpjes en internet is zo'n beetje het laatste wat men hier omhanden heeft. We gaan dus opzoek zodat we jullie allemaal op de hoogte kunnen houden. Graag willen we tot zover iedereen bedanken voor de lieve berichtjes in het gastenboek en de leuke mailtjes!!!Bedankt!

OJA... Henk en Hetty staan al bij de grens net als Cor en Greta en Berthus. De grens is hier op zondag dicht en bij navragen is hij op maandag ook nog dicht. Morgen kunnen we dus rustig aan doen om een stukje dichter bij de grens te komen. We willen dinsdag ook niet op 8 uur bij de grens zijn want dan staan we samen met alle andere mensen die er ook al twee dagen zijn. Beter komen we wat latern aan.. en doen we eerst nog wat boodschappen en proberen we te wisselen. De visa kaart zal in Mongolië niet echt werken, dus we moeten veel cash opzak nemen!

 

Vlak voor de grens krijgen we een enorme plensbui over ons heen!Gelukkig zitten we allemaal droog in de auto, maar het gaat flink tekeer.

Bij de grens gaat het allemaal erg vlot. We doen er een uur en 45 minuten over en hebben weinig bijzonderheden. Aan de Kazachstaande kant wordt er alleen gezegd dat ik in de auto moet blijven, omdat de beambtes bang van mijn zijn! Ze zijn bang van mij, maar kijken me recht in de ogen aan waardoor ik hevig grom en diep blaf!! Ik snap er niks van, wat verwachten ze van MIJ!!!!

Verder willen ze snoep, cadeau's zoals de mag-Lite zaklamp en noem maar op! Ze zijn erg opdringerig

en vragen continu of we mariuana hebben voor hun. Ik vind ze stom en ga samen met vrouwtje in de

auto zitten. Baasje klets wat en wimpelt ze maar een beetje af tot Fons en Arend ook klaar zijn bij de

paspoortcontrole. Het valt wel op dat de beambtes hier wel allemaal een woordje engels spreken en dit

graag gebruiken om je spullen afhandig te maken. Ze zeggen nog dat mijn vrouwtje een beautiful girl is

en vragen of ze boyfriend heeft. Als ze zegt dat die naast haar staat en baasje dit bevestigd is het

gelukkig snel gedaan met de opdringerigheid!

LAB

STAP

op

wp5533b116.gif
wp15c8eab5.png
Volgende week
wp546cec9a.png
Vorige week
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
NESTO
PHOTOS
TRAVELING
GUESTBOOK
BLOG
LINKS
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif