wpa6128cc8.png
wp01630bee.png

Week 4

Dag 22 [Rusland]

Maandag 13 augustus 2012 7700km van mijn mandje

Vandaag is een extra rustdag vanwege de gesloten grens. Er blijkt een feestdag in Rusland te zijn, waardoor we niet verder kunnen. We besluiten wel al een stukje verder te rijden richting de grens nadat de was van mijn vrouwtje en baasje een beetje is gedroogd.
Al snel blijkt dat de rest van de groep toch wel graag al wil vertrekken... We besluiten een plek af te spreken waar we bivak gaan zoeken en zwaaien de rest uit.
We kijken ook de auto nog even na aan de onderkant, zodat we weten dat we verstandig verder gaan op reis. Alles lijkt oke, want mijn baasjes zijn gerust.

Wij eten een boterhammetje, ruimen de tent op en pakken de was in. We zien in de verte twee toyota familie busjes door het beekje rijden alsof het niets is... Ze kijken ons aan met een gezicht van: ‘Wat staan jullie enorm moeilijk te doen met jullie 4x4 auto’s zeg!!’.
Al snel staan ze midden in de beek vast en hebben een duwtje nodig om verder te komen...

 

Ik besluit als kers op de slagroom mijn linkeroor door een overheerlijke koeienvlaai te halen en daarna in de auto te springen. Het baasje zit bij mijn linkeroor en zegt dat ik stink!!! Hij trekt zijn neus heel gek op, ik weet het ook niet. Vrouwtje besluit me inpulsief nog een bad te geven in de beek en ik zeg geen nee... 10 Weken genieten hierzo!!

 

De mevrouw die geld van ons wilde is ook niet meer teruggekomen. Wat zou dat betekenen... onzin denk ik!!

 

Voor vertrek hebben we ook nog mijn vriendinnetje Lukka nagegeken. Ze is ziek en moet overgeven en heeft diarree. Haar baasjes zeggen dat ze iets verkeerds heeft gegeten. Ze heeft al een hele zwakke maag en speciaal voer, dus dat kan voor problemen zorgen.
Mijn vrouwtje heeft haar getemperatuurt en ze was 39.0 graden. Dat is voor Lukka al aan de hoge kant want het is een klein hondje (Ijslander). De hartslag heeft vrouwjte ook gemeten en ligt iets onder de 120... Dat is dus ook wat hoog. De CVT waarde (heeft vrouwtje geleerd bij de EHBO cursus) is iets minder dan 2 seconde dus is netjes, maar het tandvlees en de oogslijmvliezen zijn erg bleekjes... Haar vrouwtje zegt dat dat wel redelijk normaal is voor Lukka, maar het baart mijn vrouwtje toch wat zorgen. Vanavond pijlen we weer en daarna bellen we op een beetje een christelijk tijdstip de dierenarts Emiel... Hij is cool, want we mochten hem altijd bellen!! TOP EMIEL, bedankt!

 

We gaan om 11 uur rijden in een kleine groep met Jos & Maria, Roy, Fons & Arend en Cees&Cara. We doen wat boodschappen en zien dat er maar weinig verse groentes zijn. Vlees valt ook niet mee in deze landen want bijna alles is diepgevroren en onherkenbaar. We eten dus vaak aardappels met groentes of spagetti met veel groentes in de saus. De paprika’s en tomaten in de winkeltjes zijn slecht, maar we zoeken toch de best uit!

 

Eenmaal bij het bivak zetten we de tent op en maken een potje eten met aardappelen en witte bonen in tomatensaus. In de plaats van vlees nemen we een gekookt eitje.
Vrouwtje neemt een warmtepack want heeft erg veel last van haar nek en het straal naar haar hoofd, schouder, arm en noem maar op... even rustig aan doen dus. Wellicht heeft ze op de tocht gezeten, verkeerd gelegen op het hobbelige weiland noem maar op.. tal van mogelijke daders maar geen exact idee.

 

’s Avonds checken we Lukka weer en vraagt vrouwtje om eventueel reist gekookt in kippenbouillon te maken, zodat ze toch wat zout binnen krijgt. We willen wachten met Norit, ORS etc. tot we advies hebben van de dierenarts. De temperatuur van mijn arme vriendinnetje is nu 39.2 en dat gaat richting koorts... ze is ook helemaal uit haar approdinges en drinken braakt ze ook uit... Helemaal niet goed dus, ik maak me zorgen en mijn baasjes ook!! Normaal blaft mijn vriendinnetje om alles, maar nu hoor ik haar helemaal niet meer... hopelijk knapt ze snel op! Vrouwtje gaat vroeg slapen, zodat ze zich misschien morgen weer wat beter voelt. Baasje rommelt nog wat aan samen met mij...

 

Dag 23 [Rusland/Mongolië]

Dinsdag 14 augustus 2012 8000km van mijn mandje

Vandaag hebben we gezegt om 8 uur te vertrekken, maar eerst controleren we Lukka. De temperatuur is niet beter geworden en de hartslag is gestegen. Er moet toch wat eten en drinken in die schat, dus bij de grens naar Mongolië bellen we met onze dierenarts!

De weg naar de grens is relatief goed te noemen en we zijn er al snel. Sneller als op de kaart aangegeven staat. Aan de russische kant vraagt er eindelijk iemand naar mijn Paspoort! Ik dacht dat het nooit ging gebeuren, maar hier is het langverwachte moment. Ik geeft mijn paspoort en het document dat Elena voor ons heeft vertaald. Ze zijn er helemaal blij mee, want ze kunnen het lezen. Ik krijg een stempel achter op het formulier en baasjes en vrouwtje moeten ook vanalles invullen. Ik heb dat allemaal al voorbereid dus ben zo klaar.
De beambte kletst wat met mijn vrouwtje terwijl de auto wordt doorzocht door een ander. Hij is heel lief voor mij en haalt zelfs de slaappoepjes uit mijn ogen. Hoe cool is dat! Deze pet is niet bang voor mij... vrouwtje vraagt hoe dat komt en het blijkt dat hij de Herdershonden traint op een veldje vlak bij de grenspost (zie foto’s). Hij kan dus goed met mijn soort opschieten en eindelijk word ik eens geknuffeld en gekriebeld....hmmmm jammie!!

 

We mogen gaan en rijden nu door niemandsland. Er licht perfect nieuw wegdek en duurt wel 20km... We denken de Mongoolse grens bereikt te hebben en krijgen zo een stempel, zonder ook maar uitgestapt te zijn... Is dit te mooi om waar te zijn? Het lijkt erop...
We rijden zo’n 10km en voeren de coördinaten in van het hotel waar Henk en Hetty al zitten in Olgiy. Echter na deze 10km komen we bij de daadwerkelijke grenspost van Mongolië en hier gebeurt een hoop. Baasjes stappen uit en blijven een 10 minuutjes binnen. Ze moeten hun paspoort aftekenen en stempelen en de auto invoeren. Daarna komt de auto controle, maar niet voordat mijn paspoort van alle kanten binnenstebuiten, ondersteboven, achterstevoren is gekopieerd. Ik krijg dit keer geen stempel, wel jammer want dan anders geloven ze op de opvang nooit dat ik in Mongolië bent geweest als ik een beetje opschep... Tssss

 

De auto wordt grondig doorzocht en overal hoort natuurlijk een uitleg en verhaal bij. Ook de pilletjes van het vrouwtje in het dashboard kastje komen aan de beurt. Baasjes laat de medicijnenverklaring zien die opa opa heeft getekend en gestempeld als zogenaamde arts. Ze geloven het en nemen er genoegen mee! De passagiers , vrouwtje en ik, moesten verderop wachten en worden door het baasje opgepikt als we dan toch eindelijk mogen gaan. We mogen niet klagen, want hebben in totaal zo’n ......... uur gedaan over de grens. Een behoorlijke meevaller na alle verhalen over uren/ dagen aan de grens. Helemaal goed dus!

 

We rijden verder naar Olgiy en de wegen zijn SLECHT!! Wat zeg ik, ik hobbel zowat onder het auping kussen door.. Ik heb wel alle kanten van de waszak geroken en gezien, want daar slaap ik vaak op. Ik weet waarom het de waszak heet... die kleding stinkt hihihi
De wegen zijn van grind en kuilen en gaten zitten overal. Rivieren stromen over het land waar het kan gaan en overal staan kinderen langs de weg. Er schijnt hier een rally langsgekomen te zijn van zo’n 300 wagens met engelsen naar Ulaanbataar. De kinderen bekogelen onze auto’s met stenen en spannen touwen over de weg. Ze realiseren niet hoe gevaarlijk het kan zijn! Ze willen ons dwingen te stoppen en iets te geven, want blijkbaar hebben veel westerlingen dat hier al gedaan. Echter als we met stenen gaan gooien is de pret snel voorbij. We besluiten ze erin te luizen en splitten met de drie overgebleven auto’s na de grens (Cees&Cara, Jos&Maria en wij). Wij slaan links het pad af zo het gras/ het zand in... de kinderen rennen volle vaart op ons af en gooien al met stenen. Die raken ons nooit want ze zijn veel te ver weg! De rest besluit over het pad langs ze op te racen en weten de stenen net te ontwijken.
Niet te begrijpen dat die kindjes zich zo laten gaan... zelfs ik als hond vind dat te ver gaan!!

 

Later hebben we nog een stel dat stenen wil gooien en mijn baasje besluit te stoppen. Hij zegt boos in het engels dat ze niet mogen gooien!! De kinderen laten uit schrik de stenen vallen en druipen af... zo leren we dus steeds nieuwere tactieken!

 

Eenmaal aangekomen in het dorpje ontmoeten we de hele groep weer, maar ook de twee gidsen. Het zijn hele vrolijke en aardige jongemannen waar we echt veel plezier mee gaan maken! Ook treffen we Berthus in goed gezondheid aan.. Hij is wat aan het repareren aan zijn motorfiets, iets met nieuwe banden! Hij ziet er goed en gezond uit Heleen... Dus maak je maar geen zorgen! We zullen vanaf nu goed voor hem zorgen. Ik heb hem al vrolijk onthaalt en hij zei dat hij al een hele tijd naar dit moment had uitgekeken! Wat fantastisch dat iedereen weer bij elkaar is!

’s Middags doen we boodschappen en gaan we geld wisselen samen met onze gidsen. Het werkt wel makkelijk als iemand de taal een beetje spreekt. Ik mag alleen nog steeds nergens naar binnen, dus vrouwtje en ik trekken veel bekijkt buiten. We spreken nog wat Zwitsersen die ook hier verzamelen en we zullen ze geheid nog eens treffen in Mongolië.

 

Er is niet genoeg plek in het hotel, dus we stelen even wat internet en gaan dan met de groep naar een toeristen camping met douches, gers, toiletten noem maar op. Dat wordt dus boffen!

 

Roy kreeg problemen met zijn dynamo en moest naar een monteur toe. De plus kabel naar de dynamo is losgetrild en heeft vonken getrokken. Dynamo is dus kapot en moet gefixt worden. Gelukkig zijn er twee gidsen (Eddy & Batuk) die voor ons kunnen vertalen. Roy gaat samen met de man van de camping op pad, de man had nog wel een mannetje hiervoor... Morgenvroeg kan de dynamo hopelijk gemaakt en wel weer opgehaald worden.

 

De camping is vol met de aanwezigheid van onze groep.. maar we worden hartelijk ontvangen! Het gezin is erg aardig en er is genoeg mogelijkheid voor ons om op te frissen. Een aantal van ons eten in een grote ger de als eetzaaltje is ingericht. De rest kookt een eigen potje. Ook wij koken zelf, want we zijn wat later op de camping aangekomen. We wilden eerst nog boodschappen doen en internetten voordat we de stad zouden verlaten.

 

's Avonds houden we beraad over het verdere verloop in Mongolië. We gaan met twee groepen rijden. Een grote wagens groep met als gids Eddy en de andere groep. Beide groepen bestaan uit 5 auto's met de verwachting dat de vrachtwagens iets langzamer zullen zijn. Ook hebben we twee zwitserse stellen ontmoet die ook door Mongolië reizen. Zij gaan zelfs in totaal 3,5 jaar van huis weg... dus onze 10 weken is peanuts!! Een aantal mensen in de groep willen liever niemand extra erbij hebben en we besluiten dus als groep niemand meer mee te nemen. Het geeft extra verantwoordelijkheden en zorg, waar een deel van de groep niet op had gerekend. Ook heeft Berthus een jongen ontmoet op de motor die alleen was achtergebleven nadat zijn maatje in het water onderuit was gegaan en zijn reis moest beeindigen. Voor Berthus leek het ons nuttig en leuk om de jongen (Jan) mee te vragen, dus voor hem hebben we een uitzondering gemaakt. Het is een frans/zwitsers/spaanse jongen die in Frankrijk woont. Hij is niet bang voor mij en ik niet van hem, dus dat scheelt weer een hoop gedoe!

 

Dag 24 [Mongolië]

Woensdag 15 augustus 2012 8140km van mijn mandje

De ochtend begint niet al te vroeg, want we vertrekken vanmiddag om 12 uur vanuit de stad. Het een en ander wilde nog boodschappen doen en internetten en daar is nu extra gelegenheid voor geboden.
We eten even snel en wandelen wat en aansluitend staat bij het ontbijt de wagen van Cor & Greta al voor de tent om nagekeken te worden voor de antenne. Er moet even gemeten worden of de antenne wel goed aan massa ligt. Dit blijkt zo te zijn dus we kunnen naar de volgende klant.
De tweede batterij van de wagen van Cees & Cara is leeg. Deze heeft vanacht aan de acculader gehangen en is weer vol. Gister bleek dat het relais tussen de twee 12V accu's niet schakelde. We testen het nu nogmaals en nu blijkt deze wel te schakelen. Cees verteld dat ze wel aan de computer hebben gewerkt zonder de motor te laten draaien en vermoedelijk de batterij te ver leeg is geraakt. Wellicht dat daarom het relais niet kon schakelen... We kijken het maar even aan!

 

Daarna kijken we allemaal samen naar Lukka, ze is nog steeds niet beter en haar temperatuur is opgelopen naar 39.6 dit is dus flinke koorts met een hartslag van 124 slagen/minuut. We geven haar de metrazol antibiotica en de ORS en Norit zit er nu helemaal in. Ik geef haar een slaapkusje en ze gaat een dutje doen.
We besluiten zelf ook nog wat extra boodschapjes te gaan doen als voorraad.

 

Om 12 uur vertrekken beide groepen op weg het stadje uit te komen. Wij rijden in een groep met cees,Cara en Lukka, Jos&Maria, Radbout en de gids Batuk, Berthus en Jan de Fransman. Op deze manier is er in iedere groep een sateliet telefoon, zijn wij hondjes bij elkaar en is er een technisch persoon.
Het vertrek verloopt warrig, want Roy is nog niet terug en die zou de gids meenemen. Dan komt daar in de verte Roy aanrijden, maar met een nog half defecte dynamo. Hij laadt wel iets bij, maar bij lange na niet genoeg. Voor hem dus op naar het volgende stadje en hopen op reparatie. Radbout is inmiddels ook weer gesignaleerd, die was op pad gestuurd om Roy naar het verzamelpunt bij het hotel te slepen... maar kon hem nergens vinden. We trommelen hem op en ook Radbout is er weer bij. In de tussentijd is er geschoven met de gids van auto naar auto, maar uiteindelijk komt het dan toch goed. De groep heeft gewoon even nodig om te settelen.

 

De route onderweg is schitterend en het is onvoorstelbaar dat er hier zo weinig mensen te vinden zijn. Het overvloed is aan paarden, koeien, een aantal jaks, kamelen, geiten, schapen en honden. Ik zie veel straathondjes en ze zijn allemaal heel erg bang voor mijn baasjes. Waarschijnlijk worden ze geslagen door mensen, zodat ze weggaan!

 

Nog maar net buiten het stadje krijgen Cor & Greta een lekke band met de Ford pick up.. Er steekt een sleutelhanger uit de band en we horen de lucht eruit lopen. De eerste groep besluit assistentie te verlenen en de tweede groep gaat verder na hen veel succes te wensen.
Halverwege de dag denkt het baasje een sneller pad gevonden te hebben dwars door de steppe. Meestal werkt het prima om je eigen spoor te trekken zodat je ook wat minder stof hebt, maar in dit geval werkte dat heel anders uit! We reden en zagen dat de bodem nat werd en er een plasje water stond. Binnen 1 seconde horen we fldfdlfdfdldldd... ja hoor... tot aan de portieren in de modder. Baasje schakelt vervolgens binnen een milliseconde de tussenbak in de laag4 en de bak in z'n achteruit en we zijn er in no-time weer uit. We kijken naar het spoor en maken een foto en vervolgen ons pad op een BESTAAND pad.... Short cut is dus niet altijd korter hihi...

 

We bereiken vandaag 2500m hoogte en merken dat de wagen al iets meer zijn best moet doen... roken doen we gelukkig nog niet met de auto! We merken al wel snel dat je hier door moet rijden, want voor je het weet haalt de stofwolk je in!
Aan het eind van de dag gaan we voor de laatste keer door het water heen. Dit keer een iets breder en dieper beekje. Iedereen gaat er strak doorheen en komt veilig aan de overkant. De motorrijders durven het niet aan en kijken beide kanten uit of er andere optie's zijn.. Helaas geen bruggen hierzo! Dus ze moeten erdoorheen. Jan besluit als eerste te gaan en gaat met een goede vaart erdoorheen. Bijna aan de andere kant valt dan toch zijn motor om. Vlak voordat hij het water ingaat met de fiets weet hij de motor uit te zetten. We halen hem uit het water en zetten hem op de kant. Hij start de motor en met wat water uit de uitlaat en wat gepruttel lijkt er verder weinig aan de hand. Natte sokken en onderbroek zijn het zeker geworden. Berthus wil geen risico nemen en ziet het niet zitten na dit watertje zijn vakantie uit te moeten zwaaien. We besluiten zijn bagage net als bij Jan met de auto over het water te halen. (Dan heb je daarna tenminste wel droge sokken en onderbroek, en drijven je noodles je niet voorbij als je in het water ligt) We duwen met 3 man de motor naar de overkant toe nadat we een prop in de inlaat van de motor hebben gedaan. Het is niet diep, maar de sBerthus start de motor en...... JAAA hij doet het nog... hartstikke mooi.
Ondertussen passeren er nog twee Australiërs die ook meedoen aan de Londen-Mongolië rally en ze besluiten met een toyota corolla ook door het water te gaan. Ze hebben de vaart erin en het lukt ze!! We zwaaien ze na een praatje weer uit!

 

Baasje, vrouwtje en ik nodigen de motorrijders uit voor het eten en ondertussen zetten we de tent op. Zware windstoten trekken over ons heen en ik heb het gevoel dat het niet veel goeds voorspelt. Ik ben onrustig en blaf veel... er komt storm!! IK VOEL HET!!

 

's Avonds laat bellen we de dierenarts Emiel nog. Deze heeft vrij dus krijgen we een andere dierenarts op de praktijk te spreken. Lukka blijkt 39.7 graden koorts te hebben en lijkt niet beter te worden. Mijn kusje heeft haar er nog niet overheen geholpen. Ook vinden we een wondje op haar buik ter groote van een bloedzuiger. Het is een opening in de huid en Lukka heeft het tot bloedens toe kapotgebeten. Door de dikke vacht hadden we het niet eerder gezien.
We besluiten achter onze auto in het donker onder de grote lampen de wond schoon te maken en te verbinden, ik stel haar gerust met kusjes. We zijn zo blij dat we zo'n uitgebreide EHBO bijhebben voor mij!! Dat kunnen we goed gebruiken voor Lukka. Ook is het maar goed dat baasje en vrouwtje de cursus hebben gevolgd, want ze weten het precies.
De dierenarts is bang voor een parasiet en zegt dat we noroclav antibiotica moeten geven en verder moeten gaan met de metazol. Als pijnstiller mogen we Otrisan (of zoiets) geven. De combo kon geen kwaad. Hierna gaan we proberen wat te slapen! Heel laat op de avond bij het tandenpoetsen zien we een stadsbus met neon verlichting over de gehele bovenkant van de bus langskomen. Ook die zet hem gewoon door het water heen... Wederom het gevoel: wat doen wij toch moeilijk met die 4x4 wagens hihii...

 

Dag 25 [Mongolië]

Donderdag 16 augustus 2012 8140km van mijn mandje

Inderdaad is het vanacht slecht weer geweest. Zware windstoten maakten dat we rond de klok van elf allerlei mensen nog haringen de grond in hoorden slaan. De meesten met een daktent hebben hem ingeklapt en vinden we 's ochtends in de meest onmogelijke posities terug in de wagens. Waarschijnlijk twee centimeter korten en krom komt Roy uit de auto en heeft geen advies voor de beste positie die nacht. Er zat geen winnaar tussen! Ook Joan wilde de windstoten niet tegen zijn tent en sliep in de auto.

 

Bij vertrek blijkt al snel dat de motor van Berthus niet start. Het heeft geregend en hij is bang dat het daarmee te maken zal hebben. We besluiten een touw achter de auto te hangen en op een rechtstuk de motor 'aan te duwen'. Drie man lopen mee en zelfs na een paar honderd meter start de motor niet. Na enig sloopwerk aan de motor blijkt dat de bobine niet goed aan massa lag en daardoor slecht contact maakte. Daarvoor moest wel eerst de tank eraf en al het andere spul op de motorfiets.
Intussen is de groep van Eddy verder gereden samen met Cees, Cara en Lukka zodat zij alvast in de volgende plaats op zoeken kunnen gaan naar een kameel. Wij vervolgens onze reis na de reparatie van berthus ook weer.

Onderweg valt Jan met zijn motor in het zand/grint. Zijn koffersteun blijkt afgebroken te zijn en zijn bagage gaat bij Radbout in de auto. Jan zelf is gelukkig ongedeert. In de volgende stad wordt gekeken of het gelast kan worden, maar omdat het aluminium is hebben we er een hard hoofd in. We zullen iets anders moeten laten fabrieken!

 

Onze gids weet ons via de stand van de zon, kijkend naar de bergen, vragend aan de lokale bevolking en voelend aan zijn water naar het stadje Kovd te navigeren. We bekronen hem dus als BPS het Batuk Positioning System. Welteverstaan dat deze jongens dus geen GPS gebruiken!

 

In Kovd doen we boodschappen voor 5 dagen en tanken we de gewone en reserve tank vol. We kunnen er weer even tegenaan. De zoektocht naar groentes blijkt voor niets, want men eet hier geen groentes. Geen paprika, ui of wat ook te vinden. Een vergane tomaat nemen we toch maar weer mee voor in de spagetti saus.

 

We moeten door het water en iedereen komt er goed doorheen. Cees en Cara denken even dat ze midden in het water vaststaan. Na wat stenen verplaatst te hebben blijkt eigenlijk dat er geen aanleiding is om vast te staan. Al snel zien we dat de tussenbak in de neutraal te staan en dan gaat hij natuurlijk niet... foutje bedankt!
We gaan maar snel verder over de vlakte wat een 20 baans snelweg lijkt te zijn. We knallen er met 90km/h over de wasbord ribbels om het comfortabel te laten zijn. Geen gaten en kuilen en beter als gemiddeld asfalt hier. We rijden met zijn allen zowat naast elkaar en tegenliggers gaan er ergens tussendoor. Dat wijst zich op de een of andere manier vanzelf hier!

 

We bezoeken de muurtekeningen op de stenen en later gaan we naar een grot. De grot is stoffig en stinkt naar vogels en vleermuizen. Ook hier zien we wat muurtekeningen en maken foto's. Het is inmiddels mijn tweede keer dat ik een grot ben, dus ik ben niet echt meer zo snel onder de indruk. Het is een hele klim naar boven en vrouwtje heeft het zo in de hitte benauwd.. ze heeft haar inheler beneden in de auto liggen.. domoortje!! Maar ze houdt vol!

 

Het vrouwtje is al de hele dag erg ziek aan de buik en voelt zich erg misselijk. Ik ben lief voor haar en ik steun haar. Als we ons kamp opzetten ga ik bij haar in de tent liggen en mag ze op mijn buikje liggen en gebruiken als kruik!

 

Bij de avondmeeting met de groep wordt er besloten om de groep op te splitsen. Drie auto's gaan in 1 streep naar Ulaanbaatar toe. Dat zijn Cees en Cara die met Lukka naar de dierenarts moeten en Roy die zijn auto gemaakt moet krijgen. Jos en Maria bieden aan mee te rijden, omdat Roy echt nog een goed auto erbij moet hebben die zijn batterij 's nachts op kan laden. We hebben voor de meeting Lukka getemperatuurd en wat denk je... mijn arme schatje heeft 40.2 graden koorts. Nog even en haar kleine lijfje gaat van binnen aan de kook. We bellen om 12 uur 's nachts dat is 19 uur Nederlandse tijd de dierenarts en deze zegt dat we de Metazol kunnen stoppen. De noroclav moet beter werken en die zetten we door. Ook besluiten we er drie tabletten pretnizalon in te doen!! Die zijn erg heftig en hiermee MOET de temperatuur gaan zakken. Dat is ons laatste redmiddel voor mijn kleine poppedeintje!!
Ik ga samen met vrouwjte vroeg slapen en we hebben een moeilijke nachtrust..we maken ons ernstige zorgen om Lukka.

 

Dag 26 [Mongolië]

Vrijdag 17 augustus 2012 8140km van mijn mandje

We vertrekken vanaf het water weer in twee groepen. Fons en Arend sluiten in ons groepje aan aangezien we nog maar met twee auto's over zijn. Wij en Radbout met de gids. De anderen rijden eerst met ons de vallei uit en gaan daarna zelf op pad. Onderweg komen de motorrijders weer op het spoor. Deze hebben de motor van Jan weer iets kunnen fixen en tenminste 1 koffer kan weer op de motor. Onderweg naar ons trefpunt zijn ze nog een ander deel van de motor van Jan verloren, maar dit schijnt geen ramp te zijn! Zijn afrika twin motor heeft maar te lijden hierzo!
Onderweg krijgt Jan een lekke band. De bandenspanning leek goed te zijn, maar voor de zekerheid past Berthus het ook nog even aan. We staan in totaal een uur stil, maar kunnen daarna al weer snel verder.
Onderweg zien we veel Gers staan in de middle of nowhere, maar wel allemaal met schotel, zonnepanelen en een grote en mooie toyota landcruiser. We vragen tijdens de lunch aan een meer aan Batuk hoe ze aan dat geld komen. Kamelen, paarden en geiten blijken hier veel geld op te leveren. Als men een goed geschikt paard voor de races blijkt te hebben dan kunnen ze hier veel geld voor vragen. In veel gevallen worden deze dan geruild voor een auto. Ook kamelen zijn hier goud waard, dus alle kamelen die we zien hebben een eigenaar en zijn niet meer wild. Echter wordt hier wel goed opgespast dat de kamelen niet gestolen worden! Op de weg komen we een ini-mini-dorpje tegen en zien een huisje met een tank ernaast staan. Hier moet wel benzine inzitten. In het huisje blijkt een spiksplinter nieuwe digitale pomp te staan die aangedreven wordt door een oude generator. We moeten eerst de pompbediende bellen aan de hand van 5 verschillende telefoonnummers op de deur. Na veel mensen gesproken te hebben, hebben we de bediende te pakken. Als hij met de auto aan komt rijden zetten we de motorfietsen klaar. De man slingert de generator aan met een touwtje en de jongens tanken vol... Briljant dit!!

 

Weer verder op de droge vlaktes komen we veel skelletten tegen van kamelen en geiten. Ook zie ik om de paar meter een geiten of kamelen poot liggen. Dit wordt door de lokale bevolking weggegooid omdat het slachtafval is. Toen ik er mee in mijn bekje mee aan kwam zetten bij het vrouwtje moest ze wel even lachen. Daarna werd hij zonder pardon over de rechterschouder weggegooid. Ze zei dat ik maar een wens moest doen en niet moest treuren. Daarna kreeg ik een van mijn zelf meegenomen botjes!!

 

Helemaal aan het eind van de dag horen we dat Jos en de rest van de drie wagens zo'n 88 kilometer verder in dezelfde vallei staan als wij. Ze hebben Lukka getemperatuurd en het is nu 38,5 graden. Wat zijn we ongolooflijk blij dat ze weer op is geknapt. Er zat ook weer meer leven in!! Nu hoeft ze alleen nog maar een prikje te doorstaan in Ulaanbaatar, want daar gaan ze haar bloed laten onderzoeken. Just to be sure!!Nu staan ze nog in het plaatsje Altaay en hopen met een dag of twee in Ulaanbaatar te zijn.. we duimen voor ze!

 

Ons kamp staat boven op een vlakte in het niets.. in de verte zien we bergen, bergen, bergen en een telefoon mast. Want bereik hebben we overal! Niet te geloven toch. De gidsen geven aan dat er hier geen slangen zijn, enkel wat hagedisjes.. Ik mag van vrouwtje dus loslopen. YEAH!! Ik ga los, maar blijf toch in de buurt. Vandaag heeft de gids Batuk de hele dag meegegeten met ontbijt, lunch en avondeten en hij vond het lekker. Ze aten pasta! Ik bleef in de buurt in de hoop dat hij het mij stiekem zou voeren, maar dat is niet gebeurt. Ik geniet dus maar van mijn eigen brokjes!

 

Mijn vrouwjte zegt dat een nadeel van mijn loslopen is, dat ik feiloos de plekjes weet te vinden van alle reizigers waar ze een kuiltje in de vlakte gevult hebben (als jullie begrijpen wat ik bedoel)... Maarja dat hoort erbij, ik wordt snel teruggeroepen en alles is weer goed.

 

Tijdens de avondmeeting wordt besloten dat we een meer zuidelijkere route nemen dan gedacht. Vanaf hier zullen we over zo'n 9 dagen bij Ulaanbaatar zijn en wellicht iets langer in de woestijn verblijven dan gedacht. Ondertussen zullen we ergens nog een ger gaan bezoeken!
Voor nu welterusten... mijn vrouwtje moet rusten, want ze is nog steeds niet lekker!

 

Dag 27 [Mongolië]

Zaterdag 18 augustus 2012 8140km van mijn mandje

We rijden vandaag om 7.30uur weg, omdat er een lange dag te wachten staat. Baasje schrikt wakker omdat vrouwtje hem om half zes op de wekker vertelt dat hij de klok op de wekker nog niet verzet heeft naar een uur later. We zitten hier in de Ulaanbaataarse tijdzone in de derde provincie van Mongolië. We vliegen uit bed en ruimen alles snel op! Onderweg eten we een cracker en vrouwtje neemt al haar pilletjes... nog steeds is ze nog niet lekker en veel misselijk, tegen het spugen aan. Ze is wat down, dus ik ben lief voor haar!

 

De reis is vermoeiend vandaag met veel lastige tracks. Zo gaat Jan nogmaals onderuit. Zijn voorwiel dook een geul in en kwam weer omhoog nadat hij veel gas bijgaf! Het voorscherm van zijn motor komt zowat tegen zijn strottenhoofd en de achterkant bokt en geeft hem nog eens een trap na. We zijn even bang dat hij alles in zijn lijf heeft gekneusd, maar het blijkt mee te vallen. Hij is ongedeerd en kan weer verder.
Even daarvoor hebben de jongens getankt en hebben we allemaal lege waterflessen gevuld met benzine. Zo hebben de jongens genoeg in de woestijn. Joost mag weten wanneer we weer een pomp zien... wellicht kunnen we het vragen, want we hebben een Joost in de groep!
In het dorpje kopen we op advies van de gidsen extra water in bij een lief vrouwtje. Ze heeft ook een hond, een tibetaanse mastief. Ze slaan het beestje als hij weg moet lopen, maar zijn nieuwsgierigheid naar mij, in de auto, wint het... Mijn vrouwtje aait hem, maar de Mongoolse vrouw zegt dat dat niet kan omdat de hond bijt. Vrouwtje en baasje concluderen dat de mensen hier de hond gewoonweg niet vertrouwen, terwijl de beestjes enorm angstig zijn voor de mensen en een onderdanige houding hebben. Waarschijnlijk bijt de hond van zich af zolang de mensen blijven slaan, omdat ze nou eenmaal niet anders meer kunnen!

 

Onderweg krijgen we veel lege vlaktes... soms wat kamelengras achtig spul, veel grind, stenen en zand. Niet te vergeten het stof dat in je oren zit tot in je bilnaad!! Je vist het overal vandaan. Ik heb het ook tussen mijn haren in mijn vacht zitten en klapper dat maar al te graag uit midden in de auto! Gek genoeg hoesten vrouwtje en baasje dan veel, maar dat zal ik ze vergeven!!

 

Onderweg valt Jan met de motor en lijkt het voorscherm met ducktape vastgezet te moeten worden. Ook nu is hij weer ongedeerd. Eenmaal weer onderweg komen we in het mulle zand terecht. We zetten de vierwieldrive aan want de auto is oncontroleerbaar in de sporen. Naast de tracks rijden is hier geen optie vanwege de vele kuilen en stenen. We gaan door veel opgedroogde rivierwadingen en dat betekend diepe kuilen.

 

Vlak voor de lunch gaan we door een, zo lijkt, onschuldige modderplas. Iedereen is er doorheen dachten we. Op de radio horen we Joost en Marian roepen dat ze vast staan. Mijn vrouwtje zet me voor de auto, maar ik krijg ze er niet uitgetrokken... wel eerlijk geprobeerd!
Baasje helpt ze uitgraven, want de complete achteras en dif staat in de bagger. Het lijkt wel KLEI en ruikt ZALIG! Ik rol er wat in, maar vrouwtje sleurt me over mijn rug aan de riem weg. Het is me niet gelukt! Volgende keer beter.
Als blijkt dat Joost er niet zelf uitkomt, slepen we hem met het lint. Ook dit lukt niet want mijn auto gaat ook verder richting modder. We proberen de lier en nu staat de auto zo op het droge. Na controle lijkt de auto van Joost en Marian ongedeerd. Echter zien we wel dat de bandenspanning vele malen te hoog staat op 3,5 bar achte ren 2,7 voor. We advizeren ze het te verlagen en helpen ze hiermee verder. We kunnen gaan lunchen.

 

's Middags gaan de moeilijke tracks verder en de motorrijders worden moe. Rond de klok van 17 uur is Jan weer gevallen. Wonderbaarlijk genoeg is de jongen weer ongedeerd... gelukkig maar. Echter de rechter koffer op zijn motor moet in de auto van Fons. De steun staat op afbreken! We besluiten er een eind aan te breien en bivak te zoeken.

 

Tussen de bergen gaan we een beetje uit de wind staan. Het waait hier zo hard dat zelfs mijn plasstraaltje mij achtervolgd. Ik had niet in de gaten dat ik de andere kant op moest plassen... volgende keer moet ik daar dus even aan denken, te kijken welke kant mijn oortjes op flapperen. Vrouwtje zegt: met de wind meeplassen, Nesto! Dus dat ga ik proberen. Ik kijk wel eerst bij baasje af.
Door de harde wind is de deur van Joan zijn auto uit zijn handen gewaaid. Die kan nu niet meer verder open dan 7cm. Hij gaat nu a'la Joga naar binnen. hij vouwt zijn linkerbeen dus compleet in zijn nek bij het instappen. Zelfs ik ben niet zo lenig... en ik ben een hond. Daar moet dus even naar gekeken worden.

 

Bij de avondbespreking besluiten de motorrijders dat ze bij de eerstvolgende 'kruising' hun weg zoeken naar een dorp om alles te lassen en te maken. Stel je bij kruising niets voor van een stoplicht of borden.. Dit betekend enkel een spoortje dat bij goed geluk zichtbaar is, wanneer iemand anders daar al eens gereden heeft.
Op dit moment heeft iedereen water en benzine bij voor de motorrijders.. ook de liggen er tassen en koffers van Jan bij Radbout, Fons en bij ons! En dat alles naast onze eigen overvolle auto, we gaan proberen hier dus wat aan te doen door de steunen te laten lassen.

 

Het avondeten slaan we een beetje over, want vrouwtje is nog steeds misselijk, maar baasje kletst wel gezellig met Batuk! Hij weet veel over de wereldkaart op de motorkap te vertellen en we zijn blij dat we hem hebben laten plaatsen. Ook de point it (het boekje met allemaal foto's van dagelijkse dingen) komt goed van pas bij een Mongoolse gids met beperkte vocabulair. Mijn vrouwtje vind het wel schattig dat Batuk zo goed leert, want hij zit de hele dag bij Radbout in de auto met een engels-mongools woordenboek en andersom.. en maar proberen te kletsen door het bakkie!

De tent staat op en de website is bijgewerkt... ik ben moe en ga zolekker bij mijn vrouwtje liggen.. eerst nog even wandelen, want dat kan hier. afgelopen dagen hebben ik alleen maar scherpe stenen gehad, heet zand of plantjes met doornen. Daar moest baasje me zelfs tillen naar de tent. Voor straks weltrusten en tot morgen!

 

Dag 28 [Mongolië]

Zondag 19 augustus 2012

Vandaag hebben we een hele mooie berg gezien. De reis naar de berg was erg moeilijk. Onze gidsen hadden aangegeven dat ze hier nog nooit waren geweest. Daat bleek ook nadat we elkaar kwijt waren.
Jan kreeg een lekke band met de motor, maar oefening baart kunst en de jongens waren snel klaar. De groep met de vrachtwagens besloot eerder te vertrekken zodat de anderen de motorrijders konden helpen het spul op te ruimen. Daardoor heeft de eerste groep een andere route rond de bergenpartij genomen en zijn we elkaar kwijtgeraakt. We proberen elkaar via coördinaten op te sporen.
Onze groep lijkt als eerste bij de berg en we wachten op de anderen. Op zo'n grote vlaktes met veel fatamorgana's valt het niet mee elkaar te zien. Dus ik heb mijn baasje het dak van de auto op gestuurd met een zonnescherm in zijn handen. Het weerkaatst in de zon en de andere groep ziet het op kilometers afstand. Mooi we zijn weer bij elkaar.

 

De berg blijken overblijfsels te zijn van een eeuwen oude vulkaan. Het is werkelijkwaar oogverblindend. Doordat de gidsen zo balen van onze dwaaltocht komt het niet helemaal uit de verf waarom dit nu zo mooi is. Maar wij genieten met zijn drietjes met volle teugen!

 

Bij vertrek bij de berg is er wat discussie over de route. Meerdere reizigers maken zich zorgen om de brandstof en de watervoorraden. We tellen alle liters bij elkaar op en het blijkt dat er genoeg meegenomen is, alleen niet evenredig is verdeeld over de auto's. We besluiten dus verder te gaan naar het eerstvolgende dorp op 190 km afstand.

 

Toch raakt een enkeling onderweg toch wat gespannen en er ontstaat een aparte groep die naar een ander dorp willen om te gaan tanken. Dit is op 110km. Cor & Greta en Joost & Marian gaan de andere kant uit, want de ford pick up van Cor loopt 1:1 in het zand en ze maken zich zorgen.

 

De motorrijders hebben ook op dit punt besloten de andere kant op te gaan. Ik zwaai ome Berthus en Jan ook uit en we moeten ze op de splitsing achterlaten met alle losse bagage die van Jan zijn motor was gevallen. Ze gaan proberen in de dorpen het frame te laten lassen. We geven de jongens de extra flessen met benzine mee die we getankt hebben en wensen ze het allerbeste. We zien ze pas weer in Ulaanbaatar. We vinden het erg om ze alleen te laten gaan, aangezien we toch een beetje service auto waren voor de jongens.

 

Met 5 wagens over gaan we op verder op weg. We komen in een dorp waar geen diesel is, maar wel een douche. Fons staat te springen om stromend water en staat er sneller onder dan dat de mensen hier de Turuks (het geld) kunnen tellen. Daarna zoeken we bivak tussen een bos.
Zowaar vinden we een stukje met Mongoolse bomen, oftewel droog en dor, met kamelen eronder. Het ziet er naar uit dat die het gezellig hebben en we sluiten dus maar aan. Al direct komt er een roedel honden aanlopen en ze zijn nieuwsgierig naar mij en jaloers op mijn brokken. Mijn baasjes jagen ze weg en zien al snel dat de mensen hier gewend zijn stenen te gooien naar de honden. Mijn vrouwtje en baasje doen het op de manier zoals het geleerd is op de hondenschool. We verdedigen en winnen ons terrein!

 

Een stukje verderop is de verbrandplek of afvalplek voor dood vee. We vinden schitterende geitenhoorns en besluiten ze mee te nemen!!
Radbout blijkt weer een lekke band te hebben dus deze word gewisseld. Wij zelf hebben een hoopje ijzerdraad onder de auto zitten en weten nu waarom we een beetje een schurend geluid horen. Dat is nu weer weg!!
's Avonds borrelen we wat bij de vrachtwagen en prijzen we ons dat we nog zover deelnemen aan de reis!

 

LAB

STAP

op

wp5533b116.gif
wp15c8eab5.png
Volgende week
wp546cec9a.png
Vorige week
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
NESTO
PHOTOS
TRAVELING
GUESTBOOK
BLOG
LINKS
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif