wpce55ec52_0f.jpg
wpb360d8da.png

Week 5

Dag 29 [Mongolië]

Maandag 20 augustus 2012 8964km van mijn mandje

In de ochtend ben ik vrolijk en heb ik er weer zin in! Ik besluit tijdens de wandeling een cadeau mee te nemen voor het baasje: een kamelenpoot! Hij lijkt er blij mee te zijn en is gul... ik mag hem houden!
Na de wandeling horen we dat Fons en Arend weer een lekke band hebben en dit keer rechtsvoor. We wisselen de band en gaan op pad

 

In de ochtend is er een standaard welkomstwoord van Dominee Fons waarin hij iedereen een mooie en voortvarende reis wenst. Aansluitend krijgen wij een fries weerbericht van Radbout, waar wij alleen niets van kunnen maken!

Onderweg komt henk nog even vast te staan in een lege rivierbedding. Bij het uitrijden van de bedding glijdt de truck weer naar beneden. We graven wat en in no-time is de wagen los... we vervolgen onze reis.
 

Onderweg slikt vrouwjte haar pilletjes en ziet aan het doosje dat we al weer vier weken op pad zijn! Wat vliegt de tijd toch voorbij zeg.. Dat nog maar net verwerkt zien we een dood paard liggen. Normaliter zouden we het een naar aanzicht vinden, maar nu stappen we uit om toch een foto te maken. Dit is de natuur en je ziet hoe de wind met het zand het lichaam heeft aangetast. Een stukje verder zien we onderweg een kop van een stier liggen. Ik word er wild van want het is enkel een schedel met hoorns en het ruikt naar mijn idee niet echt meer.
Mijn baasjes besluiten hem voorop de bullbar te plaatsen, zodat het nu een echte bullbar is. Onderweg vertelt de lokale bevolking ons dat het een oude stier was aan de dikte van de hoorns te zien.

 

We rijden vandaag zo'n 190 km naar het volgende dorp waar we diesel kunnen tanken. Onderweg schaaft de rechter achterband van Fons en Arend tegen een steen bij het uitrijden van een lege rivierbedding... Lekke band!! Maar ook hier gaat het wisselen vliegensvlug en we zijn snel weer op pad. Bij het wisselen van de band ziet henk ook dat zijn nieuwe Reiger schokdempers lekken. Er wordt contact gezocht met opa Benne in Nederland om te kijken wat eraan te doen is.

 

In de avond eten mijn baasjes in een restaurantje.. De gids Eddy heeft lang moeten zoeken om het te vinden, maar na wat rondvragen wijst men ons naar een huisje. Ze gaan naar binnen en lopen direct de keuken in! Rechts is er een woonkamer met een tafel met drie stoelen en drie bedden. Ze nemen met de groep plaats waar ze kunnen en het eten wordt bereid. Het ruikt en smaakt heerlijk, zeggen mijn baasjes later. Het was mongoolse soep met noodles, aardappel, wortel en schapenvlees. Daarbij werden pasteitjes geserveerd met geitenvlees erin. Het baasje had er eentje zelf mogen maken en is trots als zijn creatie uiteindelijk wordt geserveerd. De mongoolse koks lachen er een beetje om, want hij is wat misvormt! Naast het eten wordt er warme melk gedronken.. dat was even wennen want dat doen wij thuis nooit.

 

We rijden verder het dorp uit de bergen in en kamperen tussen de bergen op 2400m hoogte. Het is erg koud en de wind is zeer sterk, kortom tijd voor de thermoskleding!!

 

Dag 30 [Mongolië]

Dinsdag 21 augustus 2012 9264km van mijn mandje

Het plan ging in om rond 8:00 uur te beginnen met banden plakken. Er moesten 2 banden van Fons en Arend geplakt worden en 1 band van Radbout. Ik kijk met het baasje mee om te controleren of alles wel goed gedaan wordt en er niks vergeten wordt. Mijn vrouwtje mag vandaag wat uitslapen, want ze voelt zich erg ziek. De buik werkt niet mee en opstarten wordt iedere ochtend lastiger.. We kijken stiekem al uit naar de rustdagen in Ulaanbaatar, maar dat duurt nog even.

 

Om 11:00 uur vertrekken we vanuit het bivak eom vervolgens zo'n 134 km te rijden. We rijden door veel droge riviertjes heen wat weinig spannends, maar ook weinig tempo brengt. Het is dus veelal zwoegen en optijd afwisselen van bestuurder. Mijn baasje krijgt veel kramp in zijn knie tijdens het rijden.. we denken dat het de verkrampte houding is tijdens het rijden, door zijn lange benen. Het vrouwtje wisselt dan af met rijden en ik slaap rustig verder.

 

We rijden op de provinciale weg die dwars door een kale rivierbeddig gaat. Er scheuren brommertjes en busjes doorheen en het lijkt rustiger te worden. We maken bivak langs de weg en de gids Eddy vraagt ons om de ramen en deuren goed gesloten te houden aangezien we langs de "Provinciale" weg staan!

 

Dag 31 [Mongolië]

Woensdag 22 augustus 2012 9408km van mijn mandje

De nacht verliep onrustig. We lagen net zo lekker te slapen, mijn baasjes lekker in diepe slaap en ik in een wat lichtere 'waak'stand slaap. Ineens hoor ik de gids Eddy over de bivak roepen: EVEREYBODY WAKE UP, EVERBODY WAKE UP!!! Ik sla onmiddelijk aan en mijn baasjes schrikken wakker. We geven de gids zo snel mogelijk de maglite zodat we kunnen zien wat er aan de hand is. Er blijkt een busje bij de auto's te staan en het lijkt verdacht veel op het busje dat die avond al twee keer eerder bij ons voorbij gereden was. Maar elke keer draaide het busje en reed weer weg. Gelukkig.... het is een andere kleur bus en de mensen willen enkel de we vragen. Niet in de gaten hebbende dat iedereen al sliep!!
We gaan weer rustig slapen en ik ben extra allert. Een aantal uren later hetzelfde verhaal. Nu horen we drie keer getuter van de auto van Fons en Arend. Er blijken mannen op brommertjes voorbij gekomen te zijn en ze lopen door het kamp. Ze hebben geprobeerd de auto van Fons via de achterkant op te maken, waar zij ook slapen. Uiteraard blaf ik weer, maar ik mag niet uit de tent. De gids en Henk zijn er snel bij en de mannen worden vriendelijk, doch dringend verzocht weg te gaan. Ze zeggen enkel nieuwsgierig geweest te zijn, maar we weten het zo net nog niet!

In de ochtend staat iedereen wat vermoeid op en gaat iedereen op dezelfde wijze vermoeid op pad. De route is hobbelig en er liggen veel stenen. Onderweg doen we het rustig aan want we zien de cabine van Henk en Hetty alle kanten uit schudden. Hetty geeft aan misselijk te zijn, dus het tempo wordt wat verlaagd. We besluiten richting het zuiden te rijden om in een dal te zoeken naar een bestaande track. De gidsen willen ons namelijk van west naar oost door de Gobi woestijn leiden. Echter lopen er alleen tracks van Noord naar Zuid. Na de lange hobbelige paadjes die we zelf moeten maken geven we het op. De Gobi wil ons niet van west naar oost hebben en we besluiten naar het noorden te gaan rijden.

 

Onderweg zien we een aantal gazelles rennen en zien we ook nog een haas. Deze weet zich uitstekend te camoufleren, want we denken allen dat het een steen is. Hetty en Kaj weten zeker dat ze het zagen rennen en we gaan op zoek. Bij het maken van de foto's blijft het beestje stokstijf zitten en ze keren terug met het bewijsmateriaal. Ik zie het nu ook, ik heb de haas gemist!!

 

We bezoeken ook nog de rode bergen of rode klif. Het is een schitterend aanzicht van een klif van rood zand. Helemaal uitgesleten en best wel hoog. We lopen er naartoe en onderweg vinden we schitterende stenen die de baasjes natuurlijk mee naar huis willen nemen. Ook vinden we hier een stenen voor mijn lieve tante Lucia van de hondenschool! Hopelijk vindt ze hem mooi...

 

Rond half zes zoeken we bivak. We willen een beetje beschut achter de duinen staan, uit het zicht en uit de wind. Deze weet ons echter altijd weer te vinden door te draaien! Zo staan we toch bijna altijd weer te koken in de wind. Pardoes vinden we daar ook een pad voor de volgende dag naar het oosten toe.

 

Dag 32 [Mongolië]

Donderdag 23 augustus 2012

Radbout heeft vandaag een leeg lopende band en we moeten hem idere ochtend weer oppompen. Hij blijkt een spijker in de band te hebben gereden en de band zal in Ulaanbaatar vervangen moeten worden voor een nieuwe. Tot die tijd doen we er iedere ochtend maar gewoon lucht bij!

 

We rijden naar het oosten en stuiten al snel op het probleem dat het pad weer verdwijnt. We kloppen aan bij de ger met onze gidsen Eddy en Batuk. De man van de ger wil de weg wel wijzen met zijn brommertje en gaat voorop. Voordat we vertrekken geven we de kinderen bij de ger nog een knuffel, waar ze maar wat blij mee zijn!! Ook maken we foto's van de geiten en de puppy die er rond struint en al oefent gevaarlijk te blaffen. Helaas ben ik niet onder de indruk en laat zien hoe je dat doet. De pup druipt af!

 

Eenmaal bij het pad een half uur rijden van de ger laat de brommer ons weer achter. Het blijkt een niet echt bestaande track te zijn, maar een brommerspoor. De 4 auto's blijven op de huidige track staan en willen niet echt verder. We zijn moe van de avonturen en het gehobbel. Ook zijn we bang voor de truck, want die is de eerst die vastloopt... niet zozeer de de auto's. We besluiten het verstandige en nemen de doorgaande route door de bergen. Welliswaar iets langer, maar wellicht sneller te berijden.

 

In de avond eindigen we bij een aantal gers en vragen we of we de tent ernaast mogen zetten. Dit mag en ik ben blij dat ik uit de wagen kan. Hier lopen een aantal hondjes en geitjes rond die mij maar wat leuk vinden, dus mijn baasjes hebben hun handen vol aan het weghouden van de beestenboel. We weten niet of de beesten vlooien, teken of rabiës met zich meedragen dus we zijn maar gewoon voorzichtig.

 

In de tussentijd spelen Henk en Eddy volleybal met de kinderen en past de rest de meegekregen schoenen bij de overige kinderen. Ze passen vol trots de sneeuwboots die soms nog een paar maatjes te groot zijn: maar daar groeien ze de komende jaren nog goed in!! Ze zijn er dolgelukkig mee en gaan verlegen naar hun moeders om het allemaal te laten zien. Die zijn ons erg dankbaar!! Dit is fantastisch mooi!!

 

We besluiten die avond de mensen nog te gaan bedanken in de ger... althans mijn baasjes want honden mogen hier niet in de ger. Ik ga lekker in de auto slaapje doen terwijl zij warme geitenmelk krijgen geserveerd. Ze vonden het lekker, maar het velletje dat erop drijft is minder. De mongolen slurpen dit met geluid en detail naar binnen, daar waar de Dutchies het netjes tegen de rand van de kop kleven. De melk zelf is goed!
Ook is er zelfgestookte drank en iedereen moet proeven. Mijn vrouwtje drinkt nooit alcohol en daar is het eerst opstakel. Ze zet het glas maar beleefd aan de mond en houdt de lippen stijf op elkaar. Het leek net alsof ze dronk, maar deed het niet. Alles voor de beleeftheid naar deze mensen. Mijn baasjes stellen veel vragen aan de gids en die verteld en alles.
Zo betaald de overheid de school voor de kinderen en krijgen de ouders bijstand als zij meer dan 4 kinderen hebben... Goed geregeld zo het lijkt!!

 

Na de warme melk duiken we de tent in en slaap ik wat onrustig vanwege de vele honden op het terrein... ik ruik ze!!!!snif snif snif

 

Dag 33 [Mongolië]

Vrijdag 24 augustus 2012

Vandaag zwaaien we de ger uit en gaan op weg naar de zandduinen. De gidsen hadden dit eigenlijk al twee dagen geleden op de route staan, maar het zijn teveel kilometers per dag. Ze overschatten onze auto's en leggen uit dat ze veel kunnen, maar niet vliegen.

 

Met de lunch komen we dan toch eindelijk aan bij de zandduinen. Baasje en vrouwtje stoppen snel een boterham in de mond net als Ome Joan en snellen naar de duinen om te spelen. Baasje wil rijden en is compleet in zijn element. Het zijn net kindertjes zegt het vrouwjte.

 

Al snel zien we Joan in de bagger stilstaan en vrouwtje en ik stappen uit. Joan graaft en lijkt zich te redden in de klei! Ik gris de lijn uit baasje zijn handen en wordt wat dolletjes.... IK HOU VAN DE DUINEN EN HET ZAND!! Ik ga compleet door het lint en weet even niet meer wat voor en achter is, maar dat maakt niet uit want alle duinen zijn hetzelfde. Ik speel nog wat en vrouwtje vraagt of baasje Joan eruit wil helpen... Het baasje wil de wagen ervoor zetten en komt over een naastgelegen duin naar beneden. Net als vrouwtje wil aangeven dat dat niet zo handig lijkt, zit het baasje ook muurvast in de klei... het is een soort van oase met groene struikjes en mul zand bovenop. Daaronder zit wat natter zand zoals diep in de zandbak op school! Daaronder zit keiharde klei... Nu mogen ze allebei graven!! Maar ze genieten... hierop hebben ze gewacht. Het vrouwtje en ik maken foto's en spelen nog wat in het zand! Zonder veel meer moeite en volgas komen beide wagens uit het oase deel en gaan we terug naar de rest van de groep.

 

Het convooi gaat verder over een track tussen de duinen door. Henk wil met zijn vrachtwagen niet in het zand omdat hij bang is vast te komen staan...dus gaan we er maar tussendoor. Wij hebben al even gespeeld dus kunnen ons er prima in vinden. Onderweg speelt baasje nog met ieder duintje dat hij ziet. Echter blijkt 1 duin veel steiler af te lopen dan gedacht en de auto blijkt nu wel te kunnen vliegen. 6 x 2liter flessen water liggen bij vrouwjte zowat in de nek en ik lig over de versnellingspook... we lachen kostelijk en kijken of de auto ook nog kan lachen!! Het is een toyota en hij is ongedeerd... heerlijk!!Maar genoeg gespeeld voor vandaag, voordat er wel wat stuk gaat.

 

Om 15:30 uur bereiken we een tourist camp met gers en tentplaatsen. Vrouwtje en baasje kunnen weer douchen en ze ruiken weer fris. Daarna eten we wat in het restaurantje.. zowaar aardappelpuree met rest en kippenragout.. HEERLIJK!! Even een avondje niet stoeien op het gaspitje en de wind..
Later op de avond laat henk weten dat de keerringen van zijn achteraandrijving op de vrachtwagen nu wel flink gaan lekken en hij voort wil maken om in Ulaanbaatar te komen!
In de avond houden we nog even vergadering in de ger van Fons en Arend en daarna gaan we slapen in de tent...

 

Dag 34 [Mongolië]

Zaterdag 25 augustus 2012

Vandaag is een dagje rustig aan. Mijn baasjes staan een half uurtje later op en ontbijten nadat de tent is opgeruimd en ik heb gegeten en gewandeld. Rond half tien vertrekken we en iedereen maakt zich op, op zijn eigen manier.

 

Al snel komt ome Fons naar ons toe met de vraag of hij een ventielsleuteltje/tooltje mag lenen, want die van hem is van zijn reserveband afgejat. Gisteren waren er veel mongoolse mannen met toeristenbusjes aan het werk met banden en dergelijke en het vermoeden bestaat dat zij het 'geleend' hebben. Na wat speurwerk blijkt zijn sleuteltje inderdaad op een van de ventielen van de busjes te zitten. We stelen het net zo vrolijk terug als de mannen er even niet zijn. Een van de mongolen voelt wel aan zijn water dat we hem door hadden, maar er wordt niet gesproken...zo is het ook opgelost!

 

Onderweg komen we veel lastige tracks tegen door lege rivierbeddingen met schuine hellingen en paadjes. We zien de cabine van Henk en Hetty van links naar rechts zwaaien en de unit achterop zwaait precies andersom... Niet veel later horen we harde klappen onder de vrachtwagen vandaan komen terwijl we bochtenwerk doen en schuine hellingen pakken. Ik word er wakker van en alarmeer mijn baasjes. We stoppen en kijken, maar zen niets. Niet veel later hoort Henk het zelf ook en we stoppen om te lunchen, dan kunnen we gelijk eens goed kijken... Wat blijkt: de unit (het huisje op de vrachtwagen) is afgebroken op 1 punt op het chassis. De unit kan voor en achter op twee punten elk (dus 4 in totaal) bewegen en schommelen. Op twee punten halverwege het chassis is de unit star bevestigd. Nu is 1 van de twee afgescheurt op de las.... wat naar!! Baasje helpt mee om de unit met spanbanden richting het chassis te trekken, zodat hij niet ook het andere punt kapot trekt. Want eraf vallen doet hij zomaar niet zegt het vrouwtje..

 

Na de lunch en de tijdelijke reparatie/pleisters plakken gaan we weer op pad. We denken nog even dat het maar goed is geweest dat Cor en Greta niet mee zijn gegaan met hun 'vrachtwagen'. Dan was alles kapot gegaan!! Een aantal willen graag de vallei zien die de gidsen op het oog hadden. Echter hebben Henk en Hetty de vallei al gezien en willen graag op een rustig tempo verder richting Ulaanbaatar. Fons en Arend gaan met hen mee!

 

Samen met Joan, Radbout en mijn baasjes ga ik naar de vallei toe. Het heet de Jolin Am vallei en er schijnen daar wolven, vossen, roofvogels, berggeiten en dergelijke te zitten. Ook verteld de lonely planet dat daar veel muisjes genaamd Pica's zijn. Familie van de konijn en super schattig!

We komen aan bij de vallei en het wordt al snel donker. We besluiten kamp te maken en baasjes trekken de thermokleding aan... het is fris. Ik kruip dicht tegen hen aan in de tent en we gaan met zijn drietjes heerlijk slaapje maken onder het gezang/gepiep van de pica's!

 

Dag 35 [Mongolië]

Zondag 26 augustus 2012
De ochtend begint om 8:00 uur met de wandeling door de vallei. Ik vind het maar wat spannend want ik wil spelen met de muisjes... maar ze zijn te snel voor me. De trip zal zo'n 4km in totaal zijn en we lopen door veel kleine beekjes met glibberige stenen. Onderweg zien we een slang en we maken er maar een foto van. We willen niet te dichtbij komen, want Joost mag weten of hij ziektes meedraagt. Echter zit Joost in de andere groep op weg naar Ulaanbaatar dus we kunnen het niet vragen!! Hopelijk maken ze het goed...

 

We kopen onderweg bij een man een lepeltje. En niet zomaar eentje. Hij heeft het uitgesneden uit hout en dat hout ruikt heerlijk. Ik mag van mijn vrouwtje niet eens even proeven aan de lepel, omdat ik mijn tandjes daarbij gebruik! De man laat zien hoe hij ze maakt en het is werkelijk waar fantastisch. Hij woont buiten de vallei in een tent waar hij van juni tot oktober woont. Met het verdiende geld kan hij zijn vier kinderen thuis voeden en nieuwe boekjes en kleren geven. We steunen hem maar door wat te kopen, want voor onze begrippen kost het geen drol zegt vrouwtje. Als je het uurloon van de beste man zou optellen kom je nog op niets uit!
Terwijl we staan te kletsen met de man, nouja mijn baasjes met de gids Batuk en Batuk weer in het mongools met de man, ziet ome Joan in de bergen iets lopen... heel ver weg. Ik zie het niet eens want het is te ver, maar wordt wel zenuwachtig van de comotie. We moeten allemaal stil houden van de man... HET ZIJN IBEX GEITEN!!! De man vertelt ons dat we heel erg veel geluk hebben, want normaliter is het te druk met toeristen in de vallei en blijven de geiten weg. Wij zien met de verrekijker maar liefst twee geiten lopen en geniet met volle teugen... Nouja mijn baasjes dan, want ik zie weer eens niks!

 

Bij de uitgang zit een vrouwtje een kleedje te naaien en het ziet er schitterend uit. Ome Radbout wil een kleedje kopen en praat samen met de gids met de vrouw. Ondertussen maakt mijn vrouwtje een foto en rent naar de auto toe. Ik heb zo snel nog niet door wat ze allemaal aan het frunniken is... Al snel komt ze terug met een foto in haar handen... Aha ze heeft de foto van de vrouw uitgeprint met de polaroid printer die ze heeft gekocht. Samen met de gids laat ze de foto op de camera zien en geeft daarna de foto af. De vrouw genaamd Zaya is er dolgelukkig mee en wil als dank een steen van haar kleedje geven waar ze lang naar heeft gezocht!! Wat zijn de mensen hier toch dankbaar en lief allemaal!! Mijn vrouwtje durfde de steen nauwelijks aan te nemen, want de vrouw mist hierdoor inkomsten, maar om niet onbeleefd te zijn neemt ze de steen aan. Hij is werkelijkwaaar SCHITTEREND! Zaya laat de foto aan haar zoon, Zola, en dochter ,Bonya, zien en verteld dat het ook een sticker is... de kinderen worden er verlegen van.

 

Hierna bezoeken we het museum en spekken we de kas...De opgezette dieren geven een prachtig beeld van de Ibex geit die we op grote afstand hebben gezien. Ook de roofvogels zo hoog en klein in de lucht blijken enorm als je erlangs staat. Ik blijf maar even in de auto, want de verwachting was dat ik wel wild zou worden van de diertjes... Er blijken enorm veel dieren hier te zijn zoals sneeuw luipaarden, wolven, linx, vossen, katten, wasbeertjes, muizen, gazelles, antilopes, schapen, geiten, vogels etc etc. In het verre verleden zijn er ook dinosaurus eieren en botten gevonden. Het is fantastisch in het museum zegt het vrouwtje!

 

Later rijden we allemaal onder de indruk door naar onze volgende bezienswaardigheid. We gaan naar de Kalksteenbergen toe. Deze zijn werkelijkwaar schitterend. Veel kleuren springen in het oog zoals op de foto's wel is te zien. We besluiten beneden aan de rand van de klif te gaan kamperen. Vlak voordat we instappen word ik ineens door een vreemde meneer geaaid. Hij vraagt mijn baasjes ofdat ik ook helemaal uit nederland kom en ze raken aan de praat. Het blijkt een Deense man te zijn die ingevlogen is naar Ulaanbaatar en nu 16 dagen rondreist in de welbekende toeristenbusjes van Gerkamp naar Gerkamp. De man verwonderd zich erover dat er altijd overal ter wereld Dutchies zijn en dat we al zover gereden hebben. Hij had een spannende rit achter de rug want ze hadden de tracks niet kunnen vinden en moesten dus zelf een pad maken in het veld... we hebben de beste man maar niet helemaal verteld waar wij al allemaal doorheen zijn gegaan!
We stappen in de auto en rijden naar beneden. De route lijkt op een speelplaats voor 4x4 auto's met veel steile hellingen, schuine paden, diepe kuilen, mul zand, modder etc. We hebben schik met zijn alle en gaan in de lage giering erdoorheen. De denen staan boven op de berg met opengevallen mond te kijken naar ons avontuur en begrijpen er niets van! Hoe haalden we het in ons hoofd om daardoorheen te willen rijden... het leek ze onmogelijk!

 

We zetten het kamp op in de regen en ook de tent zal eraan moeten geloven. Vrouwtje besluit in de voortent te gaan koken en dit bevalt prima. Ik zit in de tent achter het vrouwtje en geniet van het geuren spektakel... verse ui met knoflook.. tomaatjes, champignons en tomatensaus... waar is de spagetti? Baasje zwaait met de zak en laat pardoes alle stengels over het zand vliegen... Naja dat wordt dan spagetti op een bedje van zand en kamelengras hihi!!

 

Die avond is winderig en koud!

 

LAB

STAP

op

wp5533b116.gif
wp15c8eab5.png
Volgende week
wp546cec9a.png
Vorige week
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
NESTO
PHOTOS
TRAVELING
GUESTBOOK
BLOG
LINKS
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif