wpe2ec09ee.png
wp0e0055f4.png

Week 6

Dag 36 [Mongolië]

Maandag 27 augustus 2012

In de ochtend vertrekken we richting Mandalgov de hoofdstad van de zoveelste provincie. Het blijkt eigenlijk een uit de kluiten gewassen dorp te zijn, maar we gaan er tanken en boodschapjes doen. We zijn op zoek naar Schapenvlees en lopen de zwarte markt op. Daar ligt op de toonbank in de winkel nog een deel van wat ooit een schaap was. Mijn baasjes geven hun voorkeuren aan en nemen het mee. Ome Joan had nog wel een plekje in de koelkast. Nu moeten we in de middag nog hout zien te sprokkelen voor onze BBQ van vanavond.

 

Even verderop gaan we uit eten in een, voor mongoolse begrippen, chique tent. Het is een hotel/restaurant en we krijgen de menu kaart. Onze gids praat wat met de ober en al snel blijkt dat je hier besteld wat er gemaakt is... dat blijkt de goulash met rijst en aardappelpuree te zijn die met 10 minuten dampend op tafel staat. Ik geniet ondertussen met een heerlijk kalfspeesje uit Nederland in de auto, want de temperatuur is prima te doen!
Er wordt in de auto druk nagepraat over de schapen goulas, want het is goed bevallen.
In het centrumpje zien we Henk en Hetty en Fons en Arend met de gids Eddy. Fons heeft drie nieuwe brillen gescoord en denkt zo tot Ulaanbaatar vooruit te kunnen. (Het lijkt wel of deze man de brillen opeet ofzo)
Op het plein van de zwarte markt bevinden we ons ineens in de lokale mediamarkt. De meest luxe koelkast/vriescombinaties, wasmachines, flatscreens, laptops, ovens etc staan uitgestald voor een vrachtwagen. Het is de welbekende kofferbakverkoop!! Fantastisch... het is druk dus wij gaan maar weer snel terug naar de auto. We gaan weer in twee groepen verder, want wij willen onderweg nog wat zien en de rest gaat in 1 streep naar Ulaanbaatar.

 

We gaan op weg naar een stapel bergen waar vroeger een klooster heeft gezeten. Maar niet voordat we allemaal tezamen hout hebben gesprokkeld. We zien in een valleitje een aantal zielige, dorre struikjes staan en deze gaan eraan geloven. Ze worden tot het stammetje gestript en we binden de takken achterop en op het dak. Zelfs ik mocht helpen de takjes kleiner te maken!
Eenmaal bij de ruïne van het klooster komen we tot rust. Wat een rustige, schitterende plek. De monniken die hier woonden konden hier vast heerlijk mediteren!! Overal staan boompjes met blauwe lintjes voor goed geluk.

 

Na de klim naar boven komen we beneden een park ranger tegen. Hij maakt een bon voor ons en wij betalen de belasting. We raken aan de klets en de man zegt gelukkig te zijn met ons Nederlanders... of Hollanders... of is dat hetzelfde?? Hij krijgt vanuit de Mongoolse overheid geld verdeeld die hem ondersteunen het park te kunnen beheren. Dit geld komt vanuit een organisatie in Nederland.. In ruil wil hij ons graag een gat in de berg laten zien! Het is een inimini klein gaatje en er ligt een lepel aan een stokje naast. Hier wast men alleen de ogen, in de hoop daarna geen bril meer nodig te hebben. We volgen de aanwijzingen van de man en wassen onze ogen. Ook ik krijg een beetje water op mijn oogjes voor goed geluk.
De man wijst ons naar een schitterende vallei waar we kamp mogen maken. In Nederland zouden wij niet eens bedenken om met een auto het natuurreservaat in te gaan, laat staan te kamperen en kampvuurtje te stoken.
Deze man vindt het fantastisch en helpt ons de takken klein te maken. Hij drinkt een cola, een biertje mee en eet ook mee met de BBQ. We laten hem ons boekje van thuis zien en hij heeft veel vragen over onze gebruiken thuis. Wat handig dat we een gids hebben die kan vertalen. We maken een foto van de groep en printen de foto uit. De man is dolblij en zegt hem op zijn auto te plakken als hij thuiskomt. Hij verdwijnt op zijn brommertje in de avondschemering en we zien als laatste nog een fonkel van zijn batch in het maanlicht!

 

De grote mannen maken nog een fles wodka soldaat maar mijn baasjes en ik gaan vast slapen.... tot morgen!

 

Dag 37 [Mongolië]

Dinsdag 28 augustus 2012

We besluiten wat later te vertrekken, want de wodka heeft zijn werk gedaan. Om 9:30 uur vertrekken we om vandaag zo'n 220km te kunnen rijden. De wegen zijn op sommige plekken bizar slecht... met flinke geulen in de zandpaden. De auto krijgen er enorm van langs en ik zie baasje en vrouwtje soms bezorgt kijken. Onderweg hoort baasje een vreselijk geluid komen van linksvoor.. ik maak vrouwtje wakker en met zijn drieën kijken we ernaar. We constateren dat het rechtsvoor is en tussen het blik achter de remschijf en de schijf vandaan komt... Vrouwtje haalt het wiel eraf en ziet het steentje zitten. Met twee minuutjes wrikken is hij eruit en het wiel kan er weer op. Tijd om weer verder te gaan na onze eerste minimale 'pech'..

 

Onderweg zien we schitterende bergen die bijna uitgesmeerd lijken. Onbeschrijflijk en bijna niet goed op de foto te krijgen. Althans, het spreekt veel minder op de foto. Ik hoor vrouwtje regelmatig zeggen... hier heb je weer een foto van zo'n berg... terwijl ze allemaal prachtig zijn op hun eigen manier...

 

We zien ook nog een meertje liggen wat enorm stinkt. Het plaatselijk vee doet zich hier wassen en dergelijke. Bij de lunch komen er koeien, geiten en schapen langs om even te baden. We genieten ondertussen ook nog van kraamvogels die even frisse voetjes halen!

 

Rond 16:00 uur naderen we de wereldstad Ulaanbaatar. De eerste woorden bij ons in de auto en toevallig ook over de radio waren: WAT EEN BENDE!!! De stad is te bereiken met enorm slechte zandpaden met kuilen zo groot als we nog niet eerder hebben gezien. Auto's slalommen over het parcour net als de enorm overbeladen vrachtwagens. Dichter bij de stad komen we op asfalt en ademen heerlijk door... wat een opluchting! Deze pret blijkt snel voorbij te zijn, want we hoopten daarna een goed zandpad te vinden. Het asfalt zit vol met gaten zo groot als nederland en ik merk dat de pijp leeg is. We zijn allemaal moe en hebben het gehad met de wegen.
Desalnietemin zetten we allemaal door en komen we in een stad met trafficjam... we staan 2 uur in de file en de mongolen maken er een bende van. Iedere afslag voor het tankstation wordt gebruikt als nieuwe oprit en 'shortcut' wat lijdt tot het opnieuw invoegen van maar liefst 5 rijen auto's. Politie staat wat te zwaaien en fluiten en er is complete chaos. We hoeven nog maar 20km maar baasje heeft enorme krampen in zijn knie. Uit de auto gaat niet dus het strekken gebeurt maar tijdens het rijden. Een opgevouwen baasje van 2meter strak tussen het gaspedaal en het plafond... picture if you will!! Daar moet na de reis even naar gekeken worden, want na iedere 1,5 uur rijden moet het baasje uit de auto van de pijn!

 

Om 18:00 uur bereiken we zo ongeveer guesthouse Oasis. Het blijkt BOMMETJE VOL!! Er is geen plek voor ons. Echter met mij erbij maken we in de hotels geen kans en er wordt wat geritseld. Een aantal auto's die de volgende dag zouden vertrekken zetten de auto vast buiten de poort neer, zodat wij erin kunnen. We besluiten gezamelijk om in een ger te gaan slapen en ik krijg mijn eigen bedje.

 

's Avonds is daar dan de duitse maaltijd... Scnhitzel met friet!! Ik heb het vrouwtje in weken niet zo gelukkig zien kijken smullen... want ook ik mocht mee in het restaurant.. de duitse vrouw is gek op me...
We spreken in het restaurant met de hele groep... we zijn compleet op Cor en Greta na, want die zitten in een hotel naast ons. Het was hen te druk... we missen hen wel. Er wordt gesproken over het vertrek over een aantal dagen van Henk en Hetty naar huis toe in een rechte lijn. Geen avontuur meer met de vrachtwagen. Zij zullen Cor en Greta gaan slepen!! Deze blijken onderweg naar de dieselpomp pech gekregen te hebben met de Ford pick up. De beide accu's van de wagen zijn kapot en het motormanagement blijft storingen geven. Ze hebben de auto op een vrachtwagen laten zetten en zijn zo naar Ulaanbaatar gekomen. Hier rust iedereen even uit en ze laten zich naar Rusland slepen door Henk waar ze vanuit daar de verzekering kunnen vragen om hulp. Rusland is immers gedekt en de verzekering die we hier afgesloten hebben dekt zo goed als niets! Beiden hebben elkaar nodig, want alleen Henk mag de Ford van 6 ton nog trekken.

 

's Avonds internetten we wat en lezen we de reacties in het gastenboek... fantastisch om iedereen zo te horen en zien spreken. We hebben twee weken geen internet gehad en we lopen flink achter... Nu is er dan toch eindelijk de mogelijkheid onze verhalen te delen! We gaan wat later dan normaal slapen, maar met een glimlach op het gezicht... RUST!!

 

's Nachts blijken een aantal terug te komen van de disco. Henk, Fons, Roy, Joan en Batuk blijken te zijn gaan dansen en hebben ietwat veel op. Ze weten allen binnen de hekken te komen, soms met wat moeite. Het schuifhek bleek deze nacht toch niet te kunnen draaien zoals henk dacht en wilde ook niet vanaf de verkeerde kant open.... toch vreemd dat het mongoolse bier je dat wel doet geloven hihihi!!!

 

Dag 38 [Mongolië]

Woensdag 29 augustus 2012  

Vandaag is een rustige dag met wat uitslapen en opruimen.
Vrouwtje doet de verhalen en de foto's op het internet plaatsen terwijl baasje lekker bezig is met de wagen. We ruimen hem uit en soppen hem even goed door. Dat mag wel met al dat stof.

 

Voordat alles op de website kan, moeten de foto's uitgezocht worden en gecomprimeerd worden.. dit is best wat werk en neemt dus goed veel tijd in beslag. De foto's van Rusland zouden nu wel uitvergroot moeten kunnen worden... mijn vrouwtje had in de script code een underscore vergeten waardoor dit niet mogelijk was. Ik heb haar gezegd dat ze het moet veranderen en als het goed is lukt dat nu wel!
Tussendoor proberen we contact te zoeken met het SOS kinderdorp zodat we morgen op bezoek kunnen gaan met de knuffels, speelgoed en schoenen. Morgen willen we de stad bekijken en nog wat rusten.

 

Newsflash:

Na heel lang te hebben moeten wachten, omdat we geen bereik hadden met de telefoon, is daar dan toch eindelijk nieuws over mijn vriendinnetje Lukka. Het gaat beter met haar. Ze heeft aan het infuus gelegen en heeft peniciline in vloeibare toestand gekregen voor de hele reis naar huis. De amerikaanse dierenarts hier is erg zorgvuldig en heeft bloedonderzoek gedaan. Ook heeft ze gepraat met de dierenarts thuis wat ook al weer een stukje helpt.
Het ziektebeeld lijkt de ziekte van Addison te laten zien. Hierbij is de balans tussen het kalium gehalte en natrium verstoord door een bijnierschorinsufficiëntie. In Nederland zal verder gekeken worden wat hieraan te doen is.. We weten in ieder geval dat het geen slangenbeet was en ook niet iets is wat ze hier heeft opgelopen. In ieder geval bijt ze weer en blaft ze weer en is al een stuk kwieker. Dat is dus goed om te zien!!

 

Verder is er ook nieuws voor Roy, want ook zijn auto is weer gemaakt. Zijn onderdelen zijn vanuit nederland goed aangekomen en hij kan weer verder. Hij is ook de plaatselijke handyman geworden want hij maakt compressortjes, koelkasten, remklauwen etc etc.

 

Dag 39 [Mongolië]

Donderdag 30 augustus 2012

Vandaag hebben we een fantastische dag gehad! Eigenlijk is het onbeschrijflijk!!!

 

We begonnen de dag met een rustig ontbijtje op bestelling.. Lekker een keertje niet met de tent bezig zijn of droge boterhammetjes!
Daarna deden we boodschapjes in de supermarkt naast Oasis en daar was voldoende te krijgen wat we zochten... vooral de Nivea stond bij het vrouwtje boven aan de lijst. Ze had een beetje een slangenhuid door het droge weer en het vervellen!

 

Om kwart voor tien hadden we met zijn drietjes iedereen bij elkaar getrommeld om naar SOS kinderdorpen te gaan! Het was een paar honderd meter verderop. Mijn baasjes besloten alle tassen met schoenen, kleding en spulletjes in de auto mee te nemen, erheen te rijden zodat ik in de auto kon blijven. De rest ging lopen. Ongeveer zo'n 60% van de groep wilde graag meegaan. Bij de grote weg kreeg de gids Eddy een telefoontje en we moesten de andere kant op! Het was ongeveer een kilometertje lopen.

 

We kwamen aan bij het hek en een vrouw doet voor ons open. Ze blijkt de psychologe van het dorpje te zijn!
Binnen wordt de groep warm onthaald en mogen ze plaatsnemen in de vergaderzaal. Daar krijgen ze een kopje thee aangeboden... dit was alles boven verwachting zeg!
Dan kom Solongo binnenlopen en ze stelt zich voor aan het vrouwtje!! Ze raken meteen aan de klets over de emailtjes die ze heen en weer hebben gestuurd... Vele vragen worden gesteld en de dame vertelt in uitstekent engels alles over het dorp wat de groep wil weten.

 

Zo blijken de kinderen per 8 of 10 in een huis te wonen met een moeder. Deze moeders hebben zelf geen kinderen en hebben geen man... de volledige toewijding aan de kinderen, bijna als een non.
De kinderen doen alle activiteiten binnen het dorp..zoals zingen, dansen, sport etc en er zijn leraren die helpen met huiswerk (parttime). Ze gaan buiten het dorp naar school toe zodat de organisatie er zeker van kan zijn dat de kinderen socialiseren binnen de maatschappij!
Zo blijkt dat een aantal kinderen onlangs (15 dagen geleden) in het dorp zijn opgenomen.. ze zijn nog erg verlegen, maar worden door de oudere kinderen in huis direct opgenomen.. zo ook de baby van net 9 maanden.
De moeders krijgen training hoe ze soms met de kinderen om moeten gaan, want ieder kind heeft zijn eigen problemen.. daar helpt de psychologe en de sociale werksters.
Het schijnt zo te zijn dat er familie's in Mongolië zijn die ZO arm zijn, dat ze weeskinderen binnen de familie niet houden omdat het familie is of omdat ze zo geliefd zijn, maar omdat ze dan van de overheid 3000 T krijgen. Dat komt neer op zo'n 2 euro per maand per kind. Ze willen de kinderen daarop niet aan de organisatie toekennen!

 

Eenmaal na de korte introductie gaan we naar de plaatselijke gymzaal waar de kinderen geheel op eigen initiatief een voorstelling wilden geven. Als eerste waren daar twee kleintjes van zo'n jaar of 5 die een schitterend lied zingen en daarna een stukje rappen. De jongen in een perfect pak, het meisje met een schitterende witte jurk en strik op haar hoofd!
Daarna volgt een meid van een jaar of 16 die een modern Mongools lied zingt.
Tussendoor mogen we genieten van 3 jongens en 3 meiden die in koppel traditionele dans opvoeren in prachtige kleding en geweldige muziek.
Daarna komt een groep meiden van zo'n 16 jaar in schitterende jurken en hoge hakken die op moderne pop muziek een moderne dans laten zien...
Daarna volgen weer de traditionele dansen en als laatste een gezamelijk lied dat speciaal is voor het SOS kinderdorp en wat zij allen kennen.

 

Ondertussen sluipen achter ons in de gymzaal velen kinderen binnen om mee te zingen en te klappen en kijken. Tijdens de voorstelling staan de tranen bij het vrouwtje in de ogen.... zoooooo mooi en ontroerend.

Deze kinderen worden zo aangemoedigd, maar begrijpen tegelijkertijd hoe goed ze het hebben en hoeveel kansen ze krijgen.. Ook lijken ze bijna te beseffen dat ze zonder de giften van de mensen dit niet hadden!
 

De kinderen krijgen als gezin een budget waar ze kleding voor kunnen kopen en boodschappen etc. Iedere moeder krijgt ook hulp in huis voor het poetsen, wassen etc. De oudere jongens gaan naar een jeugd huis waar ze leren verantwoordelijk te zijn voor een eigen gezin, leren voor zichzelf te zorgen en dergelijke. Veel kinderen hebben talenten in studie, dans, sport en zijn erg competatief. Ze doen mee aan allerlei wedstrijden en competities. Medailles blinken aan de muren!!
De organisatie probeert bij ieder kind het talent te vinden of dat nu zingen, dansen, dichten of tekenen is en dat brengen ze in het kind naar boven om het te ontwikkelen. Zo krijgen ze zelfvertrouwen en worden ze zelfstandig... Werkelijkwaar FANTASTISCH!!

 

We bezoeken een gezin waar net twee nieuwe kinderen zijn binnengekomen en de kinderen vertellen dat ze echt de liefde in het dorp voelen. Ze hebben zoveel broertjes en zusjes, een echte mamma en tegelijkertijd vriendjes en vriendinnetjes voor het leven. De kinderen die het dorp hebben verlaten komen iedere winter weer terug met de feestdagen, omdat daar hun FAMLIE is!!! Prachtig...
Het oudste meisje in huis is 18 jaar en studeert voor sociaal hulpverlener en loopt stage in het dorp. Als ze klaar is wil ze andere kinderen in het dorp gaan helpen.... hoe dankbaar kun je zijn, niet waar!!

 

In de woonkamer leren we op verzoek van Jos de kinderen het liedje hoofd-schouders-knie-en-teen. De kinderen hebben het razendsnel te pakken en zingen en dansen mee... het is een fantastisch moment. Het liedje wordt steeds sneller gezongen en de kinderen dansen maar weg... GEWELDIG!

Als laatste zien we het gebouw met de computerkamer, bibliotheek, sportruimte en de huiswerkruimtes... het is hier netjes voor elkaar!

 

Voordat we vertrekken schenken we de tassen vol met schoenen, kleding en de andere spulletjes die we meegekregen hebben vanuit Nederland. Ook doneren we het geldbedrag wat we hebben verzameld zowel in Nederland als hier onder de reizigers in Mongolië. We zijn trots dat we een bedrage van bijna €700,- mogen overhandigen en ze zijn ons enorm dankbaar!!
We spreken af foto's per mail uit te wisselen en nemen afscheid...
Ik zag de emotie en vreugde bij het vrouwtje!!! GEWELDIG en wat mooi dat mijn vrouwtje en ik zal een aantal jaren mogen doneren aan deze goede organisatie... want het komt echt bij de kinderen terecht!! SUPER!!!


In de middag, na een uurtje een dutje gedaan te hebben, gaan we naar Batuk zijn ger toe. Hij laat ons zijn twee honden zien die aan de lijn zitten... Het zijn een hond die slecht in de vacht zit en een grote hond, ter hoogte van een leonberger, die pijn heeft aan zijn gewrichten!
Ik mag niet spelen met de hondjes, maar dat geeft niet!
Binnen treffen we een verschil aan met de plattelands ger... Batuk heeft een verwarming in de ger omdat zijn vrouw hier een bedrijf in heeft en manager is. Hij heeft een grote koelkast (zelfs groter als bij ons thuis) en hij heeft een flatscreen. Wij hebben thuis nog een ouderwetse 3D (dikke kast) televisie en hier in de ger staat gewoon een flatscreen met computer en alles...

 

In de bijkeuken... een houten huisje aan de ger gebouwd... kunnen we handen wassen en staat nog een vrieskist. We krijgen omdat we gasten zijn een soort kleine pasteitjes gepresenteerd die verrukkelijk zijn. Zijn vrouw heeft alles uit de keuken meegenomen naar het Oosten van het land waar ze van maart tot oktober blijft. Hij heeft dus bij zijn schoonmoeder de pasteitjes warm laten maken! Ondertussen zie ik een grote schaal staan met het gedroogde geitenmelk product en geniet met volle teugen van de geur... ik mag er helaas niet aankomen van het vrouwtje!

 

Batuk haalt zijn zoon erbij en het is een schattig mannetje van 8 jaar oud. Zijn naam is ingewikkeld en om hem niet te beledigen gaan we het niet proberen te schrijven. Zijn vader heeft hem in het engels geleerd hallo te zeggen en zich voor te stellen! We maken een gezamelijke foto en printen hem uit... de jongen en Batuk zijn er erg blij mee.... hebben ze wat leuks te laten zien aan hun vrouw/moeder!

 

De weg terug naar Oasis is slecht. De rotondes lopen vast omdat mensen bizar rijden, maar ook omdat er kuilen en gaten inzitten ter grootte van Nederland. Batuk rijdt voorop en weet ook precies waar te rijden.. zo weten we ook net een put te ontwijken waar de deksel zoek van is... bizarre toestanden hierzo!

 

's Middags slapen we nog wat en in de avond eten we in het restaurant.
De grote mannen gaan vanavond op stap in de stad en vrouwtje en ik blijven hierzo, de boel bewaken!

 

Dag 40 [Mongolië]

Vrijdag 31 september 2012

De verhalen van de heren stromen bij het ontbijt binnen. Ik lig onder de tafel in het restaurant en heb mijn buikje al vol met brokjes van het ontbijt.. Nu zijn vrouwtje en baasje aan de beurt.

 

Ik kan dan nog mooi wat slapen, want heb vanacht om half vier nog moeten waken toen ineens een grote man onze ger binnenstapte en mijn vrouwtje sliep.. Vrouwtje had het licht aangelaten en de ger niet op slot, omdat baasje laat terug zou komen. De grote man blijkt mijn baasje en ik verwelkom hem met gekwispel en gepiep..

 

De heren hebben gisteravond in de nachtclub een aanbod gehad van een dame om mee naar huis te gaan.. ze bleken zo'n 200 dollar te kosten en de jongens bedanken allen vriendelijk. De dames zijn hier opdringerig, maar slaan niemand aan de haak. De pooier van de meisjes bieden baasjes later op de avond aan om de prijs te laten zakken naar 29 dollar en mag ieder meisje uitzoeken wat hij wil.. Russisch, Mongools het maakt niet uit! Maar baasjes komt lekker naar huis toe en kruipt bij ons in de warme ger!

 

Die dag zien we ook dat Joan nog niet terug is en we krijgen een sms dat hij wat langer in Ulaanbaatar wil blijven, omdat hij iemand heeft ontmoet. Jos & Maria, Joost & Marian en Cees & Cara en Lukka vertrekken alvast naar de nooderlijke route omdat zij al veel langer bij Oasis verblijven. Ze willen nu weleens de rest zien. We besluiten de punten te prikken waar we gaan kamperen en halen hen over de dagen wel weer bij. Eddy zal met Henk en Hetty en Cor en Greta mee gaan naar de grens om als tolk te kunnen fungeren als ze aangehouden worden. Henk zal Cor zijn auto gaan slepen en dat kan de politie misschien nogal eens spannend vinden. Ze zullen wel zelf de grens over gaan rollen, aangezien de auto 10 minuten zelfstandig kan rijden voordat alle belletjes gaan rinkelen. Batuk gaat met ons mee en is helemaal blij!!

 

Vandaag doen we een city tour om de stad wat te kunnen zien. We hebben twee taxibusjes en bijbehorende duitse gidsen. We wagen ons leven met de busjes, want het ulaanbaatars rijden is link... de regen maakt het een treurige, troosteloze stad! Door de enorme files van voor tot achter in de stad komen we bijna geeen steek verder en hebben we voldoende tijd om alles te bekijken wat buiten de wagen gebeurd.

We rijden naar een hoog punt waar we over de stad kunnen kijken en zien dat er veel nieuwbouw leeg staat. Het blijkt uit het verhaal van de gids dat de nieuwbouw te duur is voor de mensen hier en dus maar leeg blijven staan. Verder bezoeken we ook nog een klooster en ik vind het maar wat interessant. Ik mag nergens naar binnen, maar hoor van buiten af het gebrom en gezang van de monnikken ook wel... Ook jaag ik wat achter de duiven aan.
Bij de grote budda die binnen in een gebouw staat ligt een man op de grond. Hij heeft zijn krukken weggegooid en denkt dat hij weer kan lopen. Dit bleek niet het geval. Hij verzameld zijn krukken weer en begint tegen mij aan te schreeuwen. Mijn baasjes besluiten zich maar uit de voeten te maken. De man komt schreeuwend achter ons aan en maakt een gebaar van een machinegeweer met zijn kruk naar mij toe... Ik trek het me niet aan, maar vrouwtje voelt zich niet echt prettig. De groep heeft inmiddels alles bekeken en we gaan weer naar de auto... gelukkig maar!!

We lunchen in een traditioneel restaurant en eten de inmiddels bekende pasteitjes en het is heerlijk. Verder drinkt men hier alleen maar thee bij het eten, dus we genieten maar van de enorme mokken.Ik mocht ook mee naar binnen voor het eerst en lig onder de tafel... Dat vindt het vrouwtje nog eens fijn! In de taxi zit ik krapjes achterin, maar gedraag me keurig netjes. Ik maak mijn baasjes trots!!

In de avond gaat iedereen nog naar een traditioneel concert en genieten ervan. We krijgen schitterende verhalen mee zodra ze weer thuis zijn. Wij hebben ons eerder naar huis laten brengen omdat ik niet mee mocht natuurlijk. Vrouwtje en baasje waren ook allebei moe, dus het kwam eigenlijk wel lekker uit.. we gaan maar vroeg naar bed toe!

 

Dag 41 [Mongolië]

Zaterdag 1 september 2012

Vandaag vertrekken we uit Ulaanbaatar en het afscheid bij Oasis is treurig.. Henk en Hetty en Cor en Greta gaan morgen pas rijden... we laten hen dus achter! De rit om Ulaanbaatar uit te komen duurt zo'n 2 uur en 3 kwartier en is een afstand van zo'n 4 km. De file is zo lang hier en het is lastig om rustig te blijven zitten. We zingen dus maar wat mee met de live cd van Adele... HEERLIJK zegt het vrouwtje, terwijl ik achterin wat probeer te slapen.

Ome Berthus zit inmiddels in de auto bij Roy en zal tot in Rusland bij Ufa meerijden. Vanaf daar gaat hij alleen weer verder en met het vliegtuig weer terug. Hij bezoekt nog wat vrienden daarzo...zijn motor hebben we de kist in zien gaan en die gaat per boot naar Nederland!
We rijden naar een natuur park waar Nederland nog invloed heeft gehad in de terugkeer van de prezwalski paarden. We bekijken de film en de paarden en wandelen door het park. Het zijn prachtig mooie paarden en hebben wat weg van ezels.. Ik mocht niet met ze gaan spelen, maar dat vond ik niet zo erg. Er was een hond meegelopen het hele stuk door de weides en die vind ik veel interessanter. Volgens mij trok ik ook wel wat hard aan de lijn aan vrouwtjes handjes te zien.

Ome Roy en Berthus blijven slapen op het park in een ger... lekker warm. De rest gaat de duinen in en zoekt daar een plekje. Het is wat koud en we besluiten met zijn drieën in de tent te gaan koken. Het werkt prima en baasjes eten vandaag roerei met tomaat en ui op boterham... HMMMM het ruikt heerlijk!! De nacht wordt zeker koud dus we trekken dikke kleding aan en doen de slaapzak goed dicht. Ik kruip dicht tegen vrouwtje en baasje aan en probeer wat te slapen.

 

Dag 42 [Mongolië]

Zondag 2 september 2012

We rijden 's Ochtends om half negen weer weg van ons bivak en gaan op weg naar andere zandduinen. De weg ernaartoe is prima asfalt dus het gaat voorspoedig. In de duinen gaan we wat spelen met de auto.. We laten de banden wat af en zetten de vaart erin. Ik blijf in de auto bij baasje en vrouwtje maakt wat foto's van buitenaf. Boven op een zandberg komen we vast te staan. Baasje gaat heerlijk scheppen en Ome Roy komt ook voorbij zetten. Al snel wordt de weg vervolgt en spelen we nog wat.

Na de lunch zien we onderweg 6 tombes of tempels op een berg staan. We vragen Batuk wat het is, maar die weet het niet. Dus besluiten we allen te gaan kijken. Het blijken tempels te zijn die neergezet zijn door parlementsleden en die dienen om bij te bidden. We maken foto's, ik doe een plas en we gaan weer verder... op naar het klooster.

Bij het klooster mag ik niet mee naaar binnen. Dus ik blijf rustig in de auto zitten. We zijn er op tijd dus het is nog niet zo heet in de wagen. Ik heb voldoende water in mijn drinkbak dus geef vrouwtje een kus en laat haar gaan. Ik bewaak mijn hok wel!
Ze krijgen een tour over het grote klooster en de verschillende vertrekken met alle verschillende budda beelden. Zo leren mijn baasjes dat de geest van de gossip je ogen eruit haalt als je roddelt... dus dat doen we noooooooit meer!! hihihi...
Ook zien ze weer een hoop monnikken bidden en vrouwtje vertelde dat ze precies rond de schafttijd kwamen, want alle monnikken gingen eten!

Bij het instappen in de wagen zag vrouwtje twee soort libelles op de motorkap die het erg gezellig hadden. Die krijgen waarschijnlijk kindjes over een tijdje... hahaha

's Avonds besluiten we het kamp op te zetten bij een riviertje die een heel eind verder uit blijkt te komen bij het Baikal meer in Rusland. Opeens horen we dat Batuk een klein beetje van streek is. Hij verteld tegen Arend dat hij trots is op zijn land en van alle rivieren en plekken houdt!! Wat blijkt, Arend heeft in de rivier staan plassen, wat niet echt de meest handige plek is als alle andere gasten daar hun afwas doen en zichzelf wassen. Arend is zich van kwaad bewust aangezien hij zoveel vuil overal ziet liggen en zoiets had van; dat spoelt wel weer weg! Daar dacht Batuk toch wat ander over, maar hij komt er wel weer overheen! De nacht is koud en bibberig!!

 

LAB

STAP

op

wp5533b116.gif
wp15c8eab5.png
Volgende week
wp546cec9a.png
Vorige week
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
NESTO
PHOTOS
TRAVELING
GUESTBOOK
BLOG
LINKS
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif