wp2d72e35d_0f.jpg
wp4e2f3b7f.png
wp2d815eb8.png

Week 7

Dag 43 [Mongolië]

Maandag 3 september 2012

Vandaag gaan we naar de Hot springs.. Vrouwtje heeft al uitgelegd dat ik niet in het water mag omdat het veel te warm is... ook vinden andere mensen dat niet zo leuk, dus ik mag zwemmen in de beek.. BELOOFD!!!!

De route naar de hot spring is schitterend over groene bergen en heuvels. We zien onderweg zowaar enorm veel bomen en roofvogels. Wie had dat gedacht om nog zoveel groen en bomen hier te vinden. Onderweg rijden we door allerlei riviertjes heen en zelfs de water diepere wateren. Het vrouwtje rijdt en ze heeft de grootste schik! Verder zijn de tracks wel erg slecht aan het worden en gaten en kuilen zijn niet te vermijden. We genieten onderweg nog van het aanzicht van de jaks die rustig langs de kant staan te grazen.

Bij de hot springs hebben we een heerlijke lunch van het traditionele bami spul... ik mag ook mee naar binnen dus het is genieten! We zaten buiten, maar daar stikt het van de wespen en je kunt niet drinken of je krijgt een wesp binnen... dus we verkassen naar binnen voor het eten. Wat zonde van de zon!
Na de lunch duiken baasje en vrouwtje in de hotspring. Het schijnt heerlijk warm te zijn en ik zie ze genieten. Ik mag bij Ome Arend blijven zitten want die hoeft niet het water in zegt hij... hij aait me wat en daarna doe ik een slaapje in de zon. Af en toe zie ik mijn baasjes voorbij drijven en hoor ze genieten!!

We besluiten de reis te vervolgen en gaan weer uit de bergen terug naar de weg.Daarvoor rijden we over een groot aantal afdalingen die erg schuin zijn en vrouwtje is stiekm blij dat het baasje in de middag rijdt!! Het vraagt soms toch wel wat ervaring en inzicht tijdens het rijden. Bij een grote schuine en stijle hellng horen we BENG!!!!! onder de auto vandaan. Ik schrik op uit mijn nog lichte slaapje en kijk naar mijn baasjes. Onderaan de helling stoppen we en kijken we... en ja hoor! Daar is het... een gebroken bovenste bladveer rechts achter! Kats doormidden, BALEN, Wat nu????!!!
We rijden voorzichtig naar Tsetserlig om te voorkomen dat de aandrijflijn pijn krijgt! Baasje zit niet lekker zie ik wel en vrouwtje probeert het allemaal wat te sussen. De achteras zit nu nog maar op drie plekken vast en loopt de kans om schuin onder de wagen te komen staan, dus we moeten de kuilen en gaten zien te ontkomen.

We komen aan bij een tourist camp en zetten de auto bij de parkeerplaats. We halen de bladveer er onderuit en gaan morgen naar het stadje om een oplossing te zoeken. Wellicht een nieuwe veer of lassen. Baasje belt Bennen thuis en die belt met de leverancier. Onze beste optie blijkt vanuit Nederland het lassen van de veer te zijn!! Morgen gaan we naar de stad en kijken wat we kunnen vinden. De bladveer wil niet loslaten omdat de plaat aan de onderkant die de veer centreert onder de wagen, zit vast met M22 moeren en lange draad. De dop die we bij hebben is niet lang genoeg! Morgen dus zoeken naar een lange dop of twee doppen aan elkaar lassen om te verlengen...
We denken aan wat Benne ons heeft verteld over het open houden van alle opties en rustig blijven... het valt zo af en toe niet mee, maar we gaan ervoor! We balen zo erg dat we alles nagelopen hebben en alles vervangen hebben en dit niet hebben gezien. Aan de breuk te zien was het een oude scheur en bleek de veer al langer pijn te hebben. Op advies vanuit de leverancier om het pakket NIET uit elkaar te halen en schoon te maken voor de reis, hebben we het gelaten... Enkel wat siliconespray erover en wat roest weg... we hebben de haarscheuren niet gezien! Nu worden we door Mongolië hiervoor gestraft!!! Zo voelt het... hadden we maar op ons eigen instinkt gelet!Maar aldoende leert de mens! Bij het kamp zien we ook dat linksachter de tweede veer in het pakket is gebroken... ze hadden vervangen moeten worden!
We wachten morgen af en beginnen met het vinden van een lange dop of het maken van een dop. First things first... eten We eten in het restaurantje goulash en gaan daarna slapen. Het beloofd een enorm koude nacht te worden!! Veel kleding aan dus en dicht tegen elkaar aankruipen!

 

Dag 44 [Mongolië]

Dinsdag 4 september 2012

In de ochtend lukt het ons een dop te verlengen door een tweede dop 22 door te slijpen en erop te lassen. We halen het laatste deel van de bladveren los en nemen het pakket onder de arm mee naar de lasser. Radboud wil mijn baasjes wel helpen en brengt ze naar het stadje. Ik blijf ondertussen bij ome Arend.. Die vindt het wel gezellig met mij! Onderweg zien ze Batuk teruglopen vanaf het guesthouse waar Roy en Berthus zitten naar de tourist camp. Hij is erg fanatiek en wil ons allemaal helpen. Hij is net met Roy terug uit het ziekenhuis om naar zijn oor te laten kijken. Het leek vuil te zijn en wat ontstoken! Hij krijgt medicijnen en kan weer verder. Nu gaat Batuk met mijn baasjes mee naar de stad om te vertalen in de garage!

In de garage last de monteur te breuk met elektrode lassen. Ze lassen het eerste en tweede blad aan elkaar, want dat lijkt onze beste kans om terug te komen naar Ulaanbaatar. Daar kijken we voor een nieuw pakket of wachten we tot het vanuit Nederland opgestuurd is. De las ziet er netjes uit en we zijn maar liefst 10 euro kwijt! Het is een keurig garage waar alles achter slot en grendel gaat voor het behoud van het gereedschap. De service is snel en ze weten precies waar ze niet moeten lassen om te voorkomen dat er ergens ander een breuk ontstaat!!
Met het gelaste pakket gaan we terug naar de auto in het tourist camp. Met 3 mannen aan kracht en een paar lange palen krijgen we het stuggere pakket op zijn plek. Wat een geworstel zeg!! Er is spanning en stress en veel warmte. Ik en het vrouwtje geven het gereedschap aan en assisteren met de krik. Ome Arend aait mij zo af en toe nog eens want daar hebben mijn baasjes geen tijd voor. Na wat uren zwoegen zit het pakket eindelijk op zijn plaats. De plaat aan de onderkant van het pakket heeft een centreerpen die in het gat van het pakket moet vallen... dit wil niet zomaar met dit stugge pakket en levert geworstel op! Maar het zit... nu hopen dat het lang genoeg blijft zitten!!

We zijn blij want onze eerste optie om te lassen en terug te komen naar Ulaanbaatar lijkt geslaagd. Daar verzamelen we de nieuwe opties: (1) nieuw pakket vinden en erop zetten bij OME dealer, (2) origineel pakket van toyota eronder in de plaats van een heavy duty pakket,(3) oud pakket van thuis op laten sturen en wachten tot het er is, met de kans dat we ons visum moeten verlengen! We houden alle opties open...

's Middag belonen baasje en vrouwtje mij met een wandeling. Ik heb me keurig gedragen en mag nu afkoelen in de beek. Het is ook zo warm geworden hier in de vallei! Het is tegelijkertijd een goede ontspanning voor die twee baasjes van me... want het is toch wel stressen zo'n pech!

's Avonds eten we in het tourist camp en besluiten het plan van morgen te bespreken. Ome Roy en Berthus bieden aan om met ons mee te rijden naar Ulaanbaatar zodat ze kunnen helpen als er onderweg iets mis gaat. We voelen hun warmte en zijn hen dankbaar voor hun hulp!! Aangezien Roy al niet naar het zuiden kon en nu ook de noorderlijke route opgeeft, geeft aan hoe fantastische jongens het beide zijn!! Ik geef ze straks een extra lik over de wang en een pootje...
Dat betekend dat Fons en Arend en Batuk en Radboud verder gaan om de rest ( Jos & Maria, Joost & Marian en Cees & Cara) te treffen. Anders rijden er overal kleine groepjes rond... In Rusland, Noorden van Mongolië en Ulaanbaatar.

De nacht is wat minder koud dus we gaan lekker vroeg in de tent om een boekje te lezen en wat na te kletsen. Het baasje is iets geruster en kan nu weer rustig praten met het vrouwtje... Ik sta ze bij door wat te knuffelen!

 

Dag 45 [Mongolië]

Woensdag 5 september 2012

Het treurige moment is gekomen dat we Batuk moeten uitzwaaien. We zullen hem niet meer terugzien aangezien we zelf naar de grens gaan! We geven hem een lonely planet van Mongolië cadeau als bedankje voor al zijn goede werk! Hij is er enorm blij mee aangezien het engelstalig is en vol staat met verhalen, kaarten en weetjes... we zeggen hem dat hij zijn droom om zelf een gids bedrijf op te zetten, door moet drukken en we hem dan zeker nog komen bezoeken!! We knuffelen en nemen dan afscheid... We gaan over het asfalt op weg terug naar Ulaanbaatar. Wij rijden voorop en Roy en Berthus volgen zodat wij het tempo aan kunnen geven. Het is zo'n 450 km terug naar Ulaanbaatar en betekend flink hobbelen. Bij iedere flinke kuil staan we stil en sommige asfaltwegen zijn zo slecht dat men over de zandpaden ernaast rijdt. Met een normale, goede wagen kom je er wel overheen, maar nu lijkt ieder kuiltje voor ons een krater en zijn we bang dat de las gaat breken. Iedere 100km controleren we de las en het pakket en het blijft prima in orde... Het geeft wat vertrouwen en we durven zelfs 70 km/h te gaan rijden over de mooie strakke asfaltwegen.


In de verte zien we Ulaanbaatar eindelijk verschijnen en we houden onze adem in. Het geeft hoop dat de las al zo'n 400km prima houdt en we rijden voorzichtig Ulaanbaatar binnen. De weg is zo onvoorstelbaar slecht dat ons geheugen ineens weer is opgefrist hoe bizar slecht asfalt kan zijn!! Nog geen kilometer voor Ulaanbaatar horen we BOEM!!!!!!!!! Achter Roy en Berthus knalt een vrachtwagen band uiteen en we houden ons hart vast!! Wat schrikken zeg..
Nog geen 500 meter later horen we na een voorzichtige kuil: BENG!!!! en we weten het alledrie... De twee aan elkaar gelaste veren zijn geklapt!! Er is een drukkende sfeer want we moeten nog over zulk slecht asfalt. Tegelijkertijd probeert het vrouwtje toch maar aan te geven dat we geluk bij ongeluk hebben dat we nog zover zijn gekomen. We hebben Ulaanbaatar gehaald en kunnen hier rustig aan doen.
We zijn blij dat er file staat en rijden met de alarm lichtjes aan door de stad. Het gaat toch wel stapvoets dus hoeven ons niet te haasten. Toeteren doen de mensen hier toch wel! Nu zien we de stad pas echt goed en van dichtbij!

 

We doen er zo'n 3 uur over om 4 km de stad te doorkruisen en hopen dat Oasis een plekje voor ons heeft. Onderweg kijken Berthus en Roy naar de coördinaten die we hebben van de TJM shop. Deze blijken onvindbaar en we besluiten morgen verder te gaan. EERST naar Oasis, daarna verder..
Bij Oasis aangekomen weet Siebel (de eigenaresse) dat we zouden komen. Radboud had al gemaild dat we terug gingen en ze had rekening met ons gehouden. We krijgen een 6 persoons ger en ploffen allen op bed. Shit we moeten allemaal nog eten! Ik krijg mijn brokken en mijn rondje om te poepen en plassen. Ondertusen regels Roy voor ons schnitzels en frietjes in de keuken. Eigenlijk zijn ze al gesloten, maar maken een uitzondering voor ons! Wat een fantastische thuishaven zeg!!

 

We kletsen 's avonds nog wat met het zwitserse stel dat we al eerder hebben gezien bij de grens! Ze hebben ook wat problemen met de auto en hebben al veel laten fixen. Ze vragen ons of ze eventueel mee kunnen naar de ARB shop als we hem hebben gevonden.. we spreken af elkaar morgen wel te contacten en gaan slapen!Wat een dag zeg....

 

Dag 46 [Mongolië]

Donderdag 6 augustus 2012

We kregen een sms van Benne dat hij een contactpersoon heeft gekregen in Mongolië van ARB. Ze zouden hier een shop hebben en we kunnen bellen. Onze gids Eddy is naar Oasis gekomen om ons te helpen met de taalbariëre en belt met de man. Hij blijkt net uit australië te komen en spreekt prima engels voor een Mongool. We hebben het adres en gaan naar de shop.
Roy haalt zijn auto leeg en we vouwen ons met zijn allen achterin... Ook ik moest erin dus dat werd proppen hihi!! Het past en we zeuren niet... we zijn alang blij dat hij ons wil brengen en dat Eddy de weg weet in de stad. Al na een uur vinden we de shop en het lijkt zo'n 3km van Oasis af te liggen.

We spreken de contactpersoon en hij kijkt samen met ons of het pakket op voorraad is. Hij heeft 1 set bladveren liggen. De andere zal besteld moeten worden. Eerst willen we zeker weten dat hij past dus we gaan onze auto ophalen en rijden rustig naar de garage. Deze ziet er namelijk netjes uit en het scheelt ons zelf een enorme hoeveelheid gekloot op krikjes en bokjes!

We rijden terug naar Oasis en gaan daarna weer naar de shop. We rijden rustig en ontwijken alle gaten en kuilen in het asfalt. Gelukkig staat hier 24 uur per dag file en dat helpt ons. Na een uur zijn we bij de shop en Roy staat er ook alweer. Hij wil ook graag zijn olie verversen en schokdempers na laten kijken. We zetten de auto direct in de garage en een jongeman gaat aan het werk.

Het lijkt erop dat de jogen dezelfde problemen heeft met het centreren van het pakket. Hij stoeit ermee en haalt het pakket er weer onderuit. Hij betwijfelt of het de goede is. De engelssprekende collega gaat het na, maar zegt dat hij er toch echt onder moet.
We besluiten te gaan lunchen zodat de jongen op waarschijnlijk harhandige wijze het pakket eronder krijgt. Hij zal vermoedelijk dezelfde moeite hebben als wij. Normaliter willen we overal bovenop zitten, maar we zien dat deze mensen dit werk aan de lopende band doen. De toyota landcruisers blijven namelijk binnen stromen voor nieuwe veren en dempers.

We zien wat van de stad en eten wat en gaan al snel weer terug. Ik ben moe en heb dorst dus eerst doen we dat! Het pakket zit eronder, maar we krijgen te horen dat het pakket vermoedelijk teveel op zijn donder heeft gekregen omdat de schokdempers zacht zijn. Ze doen niet meer wat ze moeten doen en bleken al eerder vervangen moeten worden. We hadden gedacht dit te doen na de reis, dan wisten we zeker dat ze afgeschreven waren aangezien je er in Nederland niets aan merkt dat ze niet goed zijn. Dit is een verkeerde inschatting geweest. Ze hadden VOOR de reis vervangen moeten worden.
We leren zoveel... we informeren naar de prijs en het blijkt dat we voor nog geen 1000 euro alle veren en dempers rondom kunnen vervangen, voor en achter. Alles behalve het bladverenpakket voor linksachter is op voorraad en wordt eronder gezet. Ook vervangen we direct de olie maar! De service is prima hier denken we continue. Wie had dit verwacht! Bedankt Opa Benne voor al je research werk!!!

Het bladverenpakket voor linksachter is in Australië klaargelegd voor verzending, maar kan niet optijd hier zijn. In het geval van snelle verzending komt de prijs neer op het dubbele van de onderdeelprijs. Maar ook in dit geval zal ons visum verlengt moeten worden wat ook geld gaat kosten. De langzame methode betekend ook verlengen.... wat nu......
Vrouwtje geeft aan dat ze het eigenlijk wel een beetje gezien heeft in deze stad... en een paar weken extra zou ze zo zonde vinden. Kan het onderdeel niet naar Irkutsk in Rusland worden gestuurd, of is dat teveel gevraagd?!
De man geeft aan dat er ook in Irkutsk een filiaal is en dat het best mogelijk moet zijn. Bij navraag via MSN met ARB Rusland blijkt dat er daar een verenpakket voor ons type wagen op voorraad ligt en het alleen maar intern binnen Rusland verstuurd hoeft te worden! SUPER... morgen komen we dus hier in de shop terug om de bevestiging van de bestelling door te nemen en een contact persoon in Irkutsk de krijgen met telefoonnummer en adres.. Wat een goed netwerk heeft ARB!! We staan ervan te kijken...alleen al een rede om deze delen te nemen onder de wagen! Uiteindelijk blijkt het dus niet aan de kwaliteit van de delen te liggen, maar aan onze beoordeling ervan... :(


's Avonds eten we gezamelijk in Oasis en vieren we onze vorderingen. Wat reed de wagen lekker van de shop naar Oasis. Als herboren... dit hadden we veel eerder moeten doen, maar het is goed afgelopen. Hoe vaak gebeurd het dat je terug komt van vakantie met een betere wagen als toen je wegging!!
We zetten de tent op in de achtertuin, om toch een beetje de kosten te drukken van ons ongeplande tweede verblijf bij Oasis, en gaan lekker slapen! Ondanks dat je rekening houdt met onverwachte reparatie kosten willen we toch geld besparen zodat we op de terugweg wellicht in Rusland nog eens in een hotel kunnen slapen!

 

Dag 47 [Mongolië]

Vrijdag 7 september 2012

Vandaag begint de dag rustig en gaan we vroeg douchen. Baasje voelt zich niet helemaal lekker en gaat nog even liggen terwijl vrouwtje en ik aan de website werken. Hij heeft zich de afgelopen dagen enorm veel zorgen gemaakt en mag nu even rusten.
Vanmiddag zijn we terug gegaan naar de ARB shop en daar stond de beste man al te wachten met een briefje en de bevestiging voor de levering van de onderdelen. We hebben namen en nummer, adressen en nog meer nummers van contactpersonen etc. Fantastisch...nu hopen dat de veren het houden tot aan Irkutsk!

 

We besluiten de auto bij de shop te laten staan en met de benenwagen de stad in te gaan. Ik loop trots voorop, maar zie al snel dat het oversteken levensgevaarlijk is. Ik volg het vrouwtje dus maar. We gaan het grote plein over waar een bruiloft schijnt te zijn. Verder staat er overal politie en we proberen erachter te komen wat er aan de hand is. De president van Indonesië is op bezoek in Ulaanbaatar dus de beveiliging is hoog. Om de 10 meter staat er een agent.

 

We lopen door naar een winkel en het vrouwtje kijkt even binnnen samen met ome Berthus en Roy. Mijn baasje voelt zich niet zo lekker dus die blijft even buiten bij mij. Vandaag heeft mijn baasje last van de buik en voelt zich wat flauwtjes...hopelijk wordt hij snel beter.

 

's Avonds gaat het baasje vroeg naar bed en leest het vrouwtje haar boek.Ze zit er helemaal in, want als ik om aandacht vraag hoort ze me bij de derde keer pas. Ze laat me uit en geeft me eten en daarna maken we ook aanstalte om naar bed te gaan.

 

Dag 48 [Mongolië]

Zaterdag 8 september 2012

Vandaag is het baasje erg ziek. Hij kan nauwelijks uit de tent komen en eet ook niet meer. Gelukkig wil hij wel veel water drinken. We zouden vandaag nog naar een beeld van een meneer gaan kijken, maar dat gaat niet door.

 

We besluiten in de middag het baasje ORS te geven en diarreeremmers. Er komt volgens hem alleen nog maar water uit en hij moet om de 5 minuten rennen. Verder slaapt hij alleen maar... Mijn vrouwtje en ik zijn wat bezorgd en houden hem nauw in de gaten.

 

In de avond gaat het hele gezelschap bij Oasis gezamelijk uiteten en dansen. We waren ook uitgenodigd en ik mocht zelfs ook mee naar het restaurant. Helaas hebben we af moeten zeggen omdat mijn baas ziek is, maar dat geeft niks...Na de ORS gaat het al iets beter en hij kan lekker boekje lezen in de avond, want er is niemand in het cafe bij Oasis. Vrouwtje leest ook haar boekje en probeert zo goed mogelijk voor het baasje te zorgen.

 

Dag 49 [Mongolië]

Zondag 9 september 2012

Vandaag voelde het baasje zich al een stuk beter. Hij kon zelfs eten en drinken en rond de lunch ging er een hamburger met frietjes in... het vrouwtje noemde het baasje een labrador; als hij niet eet is er iets goed mis. Wat zou ze daarmee bedoelen??? Ik weet het niet.. ik eet altijd!!

 

We zijn vandaag naar de grote meneer op het paard geweest. Hij heette chingis' khaan en we konden in het gebouw met de trap omhoog.. Wederom mocht ik niet mee naar binnen, maar ik heb mijn baasjes boven op het hoofd van het paard zien lopen. Het standbeeld is zo'n 40 meter hoog dus ze waren heel erg klein! Ze hebben wat foto's genomen en in het museum gekeken en zijn daarna weer naar mij toe gegaan. Het vrouwtje heeft me een prachtige wandeling gegeven rond het sta

 

De meneer van het standbeeld bleek een grote keizer geweest te zijn die een zeer groot deel onder zijn hoede had. Zelfs tot in europa en china... Bizar dat zo iemand zoveel macht kon hebben! Dit was het eerste museum dat netjes verzorgd was.. omdat het een prive collectie is. Alle andere musea van de overheid zijn een grote, oude bende waar veel geld voor gevraagd wordt!

 

Het pad heen en terug van het standbeeld was bizar slecht en je vraagt je bij de tolpoortjes af waarom je betaald.. waarvoor.. maar dat is regel nummer een hier en in Rusland.. Vraag niet en nooit WAAROM! Dus doen we dat niet en slaap ik weer verder na de poortjes. De gaten zitten overal en het maakt niet uit of je links of rechts van de weg verblijft.. iedereen slalomt door elkaar heen, het kan en mag allemaal! Wat doen de mongolen zichzelf toch aan! We kiezen ervoor om de veilige route naar Oasis terug te nemen aangezien we nog met dit linker verenpakket (waarvan de tweede bladveer was gebroken) zo'n 900 km moeten rijden door de bergen! We doen het rustig aan en dat zint mij ook. Ik kan rustig in de auto blijven slapen terwijl mijn baasjes door de gaten en zenuwen zwoegen.

 

De avond is rustig en er is weer stroom bij Oasis. De generator valt vaak uit, waardoor er geen stroomvoorziening is. En dus ook geen internet. Dan genieten mijn baasjes van een heerlijk boek en de rust!! In de avond kan het dan wat donker zijn, maar daar hebben we een tafellantaarntje voor gekocht!

 

Morgen vertrekken we richting de grens wat zo'n 300 km rijden zal zijn. Eerst moeten we de tent opruimen en de auto weer inruimen. Daarna moeten we alle lieve mensen hier gedag zeggen! Dat zal wel even slikken zijn. Je leert op zo'n honk ( wat voor vele reizigers een thuisbasis is geworden) zoveel mensen kennen. Je hebt fantastische gesprekken over de verschillende landen waar iedereen vandaan komt en de keuzes die iedereen in zijn leven maakt of heeft gemaakt! Mensen die nomadisch leven, zijn geemigreerd etc. Fantastisch om deze mensen allemaal te mogen ontmoeten! Het is een verrijking voor onszelf en een verbreding van je horizon! Ik heb veel te vertellen op de hondencreche als ik weer terug ben.

 

LAB

STAP

op

wp5533b116.gif
wp15c8eab5.png
Volgende week
wp546cec9a.png
Vorige week
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
NESTO
PHOTOS
TRAVELING
GUESTBOOK
BLOG
LINKS
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif
wp5533b116.gif